ஆழி -அர்ஜூனா full link

Alia-Bhatt-for-Dabboo-Ratnani-Calendar-2017-Featured-Image-877x509

“தீராமல் போன ஆசைகள் எல்லாம்
தீர்க்கத் தெரிந்த ஒருவன்
போகாத எல்லை போய் வந்தாலும்
புன்னகை செய்யும் ஒருவன்..

ஒரு கற்பு கன்னிமை கருமம்  எல்லாம் 
கண்டு கொள்ளாத ஒருவன் 
நான் போதும் போதும் என்னும் வரையில் 
புதுமை செய்யும் ஒருவன்..
நான் தேடும் ஸ்ருங்காரன்
இங்கு ஏனோ ஏனில்லை ..
ஒரு நதி ஒரு பௌர்ணமி 😀

ஆழி-அர்ஜூனா Full link

ஆழி- அர்ஜூனா 27

15cp_rahuman_jpg_1685273f

தூக்கத்திலேயே புன்னகைத்தபடி புரண்டு படுத்த ஆர்ணவி கட்டில் விளிம்பில் இருந்து விழும் பிரமையில் உடல் உதற பட்டென்று விழித்துக்கொண்டாள்

மின்விளக்கு அணையாமலே எரிந்து கொண்டிருக்க அவளுக்கு கீழே பேப்பர் ஓன்று நசுங்கிக்கிடந்தது.

அடடா…..

பேசவேண்டும் என்று சொன்னவளிடம் எனக்கு இப்படியெல்லாம் பேசத்தெரியாது. என்னவெல்லாம் கேட்பாய் என்று ஊகித்து  நான் உனக்காக நேற்றிரவு அமர்ந்து எழுதி வைத்திருந்தேன். போய் படித்துப்பார் என்று சொல்லி அர்ஜூனா கையில் கொடுத்த அந்த மூன்று பக்க பேப்பரின் மேல் தான் அவள் ஏறிப்படுத்து தூங்கி நசுக்கி வைத்திருக்கிறாள்!

அவசரமாய் மணி பார்த்தாள். நேரம் ஆறு மணி காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் சரியாக விடிந்திருக்கவில்லை. தூங்கும் போதே ஒருமணிக்கு மேல் ஆகியிருக்குமே..சிந்தனையுடன் எழுந்து அறையோடு இருந்த பாத்ரூமில் கண்களை கழுவிக்கொண்டு வந்தவள் பேப்பரை விரித்து மெல்ல கைகளால் அழுத்தி நீவி நேராக்கியபடி படிக்க ஆரம்பித்தாள்

“பேபி..

சிலவற்றை உனக்கு கேட்கப்பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் அது தான் உண்மை. நீ என்னிடம் காதல் சொல்ல முன்னரே எனக்கு உன்பால் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. நீ சொன்னது போலவே!

என் கனவுப்பெண்ணுக்கும் உனக்கும் கொஞ்சமும் ஒற்றுமைகள் இல்லாதபோது நான் அதை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையில் வந்த காமம் என்றே பெயரிட்டேன். உன்னுடைய ஆரம்பகால நடவடிக்கைகள் உன்னை சுத்தமாக முதிர்ச்சியே இல்லாத பெண்ணென அடையாளப்படுத்தியதும் எனக்கு உன்னை வேறு மாதிரி பார்க்க தோன்றாமல் இருந்ததுக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

மற்றபடி யாழினி மாதிரி நினைத்தேன் என்று சொன்னது பொய் பேபி.. நீ காதல் சொல்ல முன்னரே எனக்கு கொஞ்சம் விவகார கற்பனைகள் எல்லாம் உன்னுடன் தோன்றியதுண்டு. நிறைய ரசித்தும் இருக்கிறேன். 😉

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உன்னுடைய இயல்புகள் இதழவிழ ஆரம்பித்த போது உன்னை எனக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டிருந்தது. ஆனால் அவையெல்லாம் என்னுடைய இத்தனை வருட தனிக்காட்டு ராஜா வாழ்க்கையை விட்டுக்கொடுத்து குடும்ப வாழ்க்கையில் ரிஸ்க் எடுக்க வைக்குமளவுக்கு உறுதியான ஈர்ப்புகள் அல்ல. விவிதா படித்திருந்தாய் என்று சொன்னாய்..அப்போதைய என் மனநிலையை புரிந்துகொண்டிருப்பாய்….ஆழியாக உன்னையும் அவளையும்  போட்டு குழப்பிக்கொண்டிருந்தேன்.  அந்த சமயம் தான் நீயும்  காதல் சொன்னாய்..

உனக்கு ஞாபகம் இருக்கும். நான் உறுதியாக மறுக்கவில்லை. வழக்கத்துக்கு விரோதமாய் பதட்டப்பட்டு ஒரு வாரமாக உன்னை சந்திக்காமலே தவிர்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நீயோ என்னை சீண்டி சீண்டி உயிரைக்குறைத்துக்கொண்டிருந்தாய்..என் மனமும் ஏன் ஒத்துக்கொண்டால் என்ன என்று கேட்க ஆரம்பித்தது என்றே வையேன்..

அன்றைக்கு நீ பாடசாலைக்கு லீவ் போட்ட அன்று ஸ்கூலுக்கு உன் அப்பா வந்திருந்தார். பாவம் மனிதர் ரொம்பவே மென்மையானவர். அதிர்ச்சியில் அவருக்கு என்ன பேசுவதென்றே புரியவில்லை. மகளை கேட்டு புண்ணியமில்லை என்று புரிந்ததால் என் கையைப்பிடித்துக்கொண்டு உன்னை விட்டுவிடுமாறு கும்பிட்டு கிட்டத்தட்ட அழுதுவிட்டார் மனுஷன். அதை விட அவர் அப்போது சொன்னவைகள் தான்! உன் சித்தப்பாவை விட எனக்கு நாலே வயதுகள் தான் குறைவாம்..தவமாய் பெற்ற என் ஒரே குழந்தைக்கு இப்படியொரு வாழ்க்கையை எந்த அப்பன் அமைத்துத்தருவான் என்று புலம்பினார். அதுவரை வயது என் மனதிலேயே வந்திருக்கவில்லை. அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் ரொம்பவே அவமானமாகிவிட்டது. இப்படி எவருமே என்னை அசிங்கப்படுத்தியதில்லை. உன் மேல்தான் கோபம் தான் வந்தது. அவரையும் திட்டியனுப்பிவிட்டு நேராகவே வந்து உன்னிடம் என்னால் முடிந்ததை எல்லாம் சொல்லி நிராகரித்தேன்.

அடிக்கடி மாறிக்கொண்டிருக்கும் உன் இயல்பும் உன் தெளிவாக முடிவெடுக்கும் உறுதியை கேள்வி கேட்டது, இன்றைக்கு காதல் மயக்கத்தில் நீ என் பின்னால் வந்துவிட்டு நாளை உன் தந்தை சொன்ன வார்த்தையை சொல்லி வருந்த மாட்டாய் என்று என்ன நிச்சயம்? அப்படித்தான் நான் நினைத்தேன்.

நீ நான் எதிர்பார்த்தது போலவே காயப்பட்டு விலகிவிட்டாய்.

நீ போனபிறகு உன் வீட்டு பல்கனியில் உன் தொங்கும் நாற்காலி போடப்பட்டிருக்கும் இடத்தை வெறுமையாய் பார்த்துக்கொண்டு எத்தனை நாள் நின்றிருக்கிறேன் தெரியுமா? மேல் மனது என்னதான் உன் இயல்புகளை படம் வரைந்து பாகம் குறித்தாலும் உன்னால் உன் மனதை கட்டுப்படுத்த முடியாது. உடனே திரும்பி வந்து விடுவாய் என்று என் ஆழமனது எதிர் பார்க்கத்தான் செய்தது.

நீ வரவேயில்லை.

நான் ஒருகட்டத்துக்கு மேல் நீ என்னை மறந்து வேறேதோ காரியத்தில் மனதை செலுத்திக்கொண்டு விட்டாய். சரி உன் பெற்றோராவது நலமாயிருக்கட்டும் என்று நினைத்து அப்படியே மறந்து விட முயன்றேன்.  உன்னை தொடர்பு கொள்ளவோ விசாரிக்கவோ கூட விரும்பவில்லை, அப்படி நீ வேறு எதையாவது தேடிக்கொண்டிருந்தால் என் ஈகோ பலத்த அடிபடும் என்று எனக்கு தெரியும். அதுதான் நான் உன்னைப்பற்றி தெரிந்து கொள்ளக்கூட விரும்பவில்லை. ஏனெனில் நான் அறிந்த என் ஆருவுக்கு ஒன்றை நினைத்தால் அதை மறுநிமிடம் அதை செய்து விட்டுப்போகத்தான் தெரியும். மன உறுதியுடன் விலகியிருப்பதெல்லாம் முடியாது. நீ வரவில்லை என்றால் நீ என்னை நினைப்பதில்லை..அப்படித்தான் நான் என்னை அமைதிப்படுத்திகொண்டேன்.

அன்றைக்கு தாமிராவில் உன்னை மீண்டும் பார்ப்பேனென நான் நினைக்கவே இல்லை. நீ என்னை எதற்கு காதலித்தாயோ தெரியாது ஆனால் இதற்கு முன்னால் உன் மேல் வந்த ஈர்ப்பெல்லாம் அடிப்படையே இல்லாதது என்று எனக்கு அன்றைக்குத்தான் புரிந்தது. இப்படி என்னை ஒருத்தியால் தலைகுப்புறத்தட்ட முடியும் என்று அன்றைக்கு நீ நிரூபித்தாய் பேபி. என் கனவுப்பெண்ணை உன்னில் நான் கண்டுகொண்டேன். எப்படிச்சொல்வது? பலாப்பழத்தின் சுவை அன்னாசியில் கிடைத்தது போலத்தான் அவளும் நீயும். அப்படி உன்னைக்கண்டதுமே எனக்கு ஒன்று தேவை என்றால் எதையும் எண்ணிப்பார்க்காமல் களத்தில் இறங்கிவிடும்  என் குணம் விழித்துக்கொண்டது. நீ என்ன தான் என்னை சீண்டினாலும் உன் கண்களும் உடல்மொழியும் நீ இன்னும் என் ஆரு தான் என்று அப்படியே சொல்லும் போது நான் உன் பின்னால் வராமல் எப்படி இருப்பேன்? புரிகிறதா உனக்கு..

மீண்டும் பார்த்த பிறகாவது நேராக வந்து பேசியிருக்கலாம் என்று நீ கோபம் கொண்டிருப்பாய்..உன்னுடைய கடிதங்களில் அதை நேராகவே சொன்னாய். ஆனால் எனக்கு உணர்வு பூர்வமான பேச்சுவார்த்தைகளை நிகழ்த்த தெரியாது பேபி. எனக்கு கதை எழுத தெரியும். கதையில் சொல்லத்தெரியும். எந்த சூழ்நிலையையும் எதிர்த்து நின்று பழகியவன் காதல் என்னும் தென்றல் வந்து வருடும் போதும்  எப்படி பதிலளிப்பது என்று புரியவில்லை. கொஞ்சம் அதிகமாகவே சொதப்பிவிட்டேன் தான். 😀 எல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து ஈடுகட்டி விடுகிறேன். 😉

அன்றைக்கு ஏன் என்னை விரட்டியடித்தாய்? ..எவ்வளவு நொந்து போனேன் தெரியுமா? நீ என்னை வெறுத்துவிட்டாயோ என்றெல்லாம் பயந்தேன். இன்னும் பயப்படுகிறேன். நீ புத்தகம் படிக்க வேண்டும் அதில் நான் கொடுத்திருக்கும் க்ளூவை பிடித்து என்னை தேடி வரவேண்டும் என்று மனம் ஜபித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எனக்கு தெரியும் நீ வருவாய்.

இன்னும் ஒன்று இருக்கிறது..

நீ அன்றைக்கு சொன்னாய் அல்லவா? யாழினியை நான் தான் பிடித்து வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று! அது ஒரு வகையில் உண்மைதான். ஆனால் யாழினிக்காக அல்ல. பரத்துக்காக. பரத் என் உயிர் நண்பன்..ரொம்ப ரொம்ப மென்மையானவன். உனக்குத்தெரியுமா? பிரசவத்தில் அவன் மனைவி இறந்து போனதால் அழும் குழந்தையை கூட கவனிக்காமல் அவன் அழுதுகொண்டே இருக்க நான் தான் அவளை முதலில் தூக்கினேன்.. அந்த வகையில் என் வாழ்க்கையில் தன்னை நுழைத்துக்கொண்ட முதல் பெண் அவள்தான். ஆனாலும் அவளுடன் தனியாக என் சுதந்திரத்தை பகிர்ந்து ஒரே வீட்டில் இருப்பதற்கு நான் அவ்வளவு யோசித்தேன் என்பது தான் உண்மை!

பரத்துக்கு மனைவியின் இறப்பை தொடர்ந்து மனமும் உடலும் பலவீனப்பட்டு விட்டது. சின்னதாய் யாழினியின் வளர்ப்பில் தான் சின்ன தவறு செய்தாலும் பைத்தியம் பிடித்தது போலாகிவிடுவான். நான் அவனுக்காகத்தான் பார்த்தேன் பேபி.. யாழினி என்ன தான் எனக்கு நெருக்கமானவளாய், மகளாய் இருந்தாலும் நான் எடுத்த முடிவுக்கு காரணம் பரத் தான். அவன் கொஞ்சம் நேராகட்டும் அதன் பின்னர் இவள் போவது தான் சரி என்று நான் நினைத்தேன். நீ கத்திவிட்டு போன பிறகு தான் யோசித்து பார்த்தேன். உண்மைதான். அது அவர்களுடைய குடும்பம்! எத்தனை நாட்களுக்கு நான் அவர்களை பார்த்துக்கொள்ள முடியும். அவர்களே சமநிலைக்கு வரவேண்டியது தானே முக்கியம். அதுதான் அவளை அனுப்பி வைத்தேன். அவள் கெட்டிக்காரி..என் வளர்ப்பில்லையா? சமாளிக்கிறாள் 🙂

இன்னொன்று சொல்ல வேண்டும் பேபி. நான் அன்றே உன் காதலை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால் உன்னை பொறுப்பில்லாத பெண்ணாக கருதிக்கொண்டு உனக்கொரு ரிங் மாஸ்டராக நிச்சயம் நான் மாறியிருப்பேன். உனக்கு நானே ஒரு எதிர்காலத்தை தெரிவு செய்து கொடுத்திருப்பேன். பிறகு வெகு சீக்கிரமே உன் மேல் என் சுவாரஸ்யத்தையும் இழந்து போயிருப்பேன்.

எதற்கும் என்னை எதிர்பாராமல் நீயாகவே உனக்கொரு பாதையை தேடிக்கண்டுபிடித்து என் முன்னே மேடையில் அமர்ந்திருந்தாயே! இன்றைக்குத்தான் உன்னை அவ்வளவு பிடிக்கிறது. நீ எப்போதும் என்னை சாராமல் இப்படியே சுதந்திரமாகவே இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உன்னை நான் புதிது புதிதாக காதலித்துக்கொண்டே இருப்பேன்

உன் சந்தேகங்கள் தீர்ந்ததா?

நாற்பது வருடங்களாய் தனிக்காட்டு ராஜாவாக வளர்ந்து விட்ட பழக்க தோஷத்தால் என்னோடு வாழும் வாழ்வில் உன்னை நான் காயம் செய்யலாம். நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உனக்காக மாறிக்கொள்வேன்.. அதுவரை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சண்டை போடு..கோபித்துக்கொள்..ஆனால் என்றைக்கும் என்னை விட்டு போய்விடாதே…

இதையெல்லாம் என்றைக்குமே என்னால் உன்னிடம் நேரில் வாய்விட்டு சொல்ல முடியாது. அதனால் தான் பேப்பரில் எழுதி வைத்திருக்கிறேன். இதை மீண்டும் சொல்லிக்காட்டினாலோ இல்லை பிறரிடம் உளறி வைத்தாலும் நீ தொலைந்தாய்!!!! சொல்லி வைக்கிறேன்.

லவ் யூ பேபி!!!!

உன் அர்ஜூனா”

கண்ணில் துளிர்த்துக்கொண்டிருந்த நீரை துடைத்துகொண்ட ஆர்ணவி மீண்டுமொரு தடவை அந்த கடிதத்தை வாசித்தாள். பிறகு பேப்பரை மடித்து கைப்பைக்குள் வைத்துக்கொண்டவள் வெளிச்சம் போட்டுக்கொண்டிருந்த தொலைபேசியை அப்போதுதான் கவனித்தாள்.

காலை ஐந்தறையில் இருந்து வைஷ்ணவி அதற்குள் நான்கு மிஸ்ட் கால்கள்! யார் எந்த போஸ்ட்ல இருந்து இறங்கினாலும் இந்த அம்மாக்கள் மட்டும் எப்போதுமே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபீசர் போஸ்டை விட்டு இறங்குவதே இல்லை…

புறப்பட்டு விட்டோம்மா! என்று மெசேஜ் மட்டும் செய்தவள் அதற்கு மேல் ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பவில்லை. கதவைத்திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தவள் எதிர் அறை பூட்டப்படாமல் சாத்தி வைத்திருந்ததைக்கண்டு மெதுவாய்த்தள்ளி திறந்து கொண்டு உள்ளே போனாள்.

கட்டிலில் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டிருந்தவரை சிரிப்புடன் சில கணங்கள் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் அவள். கடிதம் எழுதியவர் இவர் என்று இப்போது அவளாலேயே நம்ப முடியவில்லை! நேராக அதையெல்லாம் அவரே அவளிடம் சொல்லியிருந்தால் அவளாலேயே சகித்துக்கொண்டிருக்க முடியாது தான்! ஹா ஹா ஹா!

சத்தமில்லாமல் காய்ந்து விட்டிருந்த தன்னுடைய உடைகளை எடுத்தாள்

காலங்கார்த்தால என் அறைக்குள் என்ன திருடுகிறாய்? கண்ணைத்திறக்காமல் இவள் புறம் திரும்பாமல் சோம்பலாய் கேள்வி கேட்டார் அவர்.

சார்.. சீக்கிரம் எழுந்திருங்க..அம்மா கால் மேல கால் பண்ணிட்டிருக்கா..கிளம்பிட்டேன்னு பொய் சொல்லிட்டேன்.. சீக்கிரம் சீக்கிரம்!

உன் அம்மாவை மிரட்டுவதற்கு வேறு ஆள் பார்க்கச்சொல்லு.

அதை நீங்களே கால் பண்ணி சொல்லிக்கோங்க!!! என்று சொல்லியபடியே அவரை நெருங்கியவள் கட்டிலின்  அருகே கிளாசில் மூடி வைக்கப்பட்டிருந்த நீரை எடுத்து அவர் முகத்தில் லேசாய் தெளித்து விட்டு ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வந்து விட்டாள்!

பிறகு வேகவேகமாய் குளித்து தன்னுடைகளுக்கு மாறியவள் இன்னும் அர்ஜூனா வெளிவராமல் இருக்கவே கிச்சனுக்குள் போய் என்ன இருக்கிறதென்று ஆராய்ந்தாள்

பிரட் இருந்தது.. உருளைக்கிழங்கு முட்டை பட்டர் இருந்தது. போதாதா.. உருளைக்கிழகையும் முட்டையையும் வேகவைத்து வெட்டி அவள் டோஸ்ட் செய்ய ஆரம்பித்திருந்த வேலை அர்ஜூனாவின் காலடிச்சத்தம் தெளிவாகவே அவள் காதில் விழுந்தது.  பிடரி மயிர் சிலிர்ப்பதை உணர முடிந்தாலும் திரும்பாமல் தன் வேலையிலேயே கவனமாக இருப்பது போல நடித்தாள் அவள்

அவரது கரங்கள் அவளது இடுப்பைச்சுற்றி தன் வயிற்றோடு இறுக்கிக்கொண்டன. தாடை அவளது தோள்களில் வந்து அமர “கட்டாயம்  போகத்தான் வேண்டுமா பேபி..இங்கேயே இருந்துவிடேன் என்னோடு” என்று ரகசியக்குரல் காதில் உரசியது..

படபடவென அடித்த இதயத்தை எப்படி சமப்படுத்துவது என்று அவளுக்கு புரியவே இல்லை! அவளது காதல் என்ற சமன்பாட்டில் இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் எக்ஸ் வை ஆக இருந்தவை அல்லவா? இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விடையை நோக்கி தீர்க்கப்படுவது போலிருக்க அவள் தன்னிலை இழந்து கொண்டிருந்தாள்.

சார்.. என்றாள் பலவீனமாக

அவளுடைய வலக்கையை பிடித்து தன்னெஞ்சில் தொட்டவர் “ அதுதான் இங்கே வந்து விட்டாயே..பிறகேன் இன்னும் சார் சார் என்கிறாய்!” என்று சிரித்தார்

பதிலுக்கு அவரது தோளில் தட்டிக்காண்பித்தவள் “அதுதான் இங்கே வந்து விட்டேனே..பிறகேன் இன்னும் பேபி சோபி என்கிறீர்கள்” என்று கேள்வி கேட்டாள்

ஹா ஹா எனக்கு அப்படிக்கூப்பிடுவது தான் பிடித்திருக்கிறது.

எனக்கும் அப்படிக்கூப்பிடுவது தான் கிக்காக இருக்கிறது.

உனக்கு கிக் என்றால் என்னவென்ற அடிப்படை அறிவே இல்லை பேபி . நிறைய அப்டேட் பண்ண வேண்டும் உனக்கு” என்றபடி அர்ஜூனா தன்னுடைய ட்ரேக் மார்க் சிரிப்பை உதிர்க்க கன்னம் சூடாவதை உணர்ந்து மெல்ல தன் முகத்தை அவரது கைக்குள் புதைத்து மறைத்தாள் ஆர்ணவி.

அன்னிக்கு நான் ஏன் கோபமா பேசினேன் தெரியுமா? முகத்தை நிமிர்த்தாமலே மெல்ல ஆரம்பித்தாள் ஆர்ணவி

சொல்லியிருந்தேன்தானே..இனிமேல் பேசக்கூடாது என்று! அவர் மென்மையாக ஆட்சேபித்தார்

ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் ஓகேவா? அன்றைக்கு நீங்கள் ஆபீசுக்கு வர கொஞ்ச நேரம் முன் திலீப் என்னை வந்து பார்த்தார்!

அவனா!!

ஆமாம். அவன் என்னோடு பேஸ்புக்கில் பிராண்டாக இருந்தார். ஆனால் ஒருவருஷமாக ஒரு ஹாய் கூட போடவில்லை. ஆழி படித்து விட்டு என்ன நடக்கிறது என்று சிரித்தபடி வந்தார். எனக்கு உங்கள் மேல் பயங்கர கோபம் வந்துவிட்டது!

என் பேஸ்புக்கில் நான் எங்கே என்ன செய்கிறேன் என்று எல்லா தகவலகளுமே போட்டுத்தான் வைத்திருந்தேன். திலீப் வழியாக உங்களுக்கும் நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும் என்றுதான் நான் நினைத்தேன். ஆனால் நீங்கள் என்னைப்பற்றி அறிய ஆர்வம் காட்டவே இல்லை என்று ரொம்ப லேட்டாக தான்   தெரிந்தது. அவர் வந்து விட்டு போனதும் அது மீண்டும் ஞாபகம் வந்து விட்டது. ஆனால் உங்களை விரட்டி விடவோ காயப்படுத்தவோ நினைக்கவேயில்லை. நீங்கள் தான் அவசரமாக எழுந்து போய்விட்டீர்கள்! அதற்கு எந்த விளக்கமும் வேண்டாம். லெட்டர் ஏற்கனவே பதில் சொல்லி விட்டது. என்றவள் அவரது கன்னத்தை இருகரங்களாலும் பிடித்துகொண்டு  உங்களை ஹெர்ட் பண்ணிட்டேன். ரொம்ப சாரி என்று மனப்பூர்வமாய் சொன்னாள்

அவளது கரங்களுக்கு மேல் தன் கரங்களை வைத்து அழுத்திக்கொண்டவர் அவள் அப்படியே அவரது கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க சிரிப்புடன் மெல்ல கண்சிமிட்டினார். சட்டென்று அவரின் கைகளை தட்டிவிட்டு விலக முயன்றவளின் இடுப்பை பிடித்து தூக்கி சமையல் மேடையில் அமரவைத்தவர் அவள் கண்ணிமைகளில் மாறி மாறி முத்தமிட்டார்.

சில கணங்கள் அப்படியே மயங்கி நின்றவள் அவரது நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளி விட்டு கீழே குதித்தாள்

“உங்களுக்கு ஏதேனும் அப்பரோ போபியாவா சார்? அடிக்கடி தூக்கி எங்கேனும் உட்காரவைத்து விடுகிறீர்கள்!!! என் நான் கீழே நின்று கொண்டிருப்பது உங்களை என்ன செய்கிறது? ஏதும் செய்வதானால் சொல்லிவிட்டு செய்யுங்கள் சார்!!! என்னை திடீரென்று யாரோ கிரேன் வைத்து தூக்குவது போல பதறிப்போய் விடுகிறேன்!!

ஹா ஹா அவர் லேசாக அசடு வழிந்தது பார்க்க செம காமடியாக இருந்தது. ஆனாலும் அவள் வெளியே சொல்லவில்லை!

ஆனால் அவளது கண்களை வைத்தே சிரிப்பை கண்டு கொண்டவர் கண்களை அவள் மேல் பொருத்தியபடி மெல்ல அவளை நெருங்கினார்.

நோ சார். நோ

என்ன நோ…

கிட்ட வராதீங்க..

நீயென்ன சொல்றது!

என்னது? ஆரு கிட்டயேவா… Without a woman’s consent, you can’t…..

அவளை இருபுறமும் வளைத்தாற்போல கைகளை ஊன்றியவர் அப்படியே கையை நீட்டி “ஒரு சான்ட்விச் சாப்பிடுவதற்கு பெண்ணின் சம்மதம் எதற்கு?” என்றபடி சாண்ட்விச்சை எடுத்து கடித்தபடி விலகிப்போக அவரின் அந்த சாத்தானிச சிரிப்பு மறுபடியும் உதடுகளில் வந்து உட்கார்ந்திருந்ததை கண்டு அசடு வழிய தன் தலையில் தானே குட்டிக்கொண்டாள் ஆரா.

ச்சே.. இப்படி அசிங்கப்பட்டுட்டியே ஆரு!!!

வெளியே அர்ஜூன் அவளது அப்பாவோடு போனில் பேசும் சத்தம் கேட்டது.

“லஞ்சுக்கெல்லாம் வந்துவிடுவோம் சார். அவ்வளவு நேரம் ஆகாது. சாரி. நேற்று எங்களுக்குள் சின்ன பிரச்சனை. உங்களிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமல் அவள் கிளம்பி வந்துவிட்டாள்”

…………………….

ச்சே ச்சே.. அதெல்லாம் விட்டு விடுங்கள். பை சார்.

அவர்கள் எதைப்பற்றி பேசுகிறார்கள் என்று அவளுக்கு புரிந்தது.

சாண்ட்விச்சை கடித்தபடி பலகனி யன்னலை திறந்து வெளியே வந்தாள் அவள். மழை மீண்டும் பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. பன்னீர் தெளித்து வரவேற்பது போல அவளையும்  நாலைந்து சாரல்கள் நனைத்துப்போயின.

அவள் தூரத்தில் தெரிந்த தார் வீதியையும் ஆங்காங்கே விரைந்த வாகனங்களையும் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்

வாழ்க்கையில் திக்குத்திசை தெரியாமல் அலைந்து கொண்டிருந்தவளுக்கு இந்த ஊர் தான் பாதை காண்பித்து கூடவே நடக்க இப்படியொரு துணையையும் கொடுத்திருக்கிறது.

எதேச்சையாய் திரும்பிப்பார்த்தவள் பல்கனி வாசலில் சாய்ந்து கைகளைக்கட்டிக்கொண்டு அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அர்ஜூனாவை கண்டு சோம்பலாய் புன்னகைத்தாள்.

வாரண மாயிரம் சூழவ லம்செய்து
நாரண நம்பி நடக்கின்றா னென்றெதிர்
பூரண பொற்குடம் வைத்துப் புறமெங்கும்
தோரணம் நாட்டக் கனாக்கண்டேன் தோழீநான்

 

 

முற்றும்

ஆழி- அர்ஜூனா 26

51409780

வானத்தில் ஏதோ ஒரு மிருகத்துக்கு கொம்பு வைத்தால்போல நட்சத்திர உருவமொன்றின் இருமுனைகளிலும் நீட்டிக்கொண்டிருந்த இரண்டு பிரகாசமான நட்சத்திரங்களையே விழிஎடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அர்ஜூனா.

போனவருஷமும் அவரது வாழ்விலும் இப்படித்தான் இரண்டு பெண்கள் வந்து விலகினார்கள்..

ஒருத்தி சிறுமி, உண்மையில் தனிக்காட்டு ராஜாவாய் தன்னைப்பற்றி மட்டுமே சிந்தித்து வாழ்வதை விட கூட இருப்பவரை கவனித்துக்கொள்வதும் அவருக்காக கொஞ்சம் மாறிக்கொள்வதும் நிறைவைத்தரும் என்று கற்பித்தவள்!

இன்னொருத்தி குமரி, நீ இவ்வளவு நாள் வாழ்ந்ததெல்லாம் வாழ்க்கையல்ல.இனிமேல் என்னுடன் வாழப்போவது தான் வாழ்க்கை, உன்னுலகமே எனக்குள் தான் இருக்கிறது என்று போதித்தவள்!

ஒருத்தி அவருடையவள் அல்ல, உரியவனிடம் அனுப்பி வைத்துவிட்டார்

மற்றொருத்தி அவருக்கே அவருக்கு சொந்தமானவள்! அவரை நெருங்கவும் முடியாத விலகவும் முடியாத திரிசங்கு சொர்க்கத்தில் நிறுத்தி வைத்திருப்பவள்! தன் இயல்பை இழந்து தவிப்பை மட்டும் வாங்கி தனக்குள் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்!

எப்போதுமே எதிராளியின் கண்ணைப்பாரத்ததுமே எடை போட்டுவிடுபவர் தன்னையே புரிந்து கொள்ளாமல் தவிப்பதும் அவளின் கடைக்கண் பார்வைக்காய் தூக்கமின்றி திரிவதும் எப்படி நேர்ந்தது?

அவர் அறிந்து எந்த ஒரு மனிதராலும் அவருடைய வட்டத்திற்குள் வர முடிந்ததில்லை. அனுமதித்ததில்லை என்றால் தான் பொருந்தும். மீண்டும் அவர்கள் வட்டத்தை விட்டு வெளியே செல்லும் போது தான் பாதிக்கப்பட்டுவிடுவேன் அப்படி எந்த மனிதனும் என்னை காயப்படுத்த தகுதியானவன் அல்ல என்ற ஒரு திமிர்த்தனம் தான் அப்படியே நெருப்பு வளையமாக அவரை சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவள் அதையும் மீறி உள்ளே வந்தாள். அவரையே சுற்றினாள்..இப்போது அவர் பயந்தது போலவே காயத்தை மனதில் கொடுத்து விட்டு வந்ததை போலவே சென்றுவிட்டாளா?

வானத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.. அவரது பிறந்த நாள் இன்று. அவளைப் பார்க்காமல் யாருடைய வாழ்த்தும் தேவையில்லை என்ற ஓர்மம் மனதில்! இதோ நாளே முடியப்போகிறது. அவள் மட்டும் வாழ்த்தவே இல்லை. பிறந்தநாள் என்று அவளுக்கு தெரியாது தான். ஆனால் இன்றைக்கு அவள் நாவல் படித்திருப்பாளே..  அவரை உயிராய் நினைத்திருந்தால் அவளால் வராமல் இருந்திருக்க முடியுமா?

மனம் நிறைய காதலை வைத்துக்கொண்டு என்னை சீண்டி விளையாடுகிறாள் என்று நினைத்தது தவறா? அவள் வெறுத்து  விட்டாள் தானா? உடல்மொழி எப்படி பொய் சொல்லும்? அப்போ தினமும் வாசகியாக அவருக்கு ஏன் கடிதம் எழுதினாள்? அவருக்கு புரியவே இல்லை. திரும்பத்திரும்ப அவள் அலுவலகத்தில் நடந்து கொண்டது தான் நினைவு வந்து தொலைத்தது. அவளுக்கு நிஜமாகவே கோபம் மட்டும் தானா? எல்லாமே மறந்து போய்விட்டதா? எப்படி முடிந்தது?

ஒரு வேளை எழுதியது அவளுக்கு புரியாமல் இருந்திருந்தால்… ச்சே ச்சே அவளுக்காவது புரியாமல் இருப்பதாவது! மனத்தால் அதையும் ஏற்கமுடியவில்லை

நட்சத்திரங்கள் இடம் மாறி மாறி சென்று கொண்டிருந்தன .வானம் பலமாய் அழுது கொண்டிருந்தது. அவரது மனமும்!!!

நீர்த்துளி தெறிக்காமல் பிளேட்டுக்கு கீழே நன்றாக உள்ளே போய் நின்றுகொண்டவர் தலையில் தெறித்திருந்த தூறல்களை உதறி விட்டுக்கொண்டார்.

போய்விட வேண்டும்..இந்த ஞாபகங்களை எல்லாம் விட்டு போய்விட வேண்டும். பழைய அர்ஜூனாவாய் கம்பீரமாய் நிமிர்வாய் மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்.. மனம் குரல் கொடுக்க ஆரம்பிக்க மெல்ல மெல்ல மூளையும் அதற்கு செவி சாய்க்க ஆரம்பித்த கணம்

ஹாப்பி பர்த்டே சார்…. என்று அழுகை சிரிப்பு நிம்மதி என்று அனைத்தையும் கலந்த கலவையாய் அவள் குரல் ஒலித்தது. இறந்து கொண்டிருந்த அத்தனை செல்களுக்கும் உணர்வு வந்ததை படக்கென திரும்பினார் அவர்

மாடிப்படி முடிந்து அந்த பல்கனி ஆரம்பிக்கும் இடத்தில் இருந்த  சுவரில்  பிடிமானத்துக்காய் சாய்ந்து கொண்டு மூச்சு வாங்கிய அவள் கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்து போயிருந்தன..

மனதில் ஏதோ அலைகள் பொங்கியடிப்பது போலிருந்தது.

தன்னிச்சையாகவே பேபி… என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடி கைகளை விரித்தார் அவர்

கண்ணீர்க்கண்களுடன் பாய்ந்து வந்தவளோ அவர் நெஞ்சில் விழுந்து விம்ம ஆரம்பித்தாள்.

அவருக்கு எப்படி தேற்றுவது என்று புரியவில்லை.. சற்று நேரம் இறுக அணைத்திருந்தவர் அவள் அழுகையை நிறுத்தாதிருக்க மெல்லத்தட்டினார்.  அவளோ கவனியாமல் விம்மிக்கொண்டே இருந்தாள்

“ஹேய்..இங்கே பார்.. அழாதே பேபி” இன்னும் ரெண்டு தடவை சொல்லிப்பார்த்தவர் அவள் அழுகையை நிறுத்தாதிருக்க வலுக்கட்டாயமாய் அவளை தன்னிடம் இருந்து பிரித்து அவளுடைய கண்களையே சில கணங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்

மெல்ல மெல்ல பூவிதழ் விரிந்து புன்னகைத்தது.. அழுகையும் கண்ணீரும் சேர்ந்து வருவது கூட வானவில் போல அழகுத்தருணம் தான்!

அவளது சிரிப்பு அவரையும் தொற்றிக்கொண்டது.

“சார்..டைம் என்ன?” என்று உற்சாகமாய் கேட்டபடி அவரது கையை பிடித்து திருப்பி மணி பார்த்தவள் “ஹேய் பதினொன்றரை தான் ஆகிறது.. பிறந்த நாள் முடியுமுன்னே ஒருவழியாய் அரைமணிநேரம் முன்னே வந்து சேர்ந்து விட்டேன்.” என்றாள் சிரிப்பு மாறாமல்

“தனியாகவா வந்தாய்? இந்த நேரம் வீட்டில் உன்னை எப்படி விட்டார்கள்? காலையில் இருந்து நீ வருவாய் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் தெரியுமா?”

“எதுவுமே பேசாதீங்க!! செம கடுப்புல இருக்கேன்..கடிச்சு வைச்சிருவேன் சொல்லிட்டேன்!! பைத்தியம் போல இன்னிக்கு புல்லா ரோட்ல சுத்திட்டிருந்தேன் தெரியுமா? “ கோபமாய் சொன்னாள் அவள்

என்னாச்சு? அவருக்கு உண்மையிலேயே புரியவில்லை

உங்களுக்கு சர்ப்ரைஸ் பார்ட்டி கொடுக்கபோகிறோம் வா என்று திலீப் என்னையும் கூப்பிட்டார். நானும் கிப்ட் எல்லாம் ஆர்டர் பண்ணி ஆசையாக காத்திருந்தால் காலைல போன் பண்ணி நீங்க ஜப்பான் போயிட்டீங்கன்னு சொல்றார்! எனக்கு எப்படியிருந்திருக்கும்? என்னை நீங்க ஒரு மனுஷியா கூட மதிக்கலைன்னு அழுகையா வந்துச்சு.. இனிமே நாம சேரமாட்டோமோ என்று எல்லாம் பயந்துட்டேன்!

அதெல்லாம் எனக்கெப்படி தெரியும் பேபி? நீ தான் அன்றைக்கு என்னை விரட்டி விட்டாயே..அதுதான் இன்றைக்கு உன்னை இங்கே வரவழைக்கவேண்டும் என்று புக்கில் க்ளூ கொடுத்தேன்..நீ அலுவலகத்தில் செய்த வேலையில் எங்கே நீ வரமாட்டாயோ என்று நேற்றோடு பயம் வேறு வந்து விட்டது. நான் அங்கே போனால் நிச்சயம் அத்தை கொண்டாடுவார்கள் என்று தோன்றியது. நீ இல்லாமல் யார் வாழ்த்தையும் கேட்க எனக்கு பிடிக்கவில்லை. அதுதான் பொய் சொல்லிவிட்டு  இங்கேயே இருந்து விட்டேன்..

அவளது கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்க அவர் பயந்தே போனார்

எதுவாக இருந்தாலும் வாயைத்திறந்து பேசேன். இப்படி அழுது ஏன் என்னை டென்ஷன் பண்ணுகிறாய்..கொஞ்சம் கோபமாக குரலை உயர்த்தினார் அவர்’

சட்டென்று அவளுக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. இவ்வளவு நேரமும் அவரது அணைத்த கரங்களுக்குள்ளேயே இருந்தவள் அவரை பிடித்து தள்ளினாள்

சிரிப்புடன் என்ன என்று கண்ணாலேயே கேள்வி கேட்டார் அவர்

“பேசாதீங்க சார்..கொலைவெறில இருக்கேன் நான். என் வாழ்நாள்ல இப்படியொரு மோசமான பிறந்தநாள் எனக்கு வந்ததே இல்லை!!!! “

“பேபி? “ பேச்சு வரவில்லை அவருக்கு

“பேபியையும்  சோபியையும் தூக்கி தூரப்போடுங்கள்! சார்!!!! இன்றைக்கு என் பிறந்த நாளும் தான்! உங்களுக்கு அது கூட தெரியல.. நம்ம ரெண்டு பேரோட ரெண்டு பேரோட பிறந்த நாளும் ஒரே நாள் என்று தெரிஞ்சு செம சந்தோசம் தெரியுமா? இன்றைக்கே நாம பேசி சமாதனாமாயிடனும் என்று  எவ்வளவு ஆசையா வெயிட் பண்ணினேன்.. நீங்க ஜப்பான் போயிட்டீங்கன்னு தெரிஞ்சதும் எனக்கு எப்படியிருந்திருக்கும்? யாரையும் பார்க்கவே புடிக்கல!!! வீட்டுக்கு போனா அம்மா கேக் வெட்டுவோம் வான்னு தொந்தரவு பண்ணுவாங்கன்னு எட்டரை வரைக்கும் பிச்சைக்காரி பைத்தியக்காரி போல ரோட் ரோட்டா சுத்திட்டிருந்தேன்..தியேட்டர்ல ஒரு மொக்கை கார்ட்டூன் வேற தனியா உக்காந்து பார்த்தேன்!!! நான் தான் எல்லாரையும் கேர் பண்றேன்..என்னை யாருமே கேர் பண்ண மாட்டேங்கறாங்க!!! இப்போ கூட உங்களுக்கு என்னை விஷ் பண்ணணும்னு தோணுதா? அவள் முறைக்க

என்ன உணர்கிறோம் என்றே தெரியாமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் பட்டென அவளின் இடுப்பில் கைகொடுத்து தூக்கிகொண்டு பிளேட்டை விட்டு வெளியே வந்தவர் பால்கனியின்  அரைச்சுவரில் அமர்த்தினார். திடும்மென தூக்கப்பட்டதில் திமிறியவளை அவள் பின்புறம் விழுந்து விடாதிருக்க ஒற்றைக்கையால் அழுத்திப்பிடித்தபடி கண் மூக்கு இதழெங்கும் இடைவெளியே இல்லாமல் முத்தங்களால் அர்ச்சிக்க ஆரம்பித்தார் அர்ஜூனா. மழை இருவரையும் தெப்பலாய் நனைத்துக்கொண்டிருந்தது இருவருக்குமே தெரியவில்லை!

பிரிந்த ஒரு இடைவெளியில் இருவரும் மாறி மாறி வாழ்த்துக்களை பரிமாறிக்கொண்டனர்!

ஒன்பது மணிக்குத்தான் புக்கே படிச்சேன் தெரியுமா? முதல்ல எனக்கு புரியல சார்.. இந்த சர்ச் கோபுரம் பற்றி சொன்னதும் தான்..அது விவிதா மொட்டைமாடி என்றே எனக்கு கிளிக் ஆச்சு.. எப்படியோ பதினொன்றரைக்கெல்லாம் இங்கே வந்துட்டேன்ல!!! சந்தோஷமாய் சிரித்தாள் அவள்

இரண்டரை மணிநேரத்தில் இவ்வளவு வேகமாக அதுவும் இந்த மழை நேரம் உன்னை யார் இங்கே வண்டியோட்டிக்கொண்டு வரச்சொன்னது? காலையில் வந்திருக்கலாம் தானே என்று ஆதங்கமாய் கேட்டார் அவர்

ஆஹான்.. என்று கிண்டலாய் இழுத்தவள் நான் வரும் வரை ஒருத்தர் வானத்தை பார்த்து  போஸ் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்..இப்போது பேச்சை பாரேன்..உணமையை ஒத்துக்கோங்க சார்.. அவள் அவருடைய நெஞ்சில் கைவைத்து சுடுவது போல சைகை செய்தாள்

அந்த விரல்களை அப்படியே தன் நெஞ்சிலேயே  அழுத்தி வைத்துக்கொண்டவர் “தவிச்சு போயிட்டேன் பேபி..ஒரு பொண்ணுக்காக இப்படியெல்லாம் பீல் பண்ணுவேன்னு நினைச்சும் பார்க்கல” என்று தனக்குத்தானே சொல்வது போல சொன்னார்.

அந்த இறுக்கமான உணர்வை மாற்றவேண்டும் என்றோ என்னவோ கண்ணிமைகளிலும் மூக்கு நுனியிலும் மழைத்துளிகளை ஏந்தியபடி வெட்கச்சிரிப்புடன் “சரி சரி  டபாய்க்காமல்  பிறந்தநாள் gift கொடுங்க”  என்று கண்ணடித்தவளை மீண்டும் நெருங்காமல் இருக்க முடியவில்லை அவரால்.

இதைவிட வேறே பெரிய gift என்ன இருக்கு? என்கிட்ட முத்தம் வாங்க கொடுத்து வச்சிருக்கணும் நீ!!! நீர் வழிந்தோடிய அவளுடைய கன்னங்களில் உதட்டை பொருத்தி அவர் கிசுகிசுப்பாய் சொல்ல படக்கென்று அவரை தள்ளி விட்டாள் அவள்

அடி செருப்பால.. வேணாம்! என் வாயில என்னன்னவோ வருது!

போய் பல்லை பிரஷ் பண்ணு!!!

க்ர்ர்ரர்ர்ர் நான் சிரிச்சிட்டேன்! உங்களுக்கு ஆனாலும் நினைப்பு ரொம்ப அதிகம் சார்

ஹா ஹா ஹா

அவர் சிரித்தபடி அரைச்சுவரிலேயே அவளை விட்டுவிட்டு பிளேட்டுக்கு கீழே வந்தார்,

சார், உங்க மேல கேஸ் போடுவேன்..கொஞ்சம் கூட நனையாமல் வந்து சேர்ந்தவளை நடுராத்திரியில் மழையில் தள்ளிவிட்டு  என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்? இறங்காமல் சுவரிலேயே இருந்து கத்தினாள் அவள்

நீ தான் இன்னும் மழையில் நின்று கொண்டிருக்கிறாய்.. இறங்கி வரவேண்டியது தானே!

சார்..மேலே தூக்கி உக்கார வச்சிட்டு அம்போன்னு விட்டுட்டு போனா என்ன அர்த்தம்? இறக்கி விடுங்க

ஆஹான்!!! இந்த சுவரை எகிறிக்குதித்து பிளேட்டின் விளிம்பில் குதிக்கத்தெரிந்தவளுக்கு இறக்கி விட நான் வரவேண்டுமா? நான் போகிறேன்.. நீ இங்கேயே இருந்து வேடிக்கை பார்.. அவர் திரும்பி நடந்து உண்மையிலேயே படியிறங்க ஆரம்பித்தார்

சார் என்று பல்லைக்கடித்தபடி அவள் சுவரில் இருந்து குதித்து பின்னாலேயே ஓடிவரும் சத்தம் கேட்க சிரிப்பை அடக்கத்தான் பெரும்பாடு தேவைப்பட்டது அவருக்கு.

இவளோடு வாழும் வாழ்க்கை போரடிக்கப்போவதே இல்லை!

தப்பு பண்ணிட்டேன்..உங்களை ரெண்டு நாள் அப்படியே போஸ் கொடுக்க வச்சிருக்கணும் சார். கொழுப்பு கொஞ்சமாவது குறைஞ்சிருக்கும்.. ஹையோ எனக்கு நடுங்குதே” புலம்பிக்கொண்டே படியிறங்கி வந்த ஆர்ணவி  சரியாக அவர் கதவைத்திறக்க வந்து சேர்ந்து கொண்டாள்

ஒருவருஷத்தின் பின் மீண்டும் அந்த வீட்டுக்குள் நுழைகிறாள் அவள். பழைய ஞாபகங்களெல்லாம் திடீரென அடர்த்தியாய் தன்னை சூழ்வது போலிருக்க லேசாய் உடல் வெடவேடத்தாள் அவள்

ஹால் லைட்டை ஆன் செய்துவிட்டு தன்னுடைய அறைக்குள் அர்ஜூனா மறைந்துவிட ஹாலில் இருந்த பரத், யாழினி, அர்ஜூனாவின் புகைப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் அவள். ஏர்போர்ட்டில் எடுத்திருக்கிறார்கள்.

சார்..யாழினி போய் ரொம்ப நாளாகிவிட்டதா?

ஆறுமாதங்களுக்கு மேலாகிறது!

ஓ..

இங்கே வாயேன்…அறைக்குள் இருந்து குரல் கொடுத்தார் அவர்

நான் அப்படிப்பட்ட பெண்ணில்லை சார். அங்கிருந்தே சொல்லுங்க

உன்னை மழைக்குள் விட்டு விட்டு வந்திருக்க வேண்டும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்தேன் பார். என்னை சொல்ல வேண்டும். வேகமாக வெளியே வந்தவர் அவளது கையைப்பிடித்து அறைக்குள் தள்ளி வெளியில் இருந்து கதவைச்சாத்தி விட்டு போய்விட்டார்.

யாழினியின் அறைக்குள் போயிருக்கிறாள் இவரின் அறைக்குள் வந்ததே இல்லை. எல்லாம் சுத்தமாக ஓழுங்கு கலையாமல் இருக்க அறை எந்தவொரு அலங்காரமும் இல்லாமல் ஆனால் எந்த வகையிலோ அவரது இயல்பினை பிரதி பலித்துக்கொண்டிருந்ததை அவளால் உணர முடிந்தது.

பெட்டில் தன்னுடைய ஷார்ட்ஸ் ஒன்றையும் டீஷர்ட் ஒன்றையும் எடுத்து வைத்திருந்தார்

yuck!!! உங்க ட்ரெஸ்ஸை நான் போடமாட்டேன்!! சத்தமாக குரல் கொடுத்தாள் அவள்

அப்படின்னா உனக்கு ரெண்டு ஆப்ஷன்ஸ் தான் இருக்கிறது! முதலாவது அப்படியே ஈர உடைகளோடு நடுங்கியபடி இருப்பது இரண்டாவது ..அவர் சிரிப்புக்குரலில் இழுக்க

ஒண்ணும் தேவையில்லை என்று இங்கிருந்து கத்தினாள் அவள். முகம் சிவந்து போய்விட்டது. ஒரு பெண்ணோடு தனியாக இருக்கிறோமே அடக்க ஒடுக்கமாய் இருக்க வேண்டும் என்று இவருக்கு தெரிகிறதா?

டேப் கட்டும் வகையான ஷார்ட்ஸ் என்பதால் அபாயமில்லாமல் பொருந்திக்கொண்டுவிட்டது அவளுக்கு. தன்னுடைய உடைகளை வாஷிங் மெஷினில் போட்டவள்  டவலை தலையில் சுற்றியபடி வெளியே வந்தாள்

அவரோ தன்னுடைய த்ரெட் மார்க் சிரிப்புடன் அவளின் அசைவுகளையே விழிகளால் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

சார்.. சும்மா இப்படி பார்க்காதீங்க புரிஞ்சதா? முகச்சிவப்பை மறைக்க போராடினாள் அவள்

உன்னை யார் பார்த்தது..நான் என் உடைகளுக்கு  வந்த அவமானத்தை பார்க்கிறேன்!

மொக்கை போடாதீங்க சார். ரொம்ப பசிக்குது.. நைட்டும் சாப்பிடலை..மதியமும் சும்மா பேருக்கு கொறித்தது தான்.. சொல்லிக்கொண்டே போய் டைனிங் டேபிளில் இருந்த பூட் கவரை திறந்து பார்த்தாள் ஆர்ணவி

ஒன்றுமே இல்லை.

நான் நினைத்தேன். அதுதான் எல்லாவற்றையும் எடுத்து மைக்ரோவேவில் வைத்தேன். கிச்சனுக்குள் பார்.. சோபாவில் இருந்து அசையாமல் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தன்னுடைய சைட்டை தொடர்ந்தார் அவர்

நன்றி சொல்லக்கூட நிற்காமல் கிச்சனுக்குள் போனவள் சூடு படுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த இட்லிகளை பிளேட்டில் போட்டுக்கொண்டு சோபாவுக்கு வந்து அவரருகில் இருந்து சாப்பிடத்தொடங்கினாள்

சார்..உங்களுக்குள்ளே இப்படியொரு கேரிங் மேன் இருப்பார் என்று நான் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை.

“நானும் தான்” என்று அவர் சொல்லிய தினுசில் சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டவள் ஒரு வழியாய் சாப்பிட்டு முடித்தாள்.

இன்னும் கூடஅவள் நிற்பது நடப்பது பேசுவது என்று அவளுடைய அசைவுகள் எல்லாவற்றையுமே விழிஎடுக்காமல் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த படி அர்ஜூனா பார்த்துக்கொண்டே இருந்ததில் சாதாரணமாக இருக்க ரொம்பவே சிரமப்பட்டுத்தான் போனாள் அவள்

பேபி..வீட்டில் என்ன சொல்லிவிட்டு வந்தாய்?

ஐயோ..எனக்கெங்கே பேச நேரம் கிடைத்தது! எதுவுமே சொல்லவில்லை. நாளைக்காலை வந்து சொல்கிறேன் என்று விட்டு ஓடி வந்துவிட்டேன். அவளுக்கு இப்போது தான் பெற்றோரின் நினைவே வந்தது!

சரி நம்பரை கொடு என்று அவளது போனை வாங்கி தானே  கால் செய்ய சின்ன படபடப்புடன் அவரின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு மறுமுனை பேசுவதை கேட்க முயன்றாள் அவள்

ஹலோ சார். நான் அர்ஜூனா பேசுகிறேன்.

…..

ஆர்ணவி.. இங்கே விவிதாவில் தான் இருக்கிறாள் பயப்படாதீர்கள். நாளைக்கு காலை நானே அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன்..

….

குட்நைட்.

மெல்லிய புன்னகை இப்போது அவளுதட்டில் பூத்தது. பேசிய தொனியிலேயே வீட்டினருக்கு விஷயத்தை சொல்லிவிட்டாரே! ஆனாலும் நடுச்சாமம் இங்கே வந்து இருந்ததற்கு அம்மா சாமியாடத்தான் போகிறார்..அதை நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்..

என்ன யோசனை உனக்கு? அவரது கைகள் அவளது தோள்களைச்சுற்றி இறுகின

வாகாக சுருண்டு கைவளைவுக்குள் போருந்திக்கொண்டவள் நிறைய பேசணும் சார் உங்க கிட்ட.. என்றாள் யோசனையாக

பேசலாம்..என்றவரிடம் சிலகணங்கள் பேச்சே இல்லை….பிறகு என் வாழ்நாளில் இது தான் பெஸ்ட் பர்த்டே பேபி” என்று அவரின் கரகரப்புக்குரல் அவள் காதருகில் ஒலித்தது

ஆழி அர்ஜூனா 25

Alia-Bhatt-Closeup

முதல் நாளிரவு தூங்காமல் வெகுநேரம் விழித்திருந்ததாலோ என்னவோ மறுநாள் எழுமணியாகியும் விழிக்காமலே புரண்டு கொண்டிருந்தாள் ஆர்ணவி.

மொபைலுக்கு அது பொறுக்கவில்லை போலும்..சிணுங்கியது.

ஹலோ…

ஹேய் குட் மோர்னிங்!!!

என்ன போலீஸ்கார்…இந்த நேரம்?

ஹேய் ஆரா..அர்ஜூனுக்கும் உனக்கும் ஏதும் பிரச்சனையா என்ன? அவன் எதுக்கு இப்போ அவசரமா ஜப்பான் போறான்? அவசரமாய் கேட்டான் திலீப்

என்னது ஜப்பானா? அவளது தூக்கம் மொத்தமாய் கலைந்து விட்டது. “அப்போ பர்த்டே? பார்ட்டி??? “

அவளது குரலிலேயே அவளுக்கும் ஏதும் தெரியவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டவன் “தெரியல ஆர்ணவி. நான் மீட்டிங் என்று சொன்னானே கிளம்பி வந்து விட்டானா என்று கன்பார்ம் பண்ணிக்கொள்ள கால் பண்ணினேன் நேற்று.. இன்றைக்கு மிட்னைட் பிளைட்..ஒரு கான்பாரன்சுக்கு போறேன் என்று சொன்னான்.”

“எனக்கு தெரியாது திலீப்..”அவளுடைய கண்கள் கலங்கி நீர் மணிகள் உருலத்தொடங்கின.

அம்மா பயங்கர அப்செட் தெரியுமா? அவங்க இன்றைக்கு உன்னையும் பார்த்திடலாம்னு சந்தோஷமா இருந்தாங்க.

என்னை விடவா என்று சோகமாய் புன்னகைத்தவள் “நான் வந்து பார்க்கிறேன்” என்றாள்

ஹேய் நிஜமாவா?

ஹ்ம்ம்..அட்ரஸ் அனுப்புங்க.. வந்து பார்க்கிறேன்.

நான் வீட்ல இருக்க மாட்டேன் ஆரா, பரவாயில்லையா?

ஆன்ட்டி இருந்தால் போதாதா என்று புன்னகைக்க முயன்றவள் திலீப் என்று அழைத்தாள்

சொல்மா..

சார்..நிஜமாவே போயிட்டாரா? எப்போ வருவார்..

2 வீக்ஸ் ஆகும்னு சொன்னான் ஆர்ணவி. எனக்கென்னமோ கான்பரன்ஸ் போல எல்லாம் தெரியல..பரத்தும் யாழினியும் அங்கே தானே இருக்காங்க.. அங்கே தான் போறான் போல இருக்கு. நான் நேராகவே கேட்டேன். பொறுமையே இல்லாம எரிஞ்சு விழுந்து தான் பேசினான்..

ஹ்ம்ம்.. யாழினி போனதே அவளுக்கு தெரியாதே..

நீ ஒண்ணும் கவலைப்படாதே எல்லாம் சரியாகிடும்.

அவன் போனை வைக்க தலையணையில் குப்புற விழுந்து கண்ணீர் பெருக்கினாள் அவள். இன்றைக்கு இப்படி அழுகிறோமே என்று சுயபச்சாத்தாபம் அவளை இன்னும் வருத்த விக்கி விக்கி அழ ஆரம்பித்தாள் அவள். இப்படி என்றுமே அவள் அழுதது கிடையாது. பிரிந்து வந்த நாளில் கூட ஒருவகை வைராக்கியம் தான் மனதில் இருந்தது. இப்போதைப்போல முணுக்கென்றதும் அழுகை குளம் கட்டிக்கொண்டதில்லை.

ஆனாலும் அவளுக்கு அதற்கும் கொடுத்து வைக்கவில்லை. அலுவலகத்தோழி நிஷா மொபைலில் அவளை அழைத்து தன்னோடு ஒரு நிகழ்வு ஒன்றுக்கு மதியம் வரை வரமுடியுமா என்று கேட்டாள். உடனேயே  தயாராயிரு. என்னுடைய காரிலேயே போகலாம் என்று சொல்லிவிட்டாள் ஆரா.

வழக்கமாக நிஷாவை போகும் வழி என்பதால் அடிக்கடி காரில் அழைத்துப்போவாள். தவிர நெருங்கிய நட்பென்று கிடையாது. ஆனால் இன்றைக்கு வீட்டில் இருப்பதை விட வெளியே சுற்றுவது மனதுக்கு இதமாக இருக்கும் என்று தோன்ற வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டாள்.

காருக்கருகில் வந்த வைஷ்ணவியிடம் “இன்றைக்கு நான் வீட்டுக்கு வர இரவு எட்டுமணியாகும் என்னை தேடவேண்டாம்” என்று சொல்ல அதிர்ந்த பார்வையாய் அவளைப்பார்த்தார் வைஷ்ணவி

“என்னம்மா..இன்றைய நாளில் வீட்டுக்கே வராமல் ஏன் அவ்வளவு நேரம்? எங்கே போகப்போகிறாய்?”

“என்னை எதுவும் கேக்காதம்மா ப்ளீஸ்!” அவள் தலைகுனிந்தபடியே காருக்குள் ஏறிக்கொள்ள பேச்சுவராமல் வெறுமனே தலையாட்டி வைத்தார் வைஷ்ணவி.

நிஷா தெருவிலேயே காத்து நின்றாள்.

நேரமாகிவிட்டிருந்தாலும் முன்னதாக அவளை அழைத்து தொந்தரவு செய்யவேண்டாம் என்ற எண்ணத்தில் சொல்லாமல் விட்டிருந்தவளை கடிந்து கொண்டபடி ட்ராபிக்கில் நுழைந்து முடிந்தவரை விரைவாக செல்ல முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆரா.

“ஹேய் ஆரு..நீ அந்த மாகசின் வாங்குவியே..இன்னிக்கு வாங்கலையா? அதோ போர்ட் எழுதி வச்சிருக்காங்களே

எனக்கு வேண்டாம்!!! முகத்தை சாதாரணமாக வைத்துக்கொள்ள கஷ்டப்பட்டாள் அவள்

ஏன் ஆரு?  மொக்கையா போகுதா?

வாழ்க்கையே மொக்கையா தானே போகுது..இதுல ஒரு புக் மொக்கையாகறதெல்லாம் ஒரு மாட்டரா? அவள் சலித்துக்கொண்டாள்

உஷ்..தத்துவம் பேசாமல் வாங்கி வா..கொஞ்சம் லேட்டானால் பரவாயில்லை..

இல்லடி..அப்புறமா பார்த்துக்கலாம் என்று அதை மறுத்துவிட்டவள் காரின் வேகத்தை கூட்டினாள்.

என்னமோ நீ சரியில்லை. என்று தலையசைத்த நிஷா அதன் பிறகு ஏதும் பேசவில்லை. அவளுக்கும் விழா டென்ஷன்!

ஒருவழியாக காரை பார்க் பண்ணி, நிஷாவை மேடைக்கு அனுப்பிவிட்டு கீழிருந்து வேடிக்கை பார்த்தவளுக்கு அன்றைக்கு போரடிக்கவில்லை. தானும் உற்சாகமாகவே நிகழ்வுகளில் பங்கெடுத்துகொண்டிருந்தாள். நேரம் பறந்து கொண்டே போனது. இன்றைக்கு தனக்கு யோசிக்க கண்ணீர் விட நேரம் கிடைக்காமல் எதையாவது செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பது தான் அவளுடைய நோக்கமே..அந்த வகையில் இடைவேளை வரை அவள் நினைத்ததை சாதித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

அதற்குமேல் அவளால் தாக்குப்பிடிக்க இயலவில்லை.

ஏன் இப்படிச்செய்தார் அவர்? பிறந்தநாளன்று எல்லாம் பேசித்தீர்த்து விட வேண்டும் என்று எவ்வளவு ஆசையாய் இரண்டு நாளாய் கற்பனைக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டிருந்தாள்அவள். ஒரு மெயில் கூட போட தோன்றவில்லையா? நான் ஒருநாள் மெயில் எழுதாவிடினும் தூங்கிவிட்டாயா பேபி என்று கேட்டு வாங்கத்தெரிந்தது தானே!

அவள் அன்றைக்கு அவரை சீண்டியது தவறுதான். ஆனால் திலீப்பை கண்டதும் அவளுக்கு பழைய கோபம் எல்லாம் தலைக்கேறி விட்டது! அதுதான் அவளை கடுமையாக பேச செய்தது..

அதற்காக போய்விடுவாராமா?

இவர் என்ன அனிச்சமலரா? ஒரு சின்னப்பேச்சில் வாடிப்போவதற்கு?

ஆசையாசையாய் பரிசு தெரிவு செய்து வைத்தேனே.அதை வேறு இன்னும் கான்சல் செய்யவே இல்லை! ஏன் ஆரு..எல்லாரும் உன்னை நேசிப்பார்களே..இந்த மனிதர் மட்டும் ஏன் நீயாக போய் விழுந்தாலும் எட்டி உதைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்? அதற்கு மேல் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை அவளால்..கண்ணீர் வேறு வந்து விடுவேன் வந்து விடுவேன் என்று பயமுறுத்திக்கொண்டிருந்தது.

ஏய் லூசு..நீ அவருடைய பர்த்டேவை தெரிந்து கொண்டதையும் அதன் சர்ப்ரைஸ் பார்ட்டிக்கு வரப்போகிறாய் என்பதும் அவருக்கு எப்படித்தெரியும்? என்று மனம் அப்போதும் அவருக்கு சாதகமாய் வாதடத்தான் செய்தது.

பிறந்த நாள் அன்று அவளைப்பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றாதா? அதைக்கூட யாழினியோடும் பரத்தோடும் தான் கொண்டாட வேண்டுமா? ஆதங்கம் மீண்டும் விழித்துக்கொண்டது.

இதற்கு மேல் முடியாது என்று சரியாக அவள் எழ முடிவு செய்த வேளையில் நிஷா அவளைத்தேடி வந்தாள்.

ஆரு..இந்தா உன்னுடைய மாகசின்!!!

ஏய் இப்போ எதுக்கு இது? யார் வாங்கிக்கொடுத்தார்கள் உனக்கு?

“சனிக்கிழமை லீவு நாளில் கூட்டிக்கொண்டு வந்து உன்னை அறுக்கிறேனே..நீ போரடிச்சு போயிடுவியே என்று கஷ்டமாக இருந்துது..இங்கே ஒரு பையன்கிட்ட கேட்டேன். எதிரே  இருக்கற புக் ஷாப்ல வாங்கிக்கொடுத்தான்.” என்று சொல்லியபடியே அவளுடைய கையில் திணித்தாள் நிஷா

விஸ்வத்யா மாகசினின் இளம்பச்சை வர்ணமும் அதில் ஒருபக்கத்தை அடைத்து நிற்கும் ஆழி ஓவியமும் ருத்ரா என்ற பெயரும் அவளுக்குள் எரிமலையே வெடிக்கச் செய்தது.

ஆழியாம் ஆழி!!! எல்லாம் சுத்த பைத்தியக்காரத்தனம்! உங்களுக்கெல்லாம் நிஜ வாழ்க்கையும் நிஜமான மனிதர்களும் அவர்களுடைய உணர்வுகளும் புரியவே புரியாது சார். கற்பனையிலேயே வாழ்ந்து கொள்ளுங்கள்! புத்தகத்தை கோபமாய் சுருட்டி பையினில் திணித்துக்கொண்டாள் அவள்

நிஷு.. நான் கிளம்பறேண்டி.. என்னால முடியல

ஏய் இரு..அப்படின்னா சாப்பிட்டு போ வா..

வேணாம்டி..யாரும் இன்னும் சாப்பிடப்போகல..நல்லா இருக்காது!

இல்ல இல்ல,.நீ வா..அங்கே ஒரு செட் ஏற்கனவே சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருக்காங்க.. அவளைப்பிடித்து ஏறக்குறைய இழுத்துப்போனாள் நிஷா.. புபே நன்றாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவளுக்குத்தான் உண்ணும் மனநிலை இல்லையே..பேருக்கு கொறித்து விட்டு அம்மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறியவள் சின்ன யோசனைக்குப்பிறகு  திலீபன் கொடுத்த அட்ரசை தேடி சென்றாள்.

அந்த பெண்மணியாவது சந்தோஷப்படட்டுமே..

வைஷ்ணவியிடம் இருந்து கால் வர ஆன்சர் செய்தபடி காரை ஓரம் கட்டினாள் அவள்

……………………..

சொல்றேன்லம்மா..நான் வரமாட்டேன்..எட்டரையாகும்

…………………………

ப்ளீஸ்மா புரிஞ்சுக்கோங்க! வந்து சொல்றேன்!

மறுமுனை பேச முன்னர் கட் செய்து போனை ப்ளைட் மோடில் போட்டவள் முகவரியில் குறிப்பிட்டிருந்த வீதியை தேடி ஒரு வழியாய் கண்டுபிடித்து திரும்பினாள்

திலீபனின் வீடு சாதாரண மத்திய வகுப்பு வீடுகளைப்போல ஆடம்பரமில்லாமல் இயல்பாய் சின்னதாய் இருந்தது. வீட்டுக்கு முன்னே அவள் ஹார்ன் அடித்தவுடனே ஆவலாக வீட்டுக்கு முன்னே ஓடிவந்த பெண்மணி அச்சொட்டாய் திலீபனின் முகஜாடையை கொண்டிருந்தார்.

இறங்கி வந்து “ஜானகி ஆன்ட்டி தானே.. நான் ஆர்ணவி” என்று கரங்குவித்தாள் அவள்

பட்டென்று அவளை அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்ட பெண்மணிக்கு லேசான கண்ணீர்க்கசிவு!

“ போனவருசம் உங்க விஷயம் கேள்விப்பட்டு நான் ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டேன். நான் தான் கண்ணு வச்சுட்டேனோ தெரியல…..” அவர் இன்னும் விம்மினார்..

“ஆமாம்..நேசிக்க இவ்வளவு மனிதர்கள் இருந்தும் எல்லாரையும் காயப்படுத்திவிட்டு தன்னுடைய கூட்டுக்குள் பதுங்கிக்கொள்வதே அவருக்கு வேலை! பாவம் இந்த ஆன்ட்டி..எவ்வளவு ஆசையாய் பிறந்த நாளை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்! அர்ஜூனா மேல் கோபம் தான் வந்தது அவளுக்கு.

பாசமாய் அவளை அருகில் அமர்த்திக்கொண்டு பேசிய ஜானகி ஆன்ட்டியை அவளுக்கு ரொம்பவே பிடித்திருந்தது.

அர்ஜூனா பற்றித்தான் கதைகளாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் அவர்

அர்ஜூன் ஜானகியுடைய அண்ணன் பையனாம். பெற்றோர் இருவரும் சிறுவயதிலேயே தவறி விட அர்ஜூனின் அம்மா வழித்தாத்தா தான் தன்னுடைய ஒரே வாரிசான அர்ஜூனாவை வளர்த்தாராம்.

கோடிக்கணக்கான சொத்து இருக்கிறதம்மா..ஆனால்  சிரிக்க கூலி கேட்பார்கள் தாத்தாவும் பேரனும். அப்போதெல்லாம் சின்னக்குழந்தைகளோடு சேர்வதோ விளையாடுவதோ எதுவும் இல்லாமல் ஒரு இறுக்கமாகவே சுற்றிக்கொண்டிருப்பான்.  ருத்ரா என்று தான் அவனை தாத்தா கூப்பிடுவார்.  அந்த பெயருக்கேற்றபடி ருத்ரமூர்த்தியாக இவன் வளர்ந்து நிற்கிறான் என்று நான் அடிக்கடி நினைப்பேன்! ஆனால் என்னதான்  முசுட்டு பையனாக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ரொம்ப நல்லவன் மா..

பதில் பேசாமல் தலையசைத்தாள் அவள். மனம் சின்ன வயது அர்ஜூனாவின் கதைகளில் கோபம் மறந்து லயிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

நீ ஸ்வீட் சாப்பிட்டுக்கொண்டிரு. நான் பழைய ஆல்பங்கள் காண்பிக்கிறேன்.. என்று சொன்ன ஜானகி ஆன்ட்டி ஸ்வீட் கொண்டு வந்து அவளுக்கு முன்னால் வைத்து விட்டு உள்ளே போய் பெரிய ஆல்பங்களோடு வந்தார்.

“இதைப்பார்த்தாயா? இங்கே நீல ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு நிற்கிறானே இவன் தான் அர்ஜூன். திலீப்பின் முதல் பிறந்தநாள் இது.. அப்போதெல்லாம் எங்கள் வீட்டில் ஏதாவது ஒரு விசேஷம் என்றால் மட்டும் வருவான். இங்கே இந்தப்படத்தில்பா ர்த்தாயா? இப்படியே தான் கையைக்கட்டிக்கொண்டு பெரிய மனிதன் தோரணையில் அமர்ந்திருப்பான்!  நாமாக பேசினாலும் அளந்து தான் பேசுவான். எதுக்கு நீங்கல்லாம் என்கிட்டே பேச வரீங்க? நான் கேட்டேனா? ன்ற போலத்தான் இருப்பான்.

நன்றாக வளர்ந்த பிறகு தான் இயல்பாக எங்களோடெல்லாம் பேசிப்பழக ஆரம்பித்தான். அதுவும் நறுக்கென்று தான் பேச்சு வரும். ஆனாலும் அவன் கொஞ்ச நேரம் கூட இருப்பதே எல்லோருக்கும் சந்தோசம் தான்!

முகத்தில் ஒரு இறுக்கத்தோடு கையைக்கட்டிக்கொண்டு ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்த அர்ஜூனாவையே பார்த்தாள் அவள்.

அவரின் இந்த பாவனையை அவள் பலதடவைகள் கண்டிருக்கிறாள்.

அப்போதே புரிந்த விஷயம் தான்.. பிரிந்த அன்றும் சொன்னாளே//உனக்கு மற்றவர்களோடு பழக பயம் என்று!

ஆனால் அந்த குட்டி  வயதிலே அவரை அப்படிப்பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் இருந்த திரைகள் முழுவதும் கரைவது போலிருந்தது!

இது திமிர் அல்ல..இயல்பிலேயே அமைந்து விட்ட தனிமையை மூர்க்கத்தனமாக எதிர்த்து நிற்கும் சின்னப்பையனின் வைராக்கியம் தான்..

எனக்கு யாரும் தேவையில்லை போங்கடா என்பது போல..

லேசாக கண்கள் கலங்கிப்போயின அவளுக்கு..

எல்லா பந்தங்களுக்கும் வெளியே நின்று கொண்டு உலகைப்பார்த்து அலட்சியமாக தோளைக்குலுக்குவதைப்பார்த்து உலகம் தலைக்கனம் என்று நினைக்கலாம்… அவளுக்கு மட்டும் அது புரியும்.

சிறுவயதிலேயே இப்படி  முரட்டுத்தனமாக தன்னைச்சுற்றி சுவர்களை எழுப்பி அதற்குள்ளேயே வாழ்ந்து விட்ட ஒருவருக்கு காதல் வருவதும் இன்னொருத்தியுடன் வாழ்வைப்பகிர்தலும் அவ்வளவு இலகுவாக இருந்திருக்காது தான்!

ஆனால் அவருக்கே என்னை பிடித்து இறங்கி வந்தாரென்றால் நான் எவ்வளவு ஸ்பெஷல். ச்சே.. அன்றைக்கு என்னை தேடி வந்த போது ரொம்ப நோகடித்து விட்டேனா?

அவர் தன்னை காயப்படுத்தியது, நீ காதல் சொன்ன போது உன்னை பிடிக்கும் என்று நான் உணரவேயில்லை என்று தொடரில் கோடி காட்டியது..எல்லாவற்றையும் மறந்து போனாள் அவள். அப்போதே அவரின் அந்த சிரிப்பை நேரில் பார்க்க வேண்டும். மறுபடி சகலமும் அழித்து புதிதாய் காதல் சொல்ல வேண்டும்..அவளுக்குள் இதயம் கிடந்தது துடித்தது.

என்னை விட்டுவிட்டு ஜப்பான் போய்விட்டீர்கள் தானே.. மனது செல்லமாய் ஊடல் கொண்டது.

அன்றைக்கு மாலை ஐந்தரை மணிவரை அங்கே தான் இருந்தாள் ஆரா, அதற்கு மேல் அங்கே இருக்கவும் முடியாது. ஆனால் வீட்டுக்கு போகவும் மனதில்லை

அர்ஜூனாவின் நினைவில் உன் பெற்றோரை நோகடிப்பது பாவமில்லையா ஆரா..மனச்சாட்சி அவளைக்குத்திக்காட்டினாலும் அவளுக்கு வீட்டுக்கு போக மனமில்லை. இன்றைக்கு நிச்சயம் என்னால் முடியாது. அம்மா அப்பா என்னை புரிந்து கொள்வார்கள்

மந்திரம் போல அதையே சொல்லிக்கொண்டு தன் போக்கில் போய்க்கொண்டிருந்தவள் எதிர்ப்பட்ட மால் ஒன்றுக்குள் நுழைந்தாள். சற்று நேரம் விண்டோ ஷாப்பிங் செய்தவள் மனம் ஒன்றிலும் ஒன்றாதிருக்க மாலில் இருந்த குழந்தைகளுக்கான 3d தியேட்டருக்குள் போய் அமர்ந்து கொண்டாள்.

உண்மையில் இது நல்ல முடிவுதான்..என்றைக்குமே அவள் இப்படி தனியாக படம் பார்க்க வந்ததே இல்லை. அதனால் புது அனுபவமாக இருந்தது, தன்னை சுற்றி பெற்றோரோடு வந்திருந்த குழந்தைகளோடு விளையாடியபடி படம் பார்த்தவள் வெளியே வந்த போது நேரம் எட்டுமணி ஆகியிருந்தது. வெளியே மழை அடித்துப்பொழிந்து கொண்டிருந்தது..

மழையில் அதிகரித்திருந்த  ட்ராபிக்கில் நீந்தி ஒருவழியாக அவள் வீடு வந்து சேர மணி எட்டரைக்கு மேல் ஆகி விட்டது.

“தலை வலிக்கிறதம்மா..வெளியே சாப்பிட்டுவிட்டேன். படுக்கப்போகிறேன்” என்று கத்திக்கொண்டே உள்ளே வந்தவள் வைஷ்ணவி “ஆரு..” என்று குரல் கொடுத்தபடி வெளியே வருவதை கண்டதும் குட் நைட்மா என்று கத்தியபடி கதவை தாளிட்டுக்கொண்டாள்.

என்னாச்சுடி அவளுக்கு என்று அவர் கோபமாக ஸ்ரீயிடம் கேட்டது உள்ளே வரை கேட்டது.

மீண்டும் தான் நடந்து கொள்ளும் முறை குறித்து அவளுக்கே கண்ணீர் பொங்கி வர கைப்பையை தூக்கி கட்டிலில் வீசிவிட்டு குளியலறைக்கு போய் கண்ணீரோடு அலுப்பையும் சேர்த்து கழுவி விட்டு வெளியே வந்தாள்

வாழ்நாளில் இந்த நாளை நான் மறக்கவே மாட்டேன் சார்.. என்னை இப்படி பைத்தியக்காரி போல அலைய விட்டுவிட்டீர்கள் தானே..

மானசீகமாய் பேசிக்கொண்டே வந்தவள் கட்டிலில் இருந்து கீழே விழுந்திருந்த கைப்பையை எடுத்து மேசையில் வைத்தாள்.

ஆழி என்று அவர் சொல்லிச்சொல்லி நானும் கடைசியில் கடலலை போல போக்கிடம் தெரியாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன் பார்!

சின்ன சிரிப்பு உதடுகளில் ஜனித்தது.. அப்போதுதான் அந்த புத்தகத்தின் நினைவே அவளுக்கு வந்தது.

அவசரமாய் வெளியே எடுத்தவள் பக்கங்களை புரட்டினாள்

படிக்க படிக்க அவளுக்குள் பதற்றம் கூடியது.. ஓ மை காட்!!! ஓ மை காட்!!! தப்பு செய்து விட்டேனே..

நேரம் ஒன்பது மணி..அவசரமாய் சில மனக்கணக்குகளை போட்டவள் தன்னை ஒருதரம் குனிந்து பார்த்தாள். ஒரு பிரிண்ட் பாட்டம், நைட் ஷர்ட் அணிந்திருந்தாள். அவசரமாய் நைட்ஷர்த்டை கழற்றி வீசிவிட்டு கையில் அகப்பட்ட ஒரு டிஷர்ட்டை மாட்டிக்கொண்டே கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வேக வேகமாய் படியிறங்கினாள் அவள்..

அவளை கண்டு பதட்டமாய் அருகில் வந்த வைஷ்ணவியை நெருங்கியவள் அவரின் தோளைப்பற்றினாள் “அம்மா சாரிம்மா.. நான் அவசரமா போகணும்..நாளைக்கு காலைல உன் கூட பேசறேன்..”என்று சொல்லியபடியே அவசரமாய் கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் வைத்து விட்டு அவர் பதில் பேச முன்னரே ஓடிப்போய் காருக்குள் ஏறிக்கொண்டாள் அவள்.

மழையை கிழித்துக்கொண்டு அவளது குட்டிக்கார் தெருவில் தொற்றி சீறிப்பறந்தது.

ஆழி அர்ஜூனா 24

_dfe06af2-07b5-11e7-ad00-2dd402d181d7

சின்ன வயதில் இருந்து நீ ஆரஞ்சு ஜூஸ் தான் பிடிக்கும் என்று நினைத்து அதை மட்டும் தான் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். சடுதியாக உன் முன்னே ஒரு வெட்டப்படாத இளநீர் நீட்டப்படுகிறது. பார்த்த உடனே உன்னால் அதை உனக்கு பிடிக்கும் என்று ஒத்துக்கொள்ள முடியுமா? பழக்க தோஷத்தில் ஒதுக்கிவிட மாட்டாயா? நானும் அப்படித்தான் ஒதுக்கினேன். 

சர்வசாதாரணமாய் தனா ஒரு நண்பனுடன் இப்படி பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். ஆர்ணவி இதயம் படபடக்க அதை மீண்டும் மீண்டும் படித்தாள். அவளால் ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

அலுவலகத்தில் கிட்டத்தட்ட பத்து விஸ்வத்யா இதழ்கள் அவளின் சட்டப்புத்தகங்களுக்கு நடுவே புதிதாய் முளைத்திருந்தன. கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்கள் இந்தக்கண்ணாமூச்சி நடக்கின்றது. அவரை நேரில் வரவிடாமல் எது தடுக்கிறது? ஈகோவா? அவளால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை

பத்து அத்தியாயங்களும் ஆழிக்கும் தனாவுக்குமிடையான சீண்டல்களும் ஊடல்களும் அவ்வப்போது குட்டிக்குட்டி ரொமாண்டிக் உரசல்களாகவும் ரசனையாய் சென்று கொண்டிருக்க அவள் மெல்ல மெல்ல தன்னையே இழந்து கொண்டிருந்தாள் என்பது தான் உண்மை. அவள் இவ்வளவு இனிமையான  கதாப்பாத்திரமா? இல்லை அர்ஜூனாவின் கண்களுக்கு மட்டும் நாம் அப்படித்தெரிகிறோமா? என்று நினைக்க நினைக்க அவளுக்கு ஆச்சர்யம். அவளுக்கு தெரிந்த அர்ஜூனா எப்போதுமே மிகைப்படுத்தல்களை செய்யமாட்டாரே..

ஒவ்வொரு பதிவை படித்து விட்டு அவள் அனுப்பும் வாசகர் கடிதமும் பதிலுக்கு அவர் அனுப்பும் பதிலுமே மாறி மாறி இருவர் புன்னகையையும் சுமந்து சென்றுகொண்டிருந்தன.

ஆனால் இந்த நாடகம் எதுவரை போகும்? ஏன் அவர் நேரில் வந்து அவளுக்கு புரிய வைக்க மாட்டாராமா? அவள் அன்றைக்கு அவரையே தெரியாது என்று நடித்தது சீண்டி விட்டதா? அப்படியும்  நினைக்க முடியவில்லை. அவர்களுக்குள் இந்த சீண்டல்கள் எல்லாம் பெரிய விடயமே அல்லவே..

அவளது அறைக்கதவு மெலிதாய் தட்டப்பட்டது

கமின்!!!

ஆர்ணவி உன்னை தேடி ஒரு போலீஸ் ஆபீசர் வந்திருக்கார்மா..சஜீவ் சொல்லி விட்டு அகல அடக்கிய சிரிப்பு உதடுகளில் தாண்டவமாட திலீப் உள்ளே நுழைந்தான்!

சட்டென்று எழுந்து விட்டவளுக்கும் உதட்டில் சிரிப்பு நெளிந்தது.

ஹலோ யார்  நீங்க? முறைக்க முயன்றாள் அவள்

சாரி சாரி..உன் கோபம் எனக்கு புரியுது” என்று கைகளை உயர்த்தி சரணடைந்தான் திலீபன்.

என்ன புரியுது? ஒரு போன் பண்ணீங்களா? லைக் போட மட்டும் தெரியுதுல்ல..மெசேஜ் பண்ணனும்னு தோணியிருக்கா..உங்க நொண்ணா பேசலைன்னா நீங்களும் பேச மாட்டீங்களோ..ஒரு வருஷம் கழிச்சு இப்ப எதுக்கு வந்திருக்கீங்க மிஸ்டர் போலீஸ்கார்? அவள் மூச்சுவிடாமல் கேள்வி கேட்டாள்

ஹேய் இதெல்லாம் நல்லால்ல சொல்லிட்டேன். நீயும் தானே பேசாம இருந்த? ஏற்கனவே உங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளேயும் புட்டுக்கிச்சுன்னு எனக்கு தெரியும், இதுல நடுவுல நான் எப்படி வர்றது? வந்தாலும் பேசுவியா மாட்டியான்னு டவுட்ல தான் லைக் போட்டு நோட்டம் விட்டேன். நீ அதையும் கண்டுக்கல!

பிழைச்சுப்போங்க.. இப்ப என்ன புதிதாக விஜயம் மேற்கொண்டிருக்கிறீர்கள் மன்னா?

உங்களுக்குள்ள எல்லாம் ஸ்மூத்தா போற போல ஒரு பீலிங்! அதுதான் பார்த்துட்டு போலாமே என்று வந்தேன்

அதெப்படி உங்களுக்கு தெரியும்? கேட்டுவிட்டு உதட்டை கடித்துக்கொண்டால் ஆரு. அவன் தான் ருத்ராவுக்கு டைஹார்ட் விசிறியாயிற்றே. படித்திருப்பான். புரிந்தும் கொண்டிருப்பான்

பேயிக்கும் பெயிக்கும் சண்டை!! அதை ஊரே வேடிக்கை பார்க்குதே! ராகம் போட்டு சொன்னவன் எப்படி இப்படி என்ற பாவனையில் கைகளளால் அபிநயம் செய்தபடி சிரிக்க ஆரம்பித்தான்

திலீப்!!! என்று குரல் உயர்த்தி விட்டவளுக்கு அதை முடிக்க முன்னே சிரிப்பு வந்து தொலைத்து விட்டது. இப்படி எத்தனை பேர் பார்க்கறான்களோ என் மானம் இப்படி கப்பலேறுதே என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டாள்

எங்க அம்மா இப்பல்லாம் விஸ்வத்யா தவறாம வாங்குறாங்க. ஹா ஹா திலீப்பின் சிரிப்பு அவளையும் தொற்றிக்கொண்டது.

அவங்களுமா? அவ்வ்வ் நான் எங்க வீட்ல மறைச்சு ஆபீஸ்க்கு வாங்கிட்டு வந்து படிக்கிறேன். கொடுமை!

ஹா ஹா ஹா நிஜமா ஆரா, என்னால நம்பவே முடியல..அண்ணா திரும்ப வந்து பேசினானா என்ன?

ஒருதடவை தான் போலீஸ்கார் மீட் பண்ணினோம். அதை வச்சு சார் கேம் விளையாடிட்டு இருக்கார். இந்த தடவை உங்க  நொண்ணா எந்த கேம் ஆடினாலும் ஜெயிக்கபோறது நான் தான் சொல்லி வைங்க!

யார் நான்..அவன்கிட்ட போய் சொல்லணும்..போம்மா..என்று நோடித்துக்கொண்டவன் ஏய் ஆரா,, நான் உன்னிடம் ஒன்று கேட்க வந்தேன். என்று விஷயத்துக்கு வந்தான்

என்ன சொல்லுங்க?

அர்ஜூனோட பர்த்டே எப்போன்னு சொல் பார்க்கலாம்

யோவ்,,நானே ப்ரொபோஸ் பண்ணதுமே சூப் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்..இதெல்லாம் எனக்கெப்படி தெரியும்?

லவ்ல இதுதான் முதலாவது ஸ்டெப்..இது கூட தெரிஞ்சுக்கலையா நீ? நீ சூப் வாங்கினதுல அதிசயமே இல்லை! இந்த சனிக்கிழமை 17th அர்ஜூனோட பிறந்தநாள். அம்மா ஒரு பார்ட்டி ஒழுங்கு செய்வோம் என்று கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். நீயும் வாயேன்

சனிக்கிழமையா? சட்டென்று மனதில் ஒரு மின்னல் தாக்கிப்போக காலண்டரைப்பார்த்தவள் “சனிக்கிழமை” ஒகே தான் ஆனால் விவிதாவுக்கு நான் மூணு அவர் ட்ராவல் பண்ணி எப்படி மேன்? என்று கேட்டாள்.

விவிதாவுக்கு ஏன் போகிறாய்? அர்ஜூன் வீட்டில் தான் பார்ட்டி வைக்கலாமென்று இருக்கிறோம். உனக்கு தெரியாதா? அவன் வீடு அதாவது அவன் படித்து முடிக்கும் வரை இருந்த அவனுடைய வீடு இங்கே தான் இருக்கிறது என்றான் திலீப்

ஐ ஆம் நாட் ஷுர் திலீப். நான் வருவது நன்றாக இருக்குமா?

அதுதான் இவ்வளவு ஆகிவிட்டதே..இதன் பிறகும் யோசிக்க வேண்டுமா என்ன? சும்மா வா.. ஒருவேளை நீங்கள் மனம் விட்டு பேசலாம். இப்படி பேப்பரில் கண்ணாமூச்சி ஆடாமல்!

யோசிக்கிறேன். அட்ரஸ் எழுதிக்கொடுங்க என்றபடி ஒரு பேப்பரை எடுத்து அவன் புறம் தள்ளினாள் ஆரு.

யோசிப்பதெல்லாம் இல்லை. வர்ற! அட்லீஸ்ட் பர்சனலா ஒண்ணும் பேசலைன்னாலும் சும்மா வந்து விஷ் பண்ணு வா.. என்றபடி அட்ரசை எழுதி மறுபடி அவள் புறம் தள்ளி விட்டு எழுந்தான் திலீப்

நான் கிளம்பறேன் ஆரா. ஒரு மீட்டிங் இருக்கு

திலீப்…

என்ன என்பது போல் நின்று திரும்பினான் அவன்

சாருக்கு தெரியுமா? நான் வரப்போறது?

நோ நோ நீயும் சொல்லிவிடாதே..அவன் ஒரு மீட்டிங் என்று அந்த வாரம் இங்கே தான் இருப்பான். அம்மா சர்ப்ரைஸ் கொடுக்க வேண்டும் என்றிருக்கிறார்கள்

ஹ்ம்ம்..ஒகே தென்.ஆனால் நான் உறுதியாக சொல்லமாட்டேன்

அதைக்கண்டு கொள்ளாமல் “வர்ற!!!!” என்று அழுத்தமாக சொல்லியபடி கதவைச்சாத்திக்கொண்டு வெளியேறினான் திலீபன்

குடும்பமே இப்படித்தான்! என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்த படி போகவா வேண்டாமா? என்று வாய்விட்டே கேட்டுக்கொண்டாள் அவள்

சிறுவர் துஷ்பிரயோகத்தில் இருந்து பாதுகாத்துக்கொள்வது தொடர்பான பயிற்சிப்பட்டறை ஒன்றை பிரபல பாடசாலை ஒன்றில் நடாத்த திட்டமிட்டதன் முதற்கட்ட திட்டமிடலை மீண்டும் ஒருதடவை சரிபார்த்து தன் மேலதிகாரிக்கு அனுப்பி வைத்தவள் மதிய உணவை எடுத்துக்கொண்டு கான்டீன் பக்கம் சென்றாள். வேலை முடிந்ததும் மனது பழையபடி தன் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டது.

இனிமேல் புக்கே வாங்க மாட்டேன். படிக்க மாட்டேன். கமண்ட மாட்டேன். வாயைத்திறந்தால் குப்பைத்தொட்டியே தோற்றுவிடும் போல பேசத்தெரியும் மனிதருக்கு நேரில் வரத்தெரியாதா? பேசத்தெரியாதா? இனிமேலாவது எனக்காக வரமுடியாதா? திலீப் கேட்டது போல எனக்கு கண்ணாமூச்சி ஆடிக்களைத்து விட்டது. இனிமேல் முடியவே முடியாது. பர்த்டேவும் கிடையாது. பார்ட்டியும் கிடையாது. ஆரு நினைச்சா ஆண்டவனே சொன்னாலும் மாத்திக்க மாட்டா!

சுற்றி பலர் புன்னகைத்தார்கள். ஏதேதோ கேட்டார்கள். வாய் அதுபாட்டில் பதில் சொன்னாலும் மனம் அங்கில்லை. ஓரமாய் வெறுமையான டேபிளில் போய் அமர்ந்தவள் டிபன் பாக்சை சுற்றியிருந்த நாப்கினை எடுத்து மடியில் விரித்து விட்டு பாக்சை திறந்தாள்.

நன்றாக இருக்கிறாயா பேபி? இடப்பக்கமாய் காதருகில் கேட்ட குரலில் தூக்கிவாரிப்போட்டுக்கொண்டு நிமிர்ந்தாள்

அவளது அதிர்ச்சியைக்கண்டு அவரது ட்ரேட்மார்க் சிரிப்பு உதட்டில் பூக்க இவளது கையோ தன்னிச்சையாக நாடியை தேய்த்தது. ஒன்றும் ஓடாமல் விழிகளை விரித்து அப்படியே அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

சும்மாவே ஒட்டிப்போட்டிருந்த நாற்காலியை இன்னும் அவளுக்கருகில் ஒட்டிப்போட்டபடி அவர் அமர இதயம் படபடவென்று அடிக்கத்தொடங்கியது அவளுக்கு. பதட்டமாய் நிமிர்ந்து சுற்றிலும் பார்த்தாள் அவள். தெரிந்தவர்கள் இன்னும் பலர் இருந்தார்கள்

சோ என்னை உனக்குத்தெரியாது!!!! அவற்றின் குரல் அவளை நெருக்கியது

“உங்களைத்தெரியாமல் இருக்குமா சார்! நீங்கள் எப்பேர்ப்பட்ட எழுத்தாளர்!” தான் அதிலெல்லாம் பாதிக்கப்படாதவள் போலவே பதில் சொன்னாள் ஆர்ணவி

மேஜையில் இருந்த அவளது இடதுகையை தொடும் தூரத்தில் தன் கையை வைத்துக்கொண்டு மேஜையில் தாளமிட அவள் படபடப்பும் சின்னக்கோபமுமாய் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவரது கண்கள் குறும்பு தாண்டவமாட அவளைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருக்க மேஜையில் இருந்த விரல்களோ இதோ உன் கையை தொடுகிறேன் என்று தாளமிட்டபடியே முன்னேயும் பின்னேயும் போய்க்கொண்டிருந்தன

அப்பேர்ப்பட்ட எழுத்தாளரை ஏன் உனக்கு இவ்வளவு நெருக்கமாக அமர வைத்திருக்கிறாய் பேபி?

அவர் தான் தானே வந்து அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்!! அவள் பல்லைக்கடித்தாள்

யார் வேண்டுமானாலும் அப்படி அமர்ந்து விடலாம் போலிருக்கிறதே..அவர் நாற்காலியை இன்னும் நெருக்கமாக போட முயல அரண்டு போனாள் அவள்.

சார்..உங்க மனசுல நீங்க என்னதான் நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க?

உன்னைத்தான்! தாளமிட்டுக்கொண்டிருந்த விரல்கள் பட்டென மேலேறி அவளது இடதுகையை தனக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டன.

இப்போ சொல் பேபி, நான் யார்?

அவளுக்கு பேச்சு வரவில்லை. கையை விடுவிக்க முயன்றபடி “பப்ளிக் பிளேஸ் சார்” என்று அடிக்குரலில் எச்சரித்தாள்

யாரும் எங்கள் புறம் பார்க்கவில்லை. நீ சொல் நான் யார்?

யாரும் பார்க்காவிடில் இவர் செய்வது சரியாகிவிடுமா? என்று கொதித்தவள் திரும்பி நன்றாகவே அவரை முறைத்தாள்

நீங்கள் தானே!!!! எவர் மனதையும் புரிந்து கொள்ளாதவர். நீங்கள் நினைப்பதை மட்டுமே சரியென்று நினைப்பவர். மற்றவர் மனதைப்பற்றி துளிகூட அக்கறைப்படாதவர். போதுமா?

அவளையே சில கணங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் கையை மெல்ல விடுவித்துக்கொண்டார்.

“எனக்கு உன்னை பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. தேடி வந்தேன். நீயும் என் வரவை விரும்புவாய் என்று நினைத்தேன். அப்படி இல்லை போலிருக்கிறது. எனக்கு இந்த ஊடல் விளையாட்டுக்கள் எல்லாம் புரியாது பேபி. நேராக பேசினால் மட்டும் தான் புரியும். உனக்கு என்றேனும் நான் யார் என்று புரிந்தால் தேடி வா.”

அத்தோடு எழுந்து விட்டவர் வேகமாய் நடக்க ஆரம்பிக்க வாய்க்குள்ளேயே விழுங்கப்பட்ட ஒரு சாரோடு டிபன் பாக்சை அவசரமாய் மூடிக்கொண்டு அவரை பின் தொடர்ந்தாள் ஆர்ணவி.

ஐயோ தப்பு செய்து விட்டேனா.

வாய் திறந்து கேட்டிருந்தால் பதில் சொல்லியிருப்பார் போலவே..நான் தான் அவர் என்னை சீண்டவும் திரும்ப யோசிக்காமல் கோபமாக பேசி விரட்டி விட்டேன்..

ப்ச் ஆரு!!!!

அதற்குள் அவர் படிகளை கடந்திருக்க பல்லைக்கடித்தபடி மேலேயே நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆர்ணவி

இவர் என்னை எவ்வளவு திட்டியிருப்பார். நான் எதையுமே பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதில்லையே..கோபத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாய் பேசினால் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொள்வாராமா?

நேராக வீட்டுக்கே போய் நிற்க வைத்து கேள்வி கேட்கிறேன் பார்!!!

ஆழி அர்ஜூனா 23

CAcX69hUYAA_wsg

அரசாங்கத்தோடு இணைந்து மேற்கொள்ள வேண்டிய திட்டம் ஒன்றுக்கான கான்சப்ட் எழுத வேண்டி லாப்டாப்பை எடுத்து வந்து வெறுமையாய் இருந்த அறையொன்றில் போட்டு விட்டு டைப்ப தொடங்கியிருந்தாள் ஆரா.

ஆர்ணவி!! சாத்தியிருந்த கதவு மெல்லத்தட்டப்பட்டது

வாங்க சஜி அண்ணா..

உனக்கொரு பார்சல் வந்திருக்கும்மா.. என்றபடி உள்ளே வந்த அந்த அலுவலக உதவியாளர் சஜீவ் அவளிடம் ஒரு சின்ன பார்சலை கொடுத்து விட்டு நகர்ந்தார்.

பார்சலா எனக்கா? என்று குழம்பியபடி அனுப்புனரின் பெயரைத்தேடினால் அப்படி ஒரு வஸ்துவே இருக்கவில்லை! என்னவாக இருக்கும்? யோசனையோடு பார்சலை திறந்தவள் உள்ளே இருந்த விஸ்வத்யா மாகசினை பார்த்து குழம்பிப்போனாள்

யார் அவளுக்கு இந்த மாகசினை அனுப்பியிருப்பார்கள்?

அவளின் கேள்விக்கு முன்பக்கத்திலேயே பதில் இருந்தது.

இமைகளை சுருக்கியபடி அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆர்ணவி.

ருத்ரா எழுதும் “ஆழி” முழு நீளத் தொடர்கதை!!! 2 ஆம் பக்கத்தில்!

பரபரவென விரல்கள் 2 ஆம் பக்கத்தை தட்டின.

அதே ஆழியும் தனாவும் தான்..ஆனால் விவிதாவின் தொடர்ச்சி அல்ல. இங்கே தெள்ளத்தெளிவாக அவர்கள் இருவரும் ஆர்ணவியையும் அர்ஜூனாவையும் தான் பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

தாங்கள் ஹோட்டல் தாமிராவில் சந்தித்த காட்சியை தன் சேலையில் இருந்து நகைகள் அற்ற வெறுங்கழுத்து வரை விபரித்திருப்பதை காண அவளுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.

தனியாக ஒருவரின் பக்கத்தில் இருந்து மட்டும் கதை சொல்லாமல் இருவர் தரப்பும் மாறி மாறி கதை சொன்னது மிக அழகாக இருந்தது.

இந்த மனுஷன் அடங்கவே மாட்டாரா? உதட்டுக்குள் சிரித்தபடி அவள் கதையை தொடர்ந்தாள்

அவன் என்னை வேண்டாமென்று சொல்லி கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆகியிருக்குமா? இருக்கும்! ஆனால் அவன் கொஞ்சம் கூட மாறவேயில்லை.

ஆழி தனாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இன்னும் கொஞ்சம் கூட என் மனதில் இவனுக்கான காதல் குறையவே இல்லையே.. இவனும் தான் ஏன் இப்படிப்பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும்? தனா வேண்டாம் உன் கண்களை திருப்பு. மீண்டும் உனக்கு வெட்கமில்லாமல் காதல் சொல்லித்தொலைத்து விடப்போகிறேன். ஏனடா என்னை இம்சை செய்கிறாய்!

என்னது!!!!!!!!!!!!!!!!! யோவ் அர்ஜூனா..உனக்கு எவ்வளவு திமிர் இருந்தால் ஆழி பற்றி இப்படி எழுதியிருப்பாய்! நான் என்ன உன்னை பார்த்ததும் வந்து காதல் சொல்ல துடித்தேனா? பல்லை நறநறவென கடித்தாள் அவள்

ஆரு..கூல் டவுன், அவர் உன்னை சீண்டி விட்டு மீண்டும் தன்னிடம் வரவைக்க பார்க்கிறார். புத்தி விழித்துக்கொண்டு விட்டது ஆருவுக்கு.

உண்மையில் தன்னுடைய கதை என்பதைத்தாண்டி கதை மிகவும் அழகாக இருந்ததை சொல்லத்தான் வேண்டும். சும்மாவே அவருக்கு கத்தரி என்ற ஒன்றே தெரியாது. இதில் ரொமான்ஸ் கதை வேறு! கேட்க வேண்டுமா? அடித்து ஆடியிருந்தார் மனுஷன்!

தனாவின் கண்களினூடாக ஆழியை கதையில் காண்பிக்கும் போதெல்லாம் நேராக முகத்தை வைத்திருக்க ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டாள் அவள். ரத்தமாய் சிவந்த முகத்துக்கு காரணம் கூச்சம் மட்டுமல்ல கோபமும் தான்!

தனா ஆழியின் காதலை மறுத்த பிறகு அவர்கள் பிரிந்து ஒரு வருடத்தின் பின் ஒரு திருமண விருந்தில் மீண்டும் சந்திக்கிறார்கள். ஆழியின் மனதில் அதே காதல் இருந்தாலும் கோபத்தில் வேண்டுமென்றே அவனை தெரியாதவள் போல நடிக்கிறாள்.  தனா தான் அவளை மறுத்ததை மறந்து அவளை விட்டு விலகியிருக்க முடியாமல் அவளை சீண்டிக்கொண்டே இருக்கிறான். பார்வையால், பேச்சால்!

இறுதியில் வார்த்தைகளில் பொறிபற்றிக்கொள்ள இருவரும் சண்டையிட ஆழி கோபத்தில் இடையில் பேச்சை முறித்துக்கொண்டு வேக வேகமாய் ஹோட்டல் பார்க்கிங்குக்கு போகிறாள். பின்னாலேயே தொடர்கிறான் தனஞ்சயன்

வர்ணனைகள் எல்லாம் அப்படியே தாமிரா ஹோட்டல் பார்க்கிங்கை கண்ணில் காட்டியது. அவர்கள் நடந்து வரும் போது வேகமாய் குறுக்கே வந்த ஒரு கார் கூட அப்படியே கதையில் வர ஆரு தன்னையறியாமல் இரண்டு நாள் முந்திய தினத்துக்கு சென்று ஆழியில் தன்னை பொருத்திக்கொண்டாள்

அவளுடைய குட்டிக்காரில் ஆழி ஏறிக்கொண்டு கதவை அடித்து சாத்த முயல கையைப்பிடித்து தடுத்தவன் குனிந்து அவளை முத்தமிட்டு விட்டு வேகமாய் விலகிப் போய் விட கதவை சாத்தும் எண்ணம் கூட இன்றி அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள் ஆழி.

இங்கே அலுவலகத்தில், தானே முத்தம் வாங்கியவள் போல வியர்த்துப்போய் அமர்ந்திருந்தாள் ஆர்ணவி.

“யே ஆரா…இது வேற லெவல் ஸ்ட்ராட்டஜி!!! நீ இனிமேல் தான் ரொம்ப ரொம்ப கவனமாக இருக்க வேண்டும். உன்னோடு அந்த ஆழியை பொருத்திப்பார்க்காதே..டென்ஷன் ஆகிவிடுவாய்! அன்றைக்கு தன்  மனதில் இந்த எண்ணம் இருந்தது என்பதைத்தான் குறிப்பிட்டு சொல்கிறார் சார்.” எண்ணங்கள் அவளை உலுக்கி விழிக்க வைக்க முயன்றன

ஒருவருட காலம் அவள் எங்கிருக்கிறாள்? என்ன செய்கிறாள் என்று கூட தேடாமல் திமிர் பிடித்து இருந்து விட்டு மீண்டும் தற்செயலாய் கண்டதும் அவருக்கு இப்படியெல்லாம் தோன்றுதாமா?

வேண்டுமானால் நேரே வந்து பேசியிருக்கலாம் தானே.. இல்லையேல் நாம் ரொம்ப சீண்டி விட்டோமோ?

என்ன இருந்தாலும் அவர் பக்கம் இருந்து எனக்கு முறையான பதில் கிடைக்கும் வரை நான்  என் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளப்போவதில்லை!

கோபத்தில் மூச்சு வாங்கியது அவளுக்கு

இதை எப்படியாவது சொல்லவேண்டுமே..இவர் தான் சோஷல் மீடியா எதிலும் இல்லையே… என்று யோசிக்க சட்டென்று ஐடியா உதித்தது.

புதிதாக ஒரு ஈமெயில் ஐடி திறந்து விஸ்வத்யாவில் இருந்த தொடர்பு ஈமெயில் முகவரியை டைப் செய்தவள் பிறகு ஈமெயில் ஒன்றை டிராப்ட் செய்ய ஆரம்பித்தாள்

அன்பின் ஆசிரியர் ருத்ராவுக்கு,

தங்களின் முதல் காதல் கதையான ஆழியின் முதல் பாகத்தை படித்தேன். உங்களுக்கே உரிய வர்ணனைகள் மற்றும் கதை சொல்லும் விதத்தால் ஆழி எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. ஆனால் எனக்கு சில கேள்விகள் இருக்கின்றன.

  • ஆழியை தனஞ்சயன் மறுத்து மிகவும் மனமுடைந்து போனவள் ஒரு வருடமாக அவனை பார்க்கக்கூட முயற்சி செய்யவில்லை. ஆகவே அவள் மிகவும் உறுதியான மனம் கொண்டவள் என தெரிகிறது. அப்படிப்பட்டவள் வெறுமனே தனாவின் பார்வையை கண்டதுமே மீண்டும் காதல் சொல்லித்தொலைக்க போகிறேன் என்று நினைப்பது அபத்தமாக இருக்கிறது!
  • தனஞ்சயனும் ஒரு வருடமாக அவளை சந்திக்க முயலாதவன். அதாவது அவர்கள் அன்றைக்கு தற்செயலாக பார்த்துக்கொள்ளாவிடில் ஆயுளுக்கும் பார்க்காமலே இருந்திருப்பார்கள். அப்படிப்பட்டவன் ஆழியை கண்டதும் இப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்வது எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாதது! அவனுக்கு என்ன தான் பிரச்சனை?
  • மிக முக்கியமான விடயம். கொஞ்சம் கூட தன் நடத்தைக்கு விளக்கம் கொடுக்க முயலாமல் தனஞ்சயன் அவளிடம் பார்க்கிங்கில் அத்து மீறியது அவளை அவமானப்படுத்தும் செயலே அன்றி வேறில்லை. கதை முழுவதும் நீங்கள் விபரித்த ஆழியின் குணத்துக்கும் இந்த அவமானத்தை அவள் எதிர்கொண்ட விதத்துக்கும் கொஞ்சமும் ஒத்துப்போகவில்லை. நியாயமாய் பார்த்தால் அவள் அவனை அறைந்திருக்க வேண்டும்!

என் சிற்றறிவுக்கு பட்டவைகளை சொல்லியிருக்கிறேன். தவறென்றால் மன்னிக்கவும். தங்கள் அடுத்த அத்தியாயத்தை எதிர்நோக்கி ஆவலுடன் காத்திருக்கும்,

எழுதி முடித்து விட்டு சற்று யோசித்தவள் “சமுத்ரா” என்று தன் பெயரை எழுதி மீண்டும் ஒருமுறை படித்துப்பார்த்து விட்டு சென்ட் பட்டனை அழுத்தினாள் ஆர்ணவி

அன்றைக்கு முழுக்க ஆழி தந்த உணர்வுக்கலவைகளில் இருந்து அவளால் வெளி வர முடியவில்லை. முதல் சாப்டரை மொபைலில் படம் எடுத்துக்கொண்டவள் அன்றைக்கு எத்தனை தடவை படித்தாள் என்று அவளுக்கே நினைவில்லை. மனதின் எச்சரிக்கைகளை எல்லாம் தாண்டி அர்ஜூனாவின் அஸ்திரம் அவளை தாக்கி விட்டிருந்தது.

அன்றைக்கே பதிப்பகத்தார் அர்ஜூனாவுக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள் என்றோ அவர் படிப்பார் என்றோ அவள் எண்ணவில்லை. அவளுக்கு தன் எண்ணங்களை டைப் செய்து விட்டதே போதுமானதாக இருந்தது. ஆகவே அன்று முழுவதும் அந்த புதிய மெயிலை செக் செய்யவே இல்லை.

அன்றைக்கு இரவு திடீரென ஞாபகம் வர லாகின் செய்தவள் நேரடியாக rudhrastorms@gmail.com என்ற முகவரியில் இருந்து வந்த ஈமெயிலைக்கண்டு படபடப்பாகி விட்டாள்

சார் ரிப்ளை பண்ணியிருக்கிறாரா?

 

சமுத்ரா……

நன்றி உன்னுடைய பாராட்டுக்கு.

என்னுடைய ஆழி தைரியமானவள் தான், ஆனால் காதலுக்கு முன்னே அவளும் எதிர்த்து நிற்க முடியாது. அவளின் கண்கள் தனாவுக்காக தொடுத்த சமிக்கைகளை பற்றி படித்திருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன். வாய்மொழியை விட உடல் மொழி தான் நம்பத்தகுந்தது என்பது தொடர்பாடலின் பால பாடம் 🙂

மற்றபடிக்கு நீ தான் ஆழி என்பதைப்போல நீ நினைப்பதையெல்லாம் ஆழி செய்ய வேண்டும் என்று எப்படி நீ எதிர்பார்க்கிறாய் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை உனக்கும் ரொமான்சுக்கும் தூரமோ? 😉

தனாவைப்பற்றி அவனுடைய இயல்புகள் எண்ணங்கள் பற்றி இன்னும் நான் கதையில் சொல்லாத போது நீ ஏன் பொங்கி பொங்கல் வைக்கிறாய்?

ஒருவன் எவ்வளவு பெரியவனாக இருந்தாலும் முதல் தடவையாய் தெரியாத விஷயத்தில் இறங்கும் போது சில பல சொதப்பல்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. காதல் கதையிலும், காதலிலும் 😉

அடுத்த பதிவுக்கு காத்திருந்து கருத்துச்சொல் பேபி! உன்னிடம் இருந்து நிறைய எதிர்பார்க்கிறேன்.

ருத்ரா

வாசித்து முடித்தவளுக்கு முகத்தை எங்கே கொண்டு போய் வைப்பதேன்றே தெரியவில்லை. பேபி!!! அவ்வ்வ்… இதற்கு நீ ஆரு என்றே பெயர் போட்டு மெயில் அனுப்பியிருக்கலாம்!

இந்த அவமானம் உனக்குத்தேவையா ஆரு!!! வேண்டுமென்றே மண்டை மேல் கொண்டையை போட்டுக்கொண்டு போனாய்..அந்த மனுஷன் குமுறி விட்டார்!

என்னுடைய ஆழியாம்!!! என்ன தைரியம் பார்!!! தலையணையில் முகத்தை போட்டு அழுத்திக்கொண்டாள் அவள்

ஆக மொத்தம் அர்ஜூனாவின் பக்கம் ஏதோ ஒரு விளக்கம் இருக்கிறது என்று சொல்கிறார் பார்க்கலாம்…

எனக்கும் ரொமான்சுக்கும் ரொம்ப தூரமா? ஹா ஹா 

ஏதேதோ எண்ணங்களோடு தூங்கிப்போனவளின் உதட்டில் சிரிப்பு அப்படியே உறைந்திருந்தது.

மறுநாள் ஞாபகமாய் விஸ்வத்யா மாகசினை தொடர்ச்சியாக வாங்குவதற்குரிய ஒழுங்குகளை செய்து விட்டுத்தான் அலுவலகம் போனாள் ஆர்ணவி.

 

ஆழி -அர்ஜூனா 22

 

112

மேடையில் இருந்து இறங்கியதால் தலைமுடியை கொண்டையில் இருந்து விடுவித்து  லூசாக விட்டிருந்தாள் ஆர்ணவி. முகத்தில் பறந்த முடிகள் அவளது முகபாவங்களை சென்சார் செய்வது போல தோன்றியது அவருக்கு.

“ஹலோ பேபி!”

வெட்டும் விழிகளோடு அவரை நோக்கி திரும்பியவளுக்கு சட்டென முகம் மாறி பொதுப்படையான புன்னகை வந்து அமர்ந்து கொண்டு விட்டது.

“ஹல்லோ ருத்ரா!!! நைஸ் ட்டு மீட் யூ…இப்போ கொஞ்சநேரம் முதல் தான் உங்களை எனக்கு அடையாளம் காட்டினார்கள். உங்களுடைய கடைசி நாவல் செம ஹிட்டாமே..வாழ்த்துக்கள்” என்று அவள் கையை நீட்டினாள்

அவருக்கு எப்படி ரியாக்ட் செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அவள் முறைத்துக்கொள்வாள் என்று தான் எதிர்பார்த்தாரே தவிர இப்படி அர்ஜூனாவையே மறந்து ருத்ராவாக்கி விடுவாள் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை!

நீட்டிய கையை பற்றியவர் வேண்டுமென்றே அதை விடுவிக்காமல் இறுகப்பிடித்தபடி கண்களால் சவால் பார்வை பார்த்தார் அவர்.

அப்போதுதான் தன்னுடைய தவறை உணர்ந்தவள் தானும் சவாலாக பார்க்க முயன்றபடி கைகளை விடுவிக்க முயன்று கொண்டிருந்த வேளை  சிறுவர் விவகார அமைச்சின் செயலர் திரு ரகுராம் அவர்களுடைய டேபிளுக்கு வந்துவிட கைகள் தாமாகவே விலகிக்கொண்டன

“அர்ஜூன். ஆர்ணவியோடு அறிமுகம் ஆனாயா? சின்னப்பெண்தான்..ஆனால் துடிப்பான ஆர்வமுள்ள பெண்..வந்த ஒருவருடத்துக்கேயே ஏகப்பட்ட வேலைகள் செய்துவிட்டாள்”

எனக்கே அறிமுகமா?” என்று பல்லைக்கடித்தவர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் புன்னகை சிந்தியபடி “இவள் தானே.. பார்க்கும் போதே தெரிகிறது!!!” என்றார் ஒரு மார்க்கமான குரலில்

அர்ஜூனா இப்படி சொல்வார் என்று பாவம் அந்த ரகுராம் எதிர்பார்க்கவில்லை. “அர்ஜூன் எப்போவுமே இப்படித்தான் ஆர்ணவி. விளையாட்டாய் பேசுவான்.” சமாளிப்பாய் சொல்லி வைத்தவர் அர்ஜூனாவை பார்த்து ஏண்டா இப்படி என்ற பரிதாபப்பார்வையை உதிர்த்துக்கொண்டு மெல்ல அந்த டேபிளில் இருந்து நழுவினார்.

மறுகணம் அவரது கமன்டினால் கொஞ்சமும் பாதிக்கப்படாதவளாய் “எக்ஸ்கியூஸ் மீ மிஸ்டர் ருத்ரா” என்று சொல்லியபடி ஆர்ணவியும் எழுந்து சென்றுவிட அர்ஜுனா பல்லைக்கடித்தார்.

‘இவள் என்னிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறாள். காலில் விழுந்து கெஞ்ச வேண்டுமென்றா? போனால் போய்விட்டு போடி,,,’

தன்னுடைய நண்பர்களோடு பேசிய படியே டெசர்ட்டை காலி செய்துவிட்டு கைப்பையை எடுக்க அவள் திரும்ப  டேபிளுக்கு வந்தபோது அர்ஜூனா இன்னொரு நண்பரோடு மும்முரமாய் பேசிக்கொண்டிருந்தவர் அவள் பக்கமே திரும்பவில்லை. அவள் கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு அகல தன்னையறியாமல் பார்த்து விட்டவர் அதே சமயம் அவளும் திரும்பிப்பார்த்து இதட்கடையில் ஒரு சிரிப்போடு கடந்து போக மானசீகமாய் தனக்குத்தானே குட்டிக்கொண்டார் அவர்.

ஆங்காங்கே குழுவாக நின்றவர்களுடன் மாறி மாறி பேசிக்கொண்டிருந்தவளையே அவரது கண்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு வழியாய் போகும் நேரம் நெருங்கியதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆங்காங்கு நின்றிருந்த தெரிந்தவர்களிடம் அவள் சொல்லிக்கொள்வதை கண்டு விட்டு யன்னலோரம் விலகிப்போய் நின்றார் அர்ஜூனா.

அவர் விலகினாலும் அவள் விடுவதாக இல்லை. அவரை அவள் நெருங்கியதை ஹீல்ஸ் சத்தமும் அவளுக்கே உரிய ஸ்ப்ரே வாசமும் காட்டிக்கொடுக்க யன்னலில் இருந்து விழிகளை எடுக்காமல் பிடிவாதமாய் நேரே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

“ருத்ரா சார்..”

யாரிடம் உன் வேலையை காட்டுகிறாய்? மனதுக்குள் கருவியவண்ணம் திரும்பிப்பார்த்தவர் அவளையே பார்க்க ஆரம்பித்தார்.. சேலையில் அவள் அவளாக இல்லை! அவர் மனம் முடிவு செய்தது. அவள் இயல்பை மறைத்து வலுக்கட்டாயமாய் ஒரு பூச்சை மேலே பூசிக்கொண்டிருப்பது போல…

“ரு.. ருத்ரா சார்” அவள் ஒருகணம் தடுமாறித்தான் போனாள்.

“சொல்லுங்க…” கண்ணில் சிரிப்போடு எடுத்துக்கொடுத்தார் அவர்.

“உங்களை சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி! உங்கள் அடுத்த நாவலும் இமாலய வெற்றி பெற வேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறேன். நான் கிளம்புகிறேன்”

கெட்டிக்காரிதான்..சமாளித்துக்கொண்டு விட்டாள்

“நன்றி நன்றி” அக்கறையற்றவர் போல முணுமுணுத்தவருக்கு ஏனோ காரணமே இன்றி கோபம் பொங்கி வந்தது. கன்னக்குழி சிரிப்போடு அவள் அவரை சுற்றி வந்த போது  கமிட் ஆக முடியாது, குடும்பம் வேண்டாம், நீ எனக்கு சூட் இல்லை இப்படி எத்தனையை சொல்லி தட்டிக்கழிக்க பார்த்தவர் தானே அவர்..

ஏன் இப்போது இவ்வளவு கோபம் வருகிறது?

நேற்றுவரை கூட இவளைத்தேடிப்போக வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்படவேயில்லையே..

“அடுத்த தடவை உங்களை சந்திக்க முடிந்தால் உங்கள் புத்தகம் ஒன்று என்னிடமிருக்கிறது. அதில் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். வருகிறேன் சார்” என்றபடி திரும்பி நடந்தவள் கண்ணாடிக்கதவு வழியே திரும்பிச்செல்லும் போது முகத்தில் கள்ளப்புன்னகை பூத்திருந்தது அப்பட்டமாய் தெரிந்தது,

அது அர்ஜூனாவின் கண்ணில் பட்டதும் அவர் உதட்டிலும் தொற்றிக்கொண்டது.

யாரிடமும் சொல்லிகொள்ள முயலாமல் வேகமாய் அவளைத்தொடர்ந்து வெளியேறியவர் ஹோட்டேல் பார்க்கிங் ஏரியாவில் ஹீல்ஸ் க்ளிக்கிட நடந்து கொண்டிருந்தவளை சில அடிகள் தூரத்தில் பின் தொடர்ந்தார்.

 

அவர் தான் தன்னைத் தொடர்கிறார் என்று அவளுக்கும் நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது என்பது மாறாத அவளது முகச்சிரிப்பில் தெரிந்தாலும் அவள் திரும்பிப்பார்க்காமல் தன்னுடைய வண்டியில் ஏறிக்கொண்டாள். அந்த வண்டி மாடல், அதன் கலர் எல்லாவற்றையும் ஆராய்ச்சிப்பார்வையில் பார்த்தவர் பிறகு  தன்னுடைய காரில் போய் ஏறிக்கொண்டு தானும் வண்டியை வெளியே எடுத்தார்

இருளிலும் பகல் போல பளபளத்த வீதியில் குட்டி ஹோண்டா பிட் காரை அவருடைய கறுப்பு செவ்ரோலேட் பின் தொடர்வதை நிறுத்தவே இல்லை

யாரை சீண்டி விளையாடுகிறாய் பேபி? உதட்டுக்குள் புன்னகைத்தபடி அவளுடைய கேட் திறப்பதையும் வண்டி உள்ளே நுழைவதையும் பார்த்தவர் அவளுடைய வீட்டை கண்களால் அளவிட்ட படி வண்டியின் வேகத்தை அதிகரித்தார்.

அவரது ஒற்றைக்கை மொபைலில் காண்டாக்ட் லிஸ்டில் இருந்து ஒரு காண்டாக்டை தெரிந்து அழைத்து காதில் வைத்துக்கொண்டது

ஹலோ ருத்ரா சார். எதிர்முனை பரபரத்துபோனது குரலிலேயே தெரிந்தது.

ஹலோ மாயன், நீங்கள் கேட்டது போலவே ‘விஸ்வத்யா’ வுக்கு நான் ஒரு தொடர்கதை எழுதலாம் என்று நினைக்கிறன். என்ன சொல்றீங்க?

“ரொம்ப சந்தோசம் சார்..ரொம்ப நாள் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம் உங்களை”

“ஆனால் ஒரு நிபந்தனை”

“சொல்லுங்க சார்.. “

“முதல் அத்தியாயம் நாளை மறுதினம் வெளியாகும் எடிஷனில் வந்தாக வேண்டும்!”

“சார்..ப்ரோமோ எதுவும் போடலையே.. அடுத்த வாரம் போட முடியாதா?”

“இல்லை மாயன், எனக்கு நாளை மறுதினம் வேண்டும்.”

“அப்படின்னா ஒகே சார் பார்த்துக்கலாம். முதலாவது சாப்டர் நீங்கள் இன்னும் கொடுக்கவே இல்லையே..

இன்றிரவே மெயில் பண்ணி விடுகிறேன். கதை எப்படி என்று கேட்கவே இல்லை

ருத்ரா எழுதுவதே போதாதா சார்” மாயன் மறுமுனையில் சிரித்தார்

ரொம்ப புகழாதீங்க மாயன். முதல் தடவையாக காதல் கதை ஒன்று எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன்

சூப்பரா போகும் சார். டைட்டில் என்னன்னு சொன்னீங்கன்னா நாங்கள் டிசைன் பண்ணிக்கொள்ள வசதியாக இருக்கும்

“ஆழி” என்று வைத்து விடுங்கள்

விவிதாவுல கூட ஆழி வந்தா இல்ல சார்?

அவள் தான்..இந்த முறை முழுநீள கதாநாயகியாக வரப்போகிறாள். அண்ட் மாயன் விவிதா வந்த நேரம் என்னுடைய வாசகர் ஒருவர் ஆழியை வரைந்து அனுப்பியிருந்தார். அந்த ஓவியத்தையே உபயோகித்துக்கொள்ள முடியுமா?

கட்டாயம் சார், ஆனால் நீங்கள் எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக அந்த ஓவியத்தை எங்களுக்கு அனுப்பிவிட்டு எழுத ஆரம்பித்தால் நன்றாக இருக்கும். டிஜிட்டல் குவாலிட்டிக்கு மாற்ற வேண்டுமே.

சரி.. இப்போதே ஸ்கான் பண்ணி அனுப்பி விடுகிறேன்.

ஒகே சார்.

முதல் சாப்டர் பார்த்துவிட்டு அழைக்கிறேன். என்றபடி போனை கட் செய்தவரின் உள்ளத்தில் உற்சாகம் நிறைந்து கிடந்தது.

காரில் ஊருக்கு போய் சேரும் முன்னரேயே மனதில் ஆழி முழுவடிவம் பெற்றுவிட வீட்டுக்கு சென்று கோர்ட்டை மட்டும் கழற்றி எறிந்துவிட்டு அமர்ந்து எழுத ஆரம்பித்தவருக்கு ஒரே மூச்சில் இரண்டு அத்தியாயங்களை எழுதி முடித்த பிறகு தான் நிறுத்த முடிந்தது.

மீண்டும் படித்து விட்டு தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டவர் அதை ஸ்கான் பண்ணி மாயனுக்கு காப்பி போட்டு விஸ்வத்யா எடிட்டருக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

மோதிப்பார்க்கலாமா பேபி? தன் ட்ரேட்மார்க் சிரிப்புடன் அவர் குளியலறை நோக்கிப்போக இங்கே ஆர்ணவி முகம் முழுதும் பல்லாக குதித்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள்

அம்மா..அம்மா அம்மா!!!!

என்ன ஒருத்தங்க ரொம்ப சந்தோஷமா வந்திருக்காங்க!!! அவளின் உற்சாகம் வைஷ்ணவியின் முகத்திலும் புன்னகையை தோற்றுவித்திருந்தது

“அஜுவை பார்த்தேன் மா..செம காமெடி தெரியுமா? என்னால சிரிப்புத்தாங்க முடியல!”

அவள் உற்சாகமே உருவாய் சொல்ல வைஷ்ணவியின் முகம் சுவிச் அணைந்தால் போல இருண்டு போயிற்று.

ஆர்ணா… அந்த மனுஷன் தான் உன்னை கண்டுக்கவே மாட்டாரே..நீ ஏண்டி அவர் பின்னால சுத்துற!!! இந்த ஒரு வருஷத்துல ஒரு தடவையாவது உன்னை காண்டாக்ட் பண்ணாரா நீ இப்படி சந்தோஷப்பட?” ஆதங்கமாய் கேட்டார் அவர்

“நானும் தான் பண்ணலம்மா…”

பச்… பேசினியா நீ அவரிடம்?

அந்த கதையைத்தான் சொல்ல வந்தேன்..நீ இப்படி கடுப்படிக்கிற போ..

நான் கேக்கறேன் சொல்லு ஆரு.. ஸ்ரீ சிரித்தபடி முன்னே வந்தாள்

சொல்றேன் சொல்றேன்…சார் என்னை அங்கே எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணவே இல்ல தெரியுமா? ஷாக் எக்ஸ்ப்ரெஷன் கொடுத்தார். நானும் அவரை எனக்கு சுத்தமா தெரியவே தெரியாது போல சீண்டிட்டு வந்திருக்கேன்.. சார் முகத்தை பார்க்கணுமே..விளக்கெண்ணை குடித்த நரி போல.. ஹா ஹா ஹா ஹா

சின்னவர்கள் இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பிக்க வைஷ்ணவி மெல்ல அவ்விடம் விட்டு அகன்றார்.

அம்மாவை பார்த்தவளுக்கு அவரை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஆரம்பத்தில் ஒரேயடியாய் எதிர்த்தாலும் திருமணமே வேண்டாம் என்ற பாட்டை பாடிக்கொண்டிருந்த மகள் மனம் மாறியது அவரால் தான் என்பது பெற்றோருக்கு புரிந்தே இருந்தது. அவர் இல்லையென்றால் மீண்டும் அவள் அதே நிலைமைக்குத்தான் போவாளே தவிர இன்னொருவரை ஒத்துக்கொள்வது கடினம் என்று இடைப்பட்ட காலம் அவர்களுக்கு நன்றாகவே புரியவத்திருந்தது.

“சார் மட்டும் இறங்கி அடித்தால் ஒரே நாளில் இவர்கள் எல்லாம் பிளாட் ஆகி அவரை தலையில் தூக்கி வைத்துவிடுவார்கள் என்று அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் அந்த நாள் வரும் என்று இன்றுவரை ஆர்ணவி நினைத்ததில்லை.

இப்படி தனியாகவே அவள் இருந்து விடுவதற்கு அவளுக்கு பிடித்தவரோடு வாழ்ந்து விடுவது சிறந்தது என்பது தான் வைஷ்ணவியின் தற்போதைய மனநிலை என்று அவளுக்கு தெரியும். ஆனால் மகளும் சரி அவரும் சரி, இறங்கி வராமல் இன்னொருவர் தங்கள் வாழ்க்கையில் வந்ததையே மறந்தது போல வாழ்ந்து கொண்டிருக்க வாய் விட்டு சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் அவர்ளுடைய பெற்றோர் தவித்தது உண்மை.

“ஹேய் லூசு.. கதை சொல்றேன்னு சொல்லிட்டு இப்படி கனவு கண்டுட்டு இருக்க?” ஸ்ரீ அவளைப்பிடித்து உலுக்கினாள்

ஸ்ரீக்கா! சார் இன்னும் அதே போலத்தான் இருக்கிறார்.. அதே வாய்க்கொழுப்பு அப்படியே இருக்கிறது!

ஆமாம் பத்துவருஷத்துக்கு பின்னர் தானே பார்க்கிறீர்கள்..அவர் மாறிப்போவதற்கு

ஹி ஹி ஜஸ்ட் போன வருசம் தானே பார்த்தோம் ஹா ஹா

வழியாதே.. ஏன் ஆரு, இன்றைக்காவது ஒழுங்காக பேசி இருக்கலாம் தானே. ஸ்ரீயின் குரலில் ஆதங்கம்.

விபரம் புரியாத குட்டி வயதிலேயே அக்கா என்று பாசம் காட்டி தனக்கு ஒரு பாசமான குடும்பத்தை கொடுத்தவள் மேல் நேசம் இருக்காதா என்ன?

என்ன பேசுகிறாய் ஸ்ரீக்கா? நீயும் அத்தானும் இப்படித்தான் பிரிந்தீர்கள், பிறகு அத்தான் தானே தேடி வந்து எங்க வீட்ல எல்லாம் ரெகமண்டேஷன் கேட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டார்

அது எதுக்கு இப்போ..ஸ்ரீ குரலில் ஏகத்துக்கும் வெட்கம்

“புரியலையா ஸ்ரீக்கா உனக்கு?  நான் எவ்ளோ லவ் பண்ணி வெக்கமே இல்லாம ப்ரொப்போஸ் பண்ணி பின்னாடியே சுத்தினேன். இப்போவும் அதே போல ஐ லவ் ஹிம். ஆனால் என்னை தேடி வரணும்னு அவருக்கு தோணிச்சா? இன்னிக்கு எதேச்சையாக நாம மீட் பண்ணினோம். அவர் பார்த்தார் அவ்வ்வளவு தான்! அங்கே வைத்து நமக்குள் நடுவில் எதுவுமே நடக்காதது போல பேசினால் எனக்கு கோபம் வராதா?”

“புரியுது ஆரு.”

நான் அவரால் நிறைய காயப்பட்டிருக்கேன். தேவையில்லாமல் நிறைய பேச்சு பேசியிருக்கார். எல்லாத்துக்கும் அவர் விளக்கம் சொல்லியாகணும். அதையெல்லாம் அவரே தேடி வந்து பண்ணணும்.  அதை விட்டுட்டு வம்புக்கு என் காரை பாலோ பண்றது எல்லாம் சின்னப்புள்ளத்தனமா இருக்கு. அவர் அதையெல்லாம் நான் அக்செப்ட் பண்ற போல பண்ணலைன்னா நான் திரும்பியும் பார்க்க மாட்டேன்..எங்க வீட்டை வேற காரை ஸ்லோ பண்ணிட்டு ஒரு லுக்கு விட்டு போறார். யாருகிட்ட!! அவள் பொருமினாள்

ஒரு வார்த்தை சொல்லிருந்தா நான் கேட்ல நின்று அவரை பார்த்திருப்பேன்ல

உனக்கு உன் பிரச்சனை..போக்கா!!

வருவார் ஆரு, நான் சொல்றேன் இருந்து பார்..கொஞ்ச நாள்லயே நீ ஈஈ ன்னு ஆகப்போற..

இப்போ மட்டும் உம்முன்னா இருக்கேன்..

அது வேற லெவல் ஈஈ

ஓஒ..

ஏய் ஆரு.. அதான் லவ் பண்றேன்னு சொல்றியே. அப்புறமும் எதுக்கு சார் சார்னு கூப்பிட்டிட்டு இருக்க.. அவர் இல்லாதப்போவும் அப்படியே சொல்லி பேசிறியே..

மர்மமாய் புன்னகைத்தாள் அவள்.. அஜு, அர்ஜூன் எப்படிக்கூப்பிட்டாலும் இந்த சார்ல வர்ற பீலிங் வரவே இல்ல ஸ்ரீக்கா!

முடில ஆரு..

பாரின் கால்..அத்தான் கால் பண்றார் போல இருக்கு.. என்னன்னு பார்ம்மா..

அடிங்!!!

சிரித்தபடியே எழுந்து வந்த ஸ்ரீயை உள்ளே வைத்து எதிர்கொண்டார் வைஷ்ணவி

என்னடி சொல்றா அவ!

அவளோட சார் அவரே தேடி வந்து எல்லாத்துக்கும் அவ ஏத்துக்கற போல விளக்கம் கொடுக்கணுமாம். அப்போ தான் அவ பேசுவாளாம். ஒரு வருஷம் முன்னாடி எப்படி விட்டாளோ அப்படியே வந்து நின்னுட்டிருக்கா அத்தை.. கொஞ்ச நாள் பொறுங்க.. அவர் வருவார்னு எனக்கு தோணுது

“நான் வேணும்னா அமுதனை அனுப்பி..” யோசனையாக ஆரம்பித்தார் வைஷ்ணவி

வேணாம் அத்தை. இந்த தடவை அவங்களை அவங்க போக்கிலேயே விட்டுடுங்க..

ஹ்ம்ம்.. துள்ளலாய்  மாடியேறிக்கொண்டிருந்த மகளையே யோசனையாய் பார்த்தார் வைஷணவி