Week end offer ;)

மக்களே…

உங்களுக்காக என்னுடைய பழைய கதைகளை activate செய்திருக்கிறேன். என்னிடம் கேட்ட புது வாசகிகள் எல்லோரும் இங்கிருந்து படித்துக்கொள்ளவும் :p இந்த offer இன்றிலிருந்து ஏழு நாட்கள் வரை மட்டுமே செல்லுபடியாகும் என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். 

உனக்கெனவே உயிர் கொண்டேன்

 

அன்புள்ள எதிரி 

 

வரம் தேடும் தேவதை

 

நீ நான் அவன்

 

சஹி வெட்ஸ் சஞ்சு

 

மீளாதோ என் வசந்தம்

 

சிந்தூரி

 

மெர்குரி நிலவு

ஏற்கனவே அன்புள்ள எதிரி மற்றும் மைதிலி blogலேயே இருக்கு..மைதிலியை இன்னும் ஒரு நாளில் டீஆக்டிவேட்  பண்ணிடுவேன்..ஆக 8 நாவல்களை திறந்து வழங்கிருக்கேன். பழைய கதைகள் தானேன்னு என்கிட்டே எதுவும் சொல்லாம எஸ் ஆகக்கூடாது சொல்லிட்டேன். 

Happy week end makkale!!! 😀 😉

சொல்லுங்கண்ணே சொல்லுங்க ;)

 

மக்களே..நான் அழைக்கிறேன் வா அடுத்த வாரத்தில் இருந்து எழுத ஆரம்பிக்கலாம் என்று இருக்கிறேன். ஆகவே அதை முடிக்கும் வரை “உனக்கெனவே உயிர் கொண்டேன்” நாவலை மீள்பதிவு செய்யலாமா என்று யோசிக்கிறேன். பலர் படித்திருப்பீர்கள். super natural தீமில் எதிர்காலத்தில் நடக்கும் கதை அது.  நீங்கள் அதை படிக்க விரும்புகிறீர்களா? இல்லை உங்களுடைய தெரிவு வேறேதும் இருக்கிறதா என்று கருத்துக்களில் சொன்னால் மகிழ்ச்சி. உங்கள் கருத்துக்களை வைத்து முடிவு செய்கிறேன். நன்றி வணக்கம் 😉

Anbulla edhiri full link

மக்களே, நிறைய பேர் லிங்க் கேட்டுட்டே இருக்கீங்க,,,மெயில் பண்ணியே டயர்ட் ஆயிட்டேன் ..சோ லிங்கை மறுபடி காலவரையறையின்றி திறந்தே வைக்கலாம் என்று முடிவு செய்துள்ளேன்.. 😀  ensoyyyyyyyyy  😉

Anbulla edhiri full link

வித்லவ், மைதிலி-2

 

‘அவனை நான் மூன்று வருடங்களின் முன் இது போன்ற ஒரு வெள்ளிக்கிழமை தான் முதன் முதலில் சந்தித்தேன்..ஒரு நீதிபதியின் மகள் சந்திக்காத மனித வகையினரா என்ன? என் பத்தொன்பதாவது வயதில், என் உலகமும் மொழியும் புரியாத, ஒரு சின்ன செங்கல் வீட்டுக்குள் வாழும்,  எளிய மனிதனொருவன் முதற் சந்திப்பிலேயே என் மீது பாதிப்பை ஏற்படுத்தி விடுவான் என்று கனவிலும் நான் நினைத்திருக்கவில்லை’

2009 January

“ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் ஒரு விவசாய குடும்பம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். உங்களுக்கு இந்த செயன்முறை பயிற்சிக்கான ஆறுமாத காலத்தையும் இதற்கென பயன்படுத்திக்கொள்ள இயலும். விரிவுரைகள் இல்லாத நேரங்களில் அந்த  குடும்பத்தினரை சந்தியுங்கள். அவர்களின் வாழ்வியலை அவதானியுங்கள். அவர்கள் நிலத்தை பயன்படுத்தும் முறை, விவசாய உத்திகள், அவற்றின் சாதக பாதகங்கள், பெறுமதி சேர்க்கை, சந்தைப்படுத்தல் உத்திகள், சிறுகைத்தொழில் எதிலாவது ஈடுபடுகிறார்களா? ஆண்டு வருமானம், லாபம் நட்டம்  எல்லாவற்றையும் கவனியுங்கள்.   ஆறுமாத இறுதியில் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்த குடும்பத்தை பற்றிய விரிவான அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.”

“ஒன்றை மட்டும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். இந்த கிராமங்களை சேர்ந்த மக்கள்  கல்வியறிவு பெரிதாக இல்லாதவர்களே தவிர  அனுபவத்தாலும் உடலுழைப்பாலும் சிறந்தவர்கள். அவர்களிடம் கண்ணியமாக பணிவாக அவர்களின் நம்பிக்கையை பெற்று இந்த செயன்முறையை செய்து முடிப்பதையே நாங்கள் உங்களிடம் எதிர்பார்க்கிறோமே தவிர அவர்களுக்கு தொந்தரவாக இருப்பதை அல்ல. உங்களுக்கான செயன்முறைக்கல்விக்காக பெரிய மனதுடன் தங்கள் வீடுகளில் உங்களை வரவேற்று தங்கள் வாழ்வியல் குறித்தும் அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளப்போகிறார்கள். இது உங்களுக்கு அவர்கள் செய்யப்போகும் ஒரு உதவி மட்டுமே என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள்”  விரிவுரையாளர் அந்த ப்ராஜக்ட் பற்றி விளக்கினார்.

“தெய்வமே இது என்னடா பாண்டி நாட்டுக்கு வந்த சோதனை?” என்று வாய்விட்டு சொல்லியபடி மைத்தியை திரும்பிப்பார்த்தாள் சுமி. மைதிலியின் கண்களும் அதையே தான் பிரதி பலித்துக்கொண்டிருந்தன. அவர்கள் மகா இல்லுப்பள்ளம வந்து சேர்ந்து ஒரு வாரம் கூட ஆகவில்லை. இது தான் அவர்களுடைய இரண்டாவது விரிவுரை. மொழிதெரியா ஊரில் கஷ்டங்களை சமாளிப்பதற்காய் இயல்பாகவே ஏற்படும் ஒற்றுமை அவர்களுக்குள்ளும் மலர்ந்திருந்தததில் தமிழர் இருபது பேரும் அடுத்தடுத்த வரிசைகளில் ஒன்றாகவே அமர்ந்திருந்தனர்.

அகரவரிசையில் ஐந்து பேர் கொண்ட குழுக்களாக அவர்கள் பிரிக்கப்பட்டனர்.  மைதிலியும் சுதாகரையும் தவிர அவர்களின் குழுவில் மற்றவர்கள் சகோதர இனத்தோரே.  அந்த வார வெள்ளிக்கிழமை முதல்தடவையாக தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட குடும்பத்தினரை சந்திக்கலாம் என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர்.

இறுதி யுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்த நேரம் தமிழர்களான தாங்கள் அவர்களின் வீடுகளில் எப்படி வரவேற்கப்படுவோம் என்ற பயம் வேறு!! மைதிலிக்கு அங்கே போகும் வரை ஒரே பயம் தான். மொழியும் சுத்தமாக அவளுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை. கையில் ஒரு பரிசுப்பொருளை வாங்கிக்கொண்டு ஐவரும் முதல் தடவையாக சேனபுரவுக்கு பயணப்பட்டபோது சுதாகரின் சைக்கிளின் பின்னேயே நிழலாக சைக்கிள் ஓட்டிப் போய்க்கொண்டிருந்தாள் மைத்தி.

அவர்களிடம் எப்படி இரண்டு வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் என்று சுதாகர் அவளுக்கு கற்றுக்கொடுத்திருந்ததை திரும்ப திரும்ப மனப்பாடம் செய்துகொண்டிருந்தது வேறு படபடப்பை தந்தது. அவள் பிறந்து வளர்ந்த இடம் யாழ்ப்பாண நகர்ப்புறம் தான். இப்படிப்பட்ட  மணல் பாதைகள், செங்கல் வீடுகள், விவசாயக்குடும்பங்களை அவள் கண்டறியாள். முதன் முதலாய் மஞ்சு ஆன்ட்டி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது கிடுகு வேயப்பட்ட வேலிகளில் இருந்து செங்கல்லால் கட்டப்பட்ட சின்னதான வீடு வரை சகலமுமே அவளை ஆச்சர்யப்படுத்திக்கொண்டிருந்தன.

ஹாஸ்டலில் தங்கி படிக்கும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் என்ற வாஞ்சையுடன் அவர்களை வரவேற்ற குடும்பத்தினரை மைதிலிக்கு ரொம்பவே பிடித்தது.

பொதுவான அறிமுகத்தின் பின் ஒவ்வொருவரும் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள சுதாகரின் உதவியில் தான் கற்ற இரண்டு வசனங்களை புன்சிரிப்புடன் ஒப்புவித்தாள் அவள்.

அவளின் அந்த முயற்சியில் நெகிழ்ந்து போன மஞ்சு தன் பெரிய கரங்களுக்குள் அவளை இழுத்து அணைத்துக்கொண்ட போது அவளுக்கு பயம் என்பதே மறந்து போய் நிம்மதி பெருமூச்சு முளைத்தது. தனக்குத்தெரிந்த உடைந்த சிங்களமும் ஆங்கிலமுமாக அவள் மெதுவாக அங்கே பொருந்த ஆரம்பித்தாள்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் மஞ்சு தேநீர் தயாரிப்பதற்காக உள்ளே சென்று விட சுவாரஸ்யமாக ஷோ கேசில் இருந்த சாம்பியன் கிண்ணங்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் மற்றவர்கள் சஜியின் அப்பாவுடன் பேசியபடியே வெளியே சுற்றிப்பார்க்க சென்றதை கவனிக்கவில்லை.

எல்லாமே விளையாட்டு சம்பந்தமான கிண்ணங்கள் தான்.  சின்னக்கிண்ணங்களில் இருந்து பெரியவை வரை ஒவ்வொன்றாக பார்த்துக்கொண்டு வந்தவள் அவற்றுக்கு நடுநாயகமாக நின்றிருந்த  அரை ஆள் உயர கிண்ணத்தை எடுத்துப்பார்த்தாள். அதில் மாவட்ட மட்ட கால்பந்தாட்ட போட்டித்தொடரின் சிறந்த வீரருக்கு வழங்கப்பட்டது என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அதை தலைகீழாக சாய்த்து பிடித்துக்கொண்டு பெயரை படிக்க முயன்றவள் “சிந்தக நிவேதன் ரத்னாயக்க” என்று வாய்விட்டே படித்தாள்.

“யார் நீ?”

காதருகில் கேட்ட அதட்டல் குரலில் பயந்துபோய் கிண்ணத்தை அவள் கீழே விட்டு விட லாவகமாக அதை பற்றியவன் அந்தக்கிண்ணத்தை ஒரு பவித்ரமான பாவனையுடன் நேராக வைத்தான்.

பிறகு அவளை முறைத்து “பிறர் பொருளை கேட்காமல் எடுப்பதே தவறு. அதில் கீழே போட்டு உடைக்க வேறு செய்கிறாயா? யார் நீ? இங்கென்ன செய்கிறாய்?” என்று அவளிடம் சரமாரியாய் கோபக்கணைகளை தொடுத்தான்.

அரண்டு போனாள் மைத்தி. இந்தளவு கபில நிறத்தில் கண்கள் கொண்டவனை அவள் இதுவரை சந்தித்ததே இல்லை! சட்டென்று பார்வையை அது தான் கவ்விக்கொண்டது. நெடு நெடுவென அவனது உயரமுமா? மாநிறத்துக்கும் ஒருமாற்று குறைவான அவனது நிறமா? அவனது திமிர்த்தனமான உடல்மொழியா? எது அவளை மிரட்டியதென்று அவளுக்கு இனம்பிரிக்க தெரியவில்லை. அதெல்லாவற்றியும் விட அவன் ஏதோ அவளை திட்டுகிறான் என்ற அளவுக்குத்தான் அவன் பேசியது அவளுக்கு குத்துமதிப்பாய் புரிந்து தொலைத்திருந்தது.

“நான் நான் கம்பஸ்.. பிரண்ட்ஸ்..அஞ்சு பேர்.. “ இப்படி தனக்குத்தெரிந்த மொழியில் அவள் சொல்ல முயல அவ்வளவு நேரமும் கடுமையை தாங்கி நின்ற அவன் முகத்தில் சட்டென்று அந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது!

பற்களோடு கண்களும் சேர்ந்து பளிச்சிட அவன் வாய்விட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

“நீ தமிழா?” பேச்சு வார்த்தை ஆங்கிலத்துக்கு தாவியது.

“ஆம் ஆம்.”

“எந்த ஊர்?”

“யாழ்ப்பாணம்” இவள் பயந்தபடியே பதில்சொன்னாள். அவனது ஆங்கிலம் ஸ்டைலிஷாக இருக்கவில்லை. ஆனால் தேவைக்கேற்ற அளவு அவனால் பேசமுடியும் என்ற நிமிர்வுடன் இருந்தது. ஆனால் அந்த வீட்டில் அதைக்கூட எதிர்பார்க்காததால் அவள் வார்த்தைகளை அளந்து கொண்டிருந்தாள்

ஊரைக்கேட்டதும் ஆச்சர்யமாய் அவனது இமைகள் ஒரு தரம் ஏறி இறங்க “உன் பெயர் என்ன?” என்ற கேள்வி அடுத்து வந்தது.

“மைதிலி..” அவனின் மாறாத குறும்புச்சிரிப்பு அவளைக்குறித்து எதற்கோ சிரித்து மகிழ்கிறான் என்று அறிவிக்க தேவையில்லாத அவஸ்தையும் படபடப்பும் அவளிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

“நைஸ் நேம்..” என்று ரசித்துச் சொன்னவன் அப்பா என்ன செய்கிறார்? வீட்டில் அவளுக்கு எத்தனை சகோதரர்? என்று கேள்விகளை அடுக்க ஆரம்பித்தான்

பயத்துடன் பவ்யமாக குனிந்த தலை நிமிராமல் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவள் “நீ அப்பா செல்லமா? அம்மா செல்லமா?” என்ற அவன் கேள்விக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டுக்கொண்டு நிமிர்ந்து அவன் முகத்தை பார்த்தாள்

இவன் நம்மை என்ன கிண்டர்கார்டன் குழந்தை என்றா நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற அவளது கோபத்திற்கு அவன் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டிருக்கும் பாவனை இன்னுமே நெய்யூற்றவே செய்தது.

முகம் கோபத்தில் சிவந்து விட “பிரண்ட்சிடம் போகிறேன்” என்று முணுமுணுத்தபடி வீட்டை விட்டு வெளியேறியவள் வெளியே யாரையும் காணாமல் திகைத்து அங்கும் இங்கும் விழிகளை ஒட்டி தேடினாள்.

‘இங்கே தானே இருந்தாய்ங்க! டேய் சுதா நீயுமா என்னை விட்டுட்டு எஸ் ஆயிட்ட? இங்கே ஒருத்தன் துட்டகைமுனு மன்னன்னு தன்னை நினைச்சுக்கிட்டு கண்ணாலேயே கொல்றான்!  வந்து என்னை காப்பாத்துடா டேய்” என்று மனதில் வேண்டிக்கொண்டு அவள் தேடியதற்கு எந்தப்பலனும் இல்லை. அதற்கு பதில் அந்த துட்டகைமுனு ஆகப்பட்டவன் இப்போது சிரிப்பை தொலைத்து விட்டு கைகளைக்கட்டிக்கொண்டு அவளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்

“அப்பாலே போ சாத்தானே.. கடவுளே சுதா..எங்கடா இருக்க!!!” மனதுக்குள் அரற்றியபடி அவள் அந்த வீட்டின் இருபுறங்களிலும் எட்டிப்பார்த்து சோர்ந்தாள்

அவர்கள் போன சுவடே தெரியவில்லை.

“என்ன மகள்? உன் நண்பர்களையா தேடுகிறாய்? அவர்கள் பின்புறம் தோட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்கள்!” சேர்த்து வைத்திருந்த தேயிலையை வெளியே ரோஜாத்தொட்டிக்குள் போட வந்த மஞ்சு ஆன்ட்டி அவளின் அலைபாய்தலை பார்த்து விட்டு ஆபத்பாந்தவியாய் தகவல் சொன்னார்.

“அந்த இடத்துக்கு எப்படிப்போவது?” என்பதை மஞ்சுவிடம் எப்படி கேட்கவேண்டும் என்று அவள் பதட்டமாய் மனதுக்குள் மொழிமாற்றம் செய்து கொண்டிருக்க அவர் சாவகாசமாய் மகனின் பக்கம் திரும்பினார்.

“புத்தா..இவளை கொண்டு போய் அவர்களோடு சேர்த்துவிடு” என்று மகனிடம் அவளை விட்டு விட்டு அவர் உள்ளே செல்ல மைத்தி விழித்தாள்.

அவன் சிரிக்கவில்லை.

அதற்குள் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்திருந்தவன் சைகையால் மட்டும் வா என்று அழைத்து விட்டு அவன் பாட்டுக்கு  நடக்க, திமிரைப் பாரேன் என்று நொந்தபடி அவன் பின்னே நடக்க ஆரம்பித்தாள் மைத்தி. மனதுக்குள் வேறு பயம் பயமாக வந்தது.

இந்த குடும்பத்தை விரிவுரையாளர்கள் நன்கு விசாரித்து தான் கொடுத்திருப்பார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் கணிப்பு தவறியோ அல்லது தமிழ் என்ற கோபத்திலோ இந்த ஆளில்லா இடத்தில் இவன் அவளை ஏதும் செய்துவிட்டால்?

அந்த குட்டி வீட்டுக்கு பின்னே ஏக்கர் கணக்கில் விரிய ஆரம்பித்த ஆள்நடமாட்டம் இல்லாத நிலப்பகுதியும் இருளான மரக்கூடலும் அவளுக்கு நடுக்கத்தையே கொடுக்க அவனிடம் இருந்து சந்தேகப்படுவது போன்ற அசைவுகள் ஏதும் வருகின்றனவா என்று அலர்ட்டாக கவனித்தபடி மைத்தி அவன் பின்னே நடந்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் அவனோ வீட்டின் பின்னே இருந்த ஒற்றையடிப்பாதையில் பயணித்து தென்னந்தோப்புக்குள் நுழைந்து அதன் பின் வயல்பரப்புக்கள் வரும் வரை அவன் அவள் பக்கம் திரும்பக்கூட இல்லை! அவள் கூட வருகிறாளா என்று கூட பார்க்காமல் அவன் பாட்டுக்கு நடந்து கொண்டிருக்க அவன் பின்னே ஏறக்குறைய ஓடிக்கொண்டிருந்தவள் ஈரமும் சகதியுமான வரப்பில் தடக்கி விழாமல் நடக்க பகீரத பிரயத்தனம் செய்தாள். அவன் கைகொடுத்து உதவினால் வேண்டாம் என்று மறுக்க வேண்டும் என்று அவள் மனதுக்குள் உறுதிமொழி எடுக்க அவனோ அவளை கவனித்தும் கவனிக்காதது போன்ற பாவனையிலேயே வந்துகொண்டிருந்தான். மறந்தும் அவளுக்கு உதவ முன்வரவில்லை!

“என்னதான் சொன்னாலும் இவங்களுக்கு துவேஷம் இல்லாமல் போகாது. நீ வந்தாலென்ன விழுந்தாலென்ன என்று போகிறானே.. சரியான துவேஷம் பிடிச்சவன்” என்று ஏமாற்றத்தில் அவனை மனதுக்குள் திட்டித்தீர்த்தாள் மைத்தி.

ஒருவழியாய் அவளோடு வந்த நால்வரும் சிந்தகவின் அப்பா சமந்த மற்றும் தங்கை சஜினியுடன் மரவள்ளி தோட்டத்துக்கு நடுவில் இருந்த ஒரு மேட்டில் ஏறி நின்றுகொண்டிருந்ததை அவள் கண்டபிறகே அவளுக்கு நிம்மதியானது!

ஆனால் அந்த மணல் மேட்டில் கால்வைக்க வைக்க அது புதைய ஆரம்பித்தது!

சிந்தகவோ சர்வசாதாரணமாக அதில் ஏறி அவளுக்கு நேர்மேலே நின்று கொண்டான். மற்றவர்களோ அவளைப்பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு சமந்தவின் பேச்சிலேயே கவனமாக இருந்தார்கள்!

இதென்னடா சோதனை! கால்வைத்த இடமெல்லாம் புதைகிறதே. அடேய் யாராவது என்னை திரும்பி பாருங்கடா..இவன் வேறு பார்த்துக்கொண்டே நிற்கிறானே..இவனிடம் உதவி கேட்பதா? அதற்கு நீ கீழேயே நின்று விடலாம் மைத்தி!!!

சிந்தக அசையவில்லை. ஒரு அளவிடும் பார்வையோடு அவளுக்கு மேலேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். ஒரு பத்து தடவைகள் முயன்று பார்த்தவள் கடைக்கண்ணால் அவனை பார்த்தாள். அவள் வாயைதிறந்து கேட்டால் பெரிய மனதோடு உதவி செய்வார் போலிருக்கிறது.

“நீ துட்டகைமுனு என்றால் நான் எல்லாளன் வம்சம் டா!” அவளுக்குள் இருந்த தமிழுணர்வு பிடரி முடியை சிலிர்த்தது.

சட்டென “சுதா” என்று அழைத்தாள் மைத்தி. கேள்வியாக திரும்பிப்பார்த்ததுமே புரிந்துகொண்டு அருகில் வந்து கையை நீட்டினான் சுதா. அதற்குள் அங்கே நின்றதன் அடையாளமே இல்லாமல் விலகி தந்தையோடு சேர்ந்து கொண்டிருந்தான் சிந்தக!

சுதா நீட்டிய கையை தயக்கத்துடன் பற்றியவள் ஒரு வழியாய் மேலே ஏறினாள்.

“நாங்கள் இந்தப்பக்கமா வரல மைதிலி! அதோ படி போல இருக்குபார் அது வழியா தான் ஏறி வந்தோம்.” மேலே வந்தவள் சுதா  சொன்ன திசையில் பார்த்து கண்கள் சிவந்தாள்! எதிர்ப்புறமிருந்து புதர்களுக்கிடையில் தெளிவாகவே தெரிந்தது மண்ணாலான படிக்கட்டுக்கள்!

அப்போ வேண்டுமென்றே அவளை மணல் பக்கமாக இழுத்து வந்ததும் இல்லாமல் சுதாவின் கையை பிடிக்க வேறு வைத்து விட்டானே..இந்த துட்டகைமுனு  என்ன தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறான்? அவன் தன்னைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே இருப்பது போல அவமானமும் கோபமும் கலவையாய் அவளுக்குள் பொங்கியது.

நீயும் ஒரு லூசு மைத்தி! விக்ரமாதித்தன் கணக்கில் அதே மணலில் தாவிக்கொண்டிருந்தாயே தவிர சுற்றி வந்து வழி தேடியிருந்தால் இலகுவாக அந்த படிக்கட்டுகளை கண்டிருப்பாயே..மனம் அவளிலும் குற்றம் கண்டது

இவன் தப்பான ரூட்ல கூட்டிட்டு வருவான்னு நான் என்ன கனவா கண்டேன்? என்று மனதுக்குள் முனங்கினாள் அவள்.

வீடுகள் தான் சின்னதாக இருந்தனவே தவிர அதற்கு பின்னே இருந்த விவசாய நிலங்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் ஏக்கர் கணக்கில் இருந்தன. அவர்கள் பயிரிடாத வகையே இல்லையெனலாம். வானம் பார்த்த பூமியாய் மழையை மட்டும் நம்பி நெல் விளைவிக்கும் யாழ்ப்பாண பெண்ணான அவளுக்கு நீர் தேக்கி வைத்து பாசனம் செய்யும் இவைகளெல்லாம் ரொம்பவே வித்யாசமாக இருந்தன. அவர்கள் எதைப்பற்றி பேசுகிறார்கள் என்பது மட்டுமே புரிந்த நிலையில் அவள் சுற்றிலும் வேடிக்கை தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னே ஒவ்வொரு பேச்சுக்கும் சுதாவிடம் மொழிபெயர்ப்பு கேட்க முடியுமா என்ன?

அவர்கள் வீட்டில் அந்த தடியன் பெருமதிப்புக்குரியவன் என்பது அவனது பெற்றோரும் தங்கையும் அவனிடம் பேசிய தொனியிலேயே புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவன் அங்கே வந்தபிறகு தந்தை பேசுவது குறைய, மெல்லிய சிரிப்பு நிரந்தரமாய் உறைந்திருந்த உதடுகளோடு  அவன் தான் பேச ஆரம்பித்திருந்தான். அவளோட வந்த மற்றப்பெண்ணோடு அவன் எப்படி பேசுகிறான் என்று கவனித்தால்..அவளை நங்கி (தங்கச்சி) என்று நேரடியாகவே அழைத்து மைத்தியை அதிர வைத்தான் அவன்!

தன்னை நங்கி என்று சொன்னானா? அவசரமாய் யோசித்தாள்.

இல்லையே..மைதிலி நைஸ் நேம் என்றான் அதன் பிறகு பேசவே இல்லையே…

மைதிலி நாங்கள் திரும்ப ஹாஸ்டல் போகும் போது உனக்கு நான் இதையெல்லாம் சொல்கிறேன் ஓகேவா? என்று சுதா கேட்க சரியென்று தலையசைத்தாள் அவள்

காதை தீட்டிக்கொண்டு அவர்கள் பேசுவதை பெருமுயற்சி செய்து அவள் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதை சிந்தகவினது ஓரப்பார்வைகள் கவனிப்பதை மைத்தியும் உணரவே செய்தாள்.

பழங்களை கொள்வனவு செய்து பெறுமதி சேர்த்து இன்னொரு நிறுவனம் ஒன்றுடன் இணைந்து தரமான பிளாஸ்டிக் போத்தல்களில் லேபிள்களுடன் இணைத்து சூப்பர்மார்க்கட்டுகளுக்கு சப்ளை செய்யும் தொழிலில் அவன் இருக்கிறான் என்பதை தெரிந்து கொண்ட போது கொஞ்சமாய் பயம் தொலைந்து அவன் மீது மரியாதை  சேர்ந்தது.

அன்றிரவு சாப்பிட்டு விட்டு செல்லச்சொன்ன மஞ்சுவின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்க அவர்கள் அங்கே காத்திருந்தபோது சிந்தக அவளுடைய நண்பர்களுடன் நிறைய பேசிகொண்டிருந்தான்.

அவன் பேசியது புரிந்தும் புரியாமலும் அவனின் குரலின் ஏற்ற இறக்கங்களை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவளை அவ்வப்போது கவனித்து சுதா மூலமாக அவளையும் பேச்சில் இணைத்துக்கொண்ட அவனது கரிசனை இந்த துட்டகைமுனுவுக்குள்ளும் ஏதோ ஒண்ணு இருக்கு பாரேன் என்று அவளை சந்தோஷிப்பித்தது.

ஆனால் அவனது கடினமான வெளிப்புறத்துக்குள்ளே இருப்பது இனிமையான பலாச்சுளைதான் என்ற நிச்சயத்தை கொடுத்த சம்பவம் சற்று நேரத்தில் நிகழ்ந்தது.

இரவு உணவுக்கு சற்றுமுன் சஜினி தாய்க்கு சமைத்தவற்றை எடுத்து வைக்க உதவப்போய்விட அனைவரும் கைகழுவிக்கொண்டு வந்து வரிசையாக இருந்த மூங்கில் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்தனர்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் ஒரு வட்டவடிவ தட்டத்தில் ஒரேயொரு தண்ணீர் கிளாசை ஏந்தியபடி சிந்தக வெளியே வந்தான்.

கிட்சன் பக்கமாக முதலாவதாக அமர்ந்திருந்த அவளிடம் அவன் அதை நீட்ட ஏன் எனக்குமட்டும் தண்ணீர் தருகிறான்? என்ற குழப்பத்துடன்  கைநீட்டி அவள் அதை எடுக்க முற்பட சட்டென கண்களால் எடுக்காதே என்று கட்டளையிட்டான் சிந்தக. அவள் பயந்து போய் தன் கைகளை எடுத்துக்கொள்ள அருகில் இருந்த பெண்ணிடம் அதே தட்டையும் கிளாசையும் நீட்டினான். அவள் அந்த கிளாசில் கைவைத்து வணங்குவது போல் செய்ய மைத்திக்கு முகம் ரத்தமாய் சிவந்து போனது.

இதை தொட்டு வணங்க வேண்டும் என்று அவளுக்கெப்படி தெரியும்? நல்லவேளை அதை எடுத்து அவள் குடித்திருந்தால் எல்லாரும் அன்று முழுவதும் அதை சொல்லியே சிரித்திருப்பார்கள்.

ஆனால் எதுவுமே நடக்காததை போல மீண்டும் அவளிடம் சிந்தக  தட்டை நீட்ட நடுங்கும் கரங்களால் அந்தப்பெண்ணைப்போலவே தானும் செய்தாள் மைத்தி. சின்ன வேறுபாட்டை கூட முகத்தில் காண்பிக்காமல்  தட்டை அவன் மற்றவர்களிடம் எடுத்துசெல்ல நன்றிப்பெருக்கோடு தலைகுனிந்துகொண்டாள் அவள்.

அவர்களுடைய பாரம்பரியங்களை தெரியாமல் நம்மவர்கள் ஏதாவது செய்து விடுவதும் அதை அவர்கள் அன்று முழுவதும் ஜோக்காக சொல்லி சிரிப்பதும் அவர்கள் அங்கு வந்ததில் இருந்து ஹாஸ்டலில் நடப்பதுதான். அவளை அந்த கிளாசை எடுக்காதே என்று உரக்க அவன் சொல்லியிருந்தாலே மற்றவர்கள் முதலில் சிரித்து தான் இருப்பார்கள். ஆனால் அதை எப்படி செய்வது என்று அடுத்தவள் மூலமாக சைகையிலேயே புரியவைத்த அவன் செய்கையும் அதில் இருந்த குட்டிக்கரிசனமும்  அவளுக்குள் அன்றைக்கு ஆழமாய் புகுந்து கொண்டு விட்டிருந்தது.

அதன் தொடர்ச்சியாகத்தானோ என்னவோ ஹாஸ்டல் செல்வதற்காய் அவர்களிடம் விடை பெற்ற போது அனிச்சையாய் அவள் பார்வை சிந்தகவிடம் பாய்ந்தது. அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல போய்வா எனும் பாவனையில் அவன் மெல்ல தலையசைத்தானோ? உடலும் உள்ளமும் விதிர்விதிர்க்க தலையை அவசரமாய் திருப்பிக்கொண்டவள் நண்பர்களோடு ஹாஸ்டல் நோக்கி சைக்கிள் மிதிக்க ஆரம்பித்தாள்

 

 

அழைக்கிறேன் வா.. -2

black_and_white_eagle_by_silentkillur

மூன்னூறடி உயரம், ரயிலின் அளவே அகலமான இரும்புக்கேடர், அதில் அசைவற்று நின்று போன ரயில்!

ரயிலை விட்டு வெளியே இறங்கி கேடரில் கால்வைக்கவே அசாத்திய தைரியம் தேவைப்படும். ஏனெனில் கீழே இரும்புக்கேடரில் கால்பதித்ததுமே கீழிருந்து மிரட்டும் பாதாளத்தின் பயங்கரம் நிச்சயம் சாமான்யர்களை தலைசுற்ற செய்து விடும். கேடர்களின் இடைவெளிகளுக்குள் தற்செயலாய் கால்வைத்தாலோ கீழே விழுந்து எலும்பு கூட மிஞ்சப்போவதில்லை.

ரயில் நின்று விட்டது என்பதை புரிந்து கொள்ளவே உள்ளிருந்தவர்களுக்கு சிலகணங்கள் பிடித்தது.

சில நிமிடங்களின் பின்னே “என்னாச்சு என்னாச்சு” என்று பல பக்கமும் குரல்கள் வர ஆரம்பித்திருக்க பீதியை பூசிக்கொண்ட முகத்துடன் எழுந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே வந்துகொண்டிருந்தனர் உள்ளே அமர்ந்திருந்த மக்கள்.

இந்த மாரத்தனுகும் எனக்கும் சரியே வராது போல.. சகுனத்தடைகளாகவே  வருதே..இந்த ரயில் எப்போது சரியாகி எப்போது நான் கிளம்புவது?” கவலை படிந்த முகமாய் கேள்வி கேட்டான் ரிஷி..

“சரியாகத்தெரியாத ஒன்றைப்பற்றி இப்போதே நினைத்து குழம்புவானேன்? நான் போய் என்ன ஆகியிருக்கிறது என்று பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்.” என்று அவனுக்கு பதில் சொல்லியபடியே எழுந்து நின்றான் அனுதினன். ஏனோ அவன் கண்கள் அந்த சுற்றுப்புறத்தை ஸ்கான் செய்வது போலவே அலசிக்கொண்டிருந்தன.

“யாரும் அவசரப்பட்டு வெளியே இறங்க வேண்டாம். பயப்படவும் வேண்டாம். பதறாமல் அமர்ந்திருங்கள்” என்று அடுத்தபெட்டியில் முகம் கலங்கி அமர்ந்திருந்த பெண்களை பார்த்து சொன்னபடி அவன் நடக்க ஆரம்பித்திருக்க அனுதினன் இருங்க என்றபடி ரிஷியும் பின்னால் எழுந்து கொண்டான்.

“அனு.. “ என்று ரிஷிக்கு தன் பெயரை இலகுவாக்கியபடியே ரயிலின் முன்புறத்தை நோக்கி அவன்  நடக்க ஆரம்பித்திருக்க அவன் பின்னே ரிஷி அதைத்தொடர்ந்து விஷ்வா அப்படியே அங்கிருந்த வெகு சில இளைஞர்களும் ரயிலின் முன்புறம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

முன்புறத்தில் ரயிலின் இயக்குனர்கள் இருவரும் அவர்களோடு கூட இருந்த இரண்டு பொறியியலாளர்களும் பதற்றம் அப்பிய முகத்துடன் எஞ்சின் அறைக்குள் இயந்திரங்களின் முன் குனிந்திருந்தார்கள்.

“என்னாச்சு சார்?” அனுவின் குரலில் நிமிர்ந்த ஒரு இயக்குனர் அவர்களைப்பார்த்து ஒரு வருத்தப்புன்னகையை உதிர்த்தார்.

“என்னன்னே புரியல தம்பி, ரொம்ப பெருசா ஒரு கழுகு கண்ணாடிக்கு நேரே வந்துகொண்டிருந்தது..இந்த வேகத்தில் போகும்போதும் விலகும் எண்ணமின்றி நேரே வருதே என்று எனக்கு அதிசயமாய் இருந்தது. ஆனால் கண்ணாடிக்கு சில இன்ச் முன் வரை அது விலகாமல் வர ஒரு செக்கன் நான் கண்ணிமைத்தது தான் தெரியும்..ரயில் நின்றுவிட்டது. என்ன ஆயிற்று என்றே புரியவில்லை. பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.”

கழுகா? என்று  சட்டென்று உடல் முழுதும் ஒரு குளிர் பரவ வாய்விட்டுசொன்ன ரிஷி “அது அடிபட்டுச்சா என்ன?”  என்று கேட்டபடி கண்ணாடியில் ஏதேனும் சுவடுகள் தெரிகின்றனவா என்று பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

“ஒரு சொட்டு ரத்தம் கூட இல்லை..அதிர்ச்சியில் அது மயங்கி ரயில் மோதமுன்னே கீழே விழுந்திருக்கலாம். ஆனால் எஞ்சின்கள் ஏன் இயங்காமல் விட்டனவோ தெரியவில்லையே..மேலிடத்துக்கு அறிவித்து விட்டோம். அவர்கள் வான்வழியே உதவி அனுப்புவதாக சொல்லியிருக்கிறார்கள்.” குனிந்து கொண்டிருந்த இன்னொருவர் தகவல் சொன்னார்.

“உதவி என்றால் பயணிகளை ஹெலியில் மீட்டுக்கொண்டு செல்வார்களா?” விஷ்வாவின் கேள்விக்கு

“இல்லையில்லை..உடனே அந்த முடிவு எடுக்க மாட்டார்கள். முதலில் தொழிநுட்பவியலாளர்கள் குழுவை அனுப்பி அவர்களாலும் முடியவில்லை என்றால் மட்டுமே அந்த முடிவு எடுப்பார்கள்.” என்று பதில் வந்தது.

“அப்படியானால் நிச்சயம் நாளை ஆகிவிடும் அனு.. நான் அப்போதே சொல்லவில்லை?” ரிஷி இயலாமையாய் சொல்ல

அவனை ஓரப்பார்வை பார்த்த அனு பேசாமல்  உள்ளே வருமாறு சமிக்கை செய்தான்.

முன்னே சென்ற அனுவை ரிஷி தொடர உள்ளே இருந்து வந்த விசாரிப்புக்களுக்கு “திருத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்ற நம்பிக்கையான பதிலை சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தங்களிடத்துக்கே வந்து சேர்ந்தார்கள் இருவரும். இப்போது புதிதாக சிலர் முன்புறம் நடப்பதை பார்ப்பதற்காக எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.

அனு ரயிலை விட்டு கீழே கேடரில் கால்வைத்து இறங்கி தூரத்தே பார்வையிட ஆரம்பிக்க அவனைத்தொடர்த்து தானும் இறங்கி ரிஷி  “ரொம்ப வருத்தமா இருக்கு அனு.. இந்த மாரத்தனை ரொம்ப எதிர்ப்பார்த்திருந்தேன். இப்படியாயிடுச்சே” என்று வருந்தினான். என்னமோ அவனிடம் ஆறுதல் தேடலாம் போன்ற ஒரு தலைவனுடைய ஆளுமையை அனு கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது அவனுக்கு..

“ஏன் தவறாகவே நினைக்கிறாய்? இன்னும் சில நிமிடங்களில் சரியாகிக்கூட விடலாம். அல்லது அந்த குழு வந்ததும் சரியாகிவிடலாமே,,,”

“எனக்கென்னமோ சரியாகப்படவில்லை அனு.. நான் சொல்வதைக்கேட்டு நீங்கள் சிரிக்கக்கூட செய்வீர்கள்! கொஞ்ச நாட்களாகவே எனக்கு கழுகுகளோடு சம்பந்தப்பட்ட புரியாத கனவுகள் வருகின்றன..என்னை அவை துரத்துவது போல… இன்றைக்கும் நான் வெளியே விழப்பார்த்தேனே..நான் சத்தியமாய் சொல்கிறேன். ஒரு பெரிய கழுகை என் தலைமேல் பார்த்தேன். அதுவே என் பிடித்திருந்த கையை கொத்தியது.. நல்லவேளையாக காப்பாற்றப்பட்டேன். இப்போதும் ரயில் நின்றுவிட்டதற்கு அவர் கழுகை கண்டதாக சொன்னாரே..கவனித்தீர்களா?”

அனு அதை எப்படி எடுத்துக்கொண்டான் என்று ரிஷியால் ஊகிக்கவே முடியவில்லை. நிர்மலமான முகத்துடன் சின்னப்புன்னகை மாறாமல் இருந்தவன் “சித்ராபுரி எல்லையில் ஒரு தீவு இருக்கிறதே..அதற்குப்பெயரே கழுகுத்தீவுதான். ஆகவே இந்தப்பக்கம் சர்வ சாதாரணமாக நிறைய கழுகுகளை காணமுடியும். அதை நினைத்து குழம்ப வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்” என்றான்

அதன்பிறகு மீதி இளைஞர்களும் வந்து சேர்ந்துவிட நடந்ததைப்பற்றி பேசியபடியே அங்கே இரண்டுமணி நேரங்கள் கடந்து போக  இருள் கவிய ஆரம்பித்த தருணத்தில் ஹெலிக்காப்டர் வந்து இன்னும் நான்குபேர் கொண்ட தொழிநுட்ப உதவியாளர்களை இறக்கி விட்டு நிறையவே பதட்டப்பட்டு போயிருந்த ஒரு முதிய தம்பதியை அழைத்துக்கொண்டு சென்றது.

ரயிலில் இருந்த விளக்குகளுக்கு மேலதிகமாக அங்கே மும்முரமாய் பழுதை தேடிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு இளைஞர்கள் தங்களின் மொபைல் வெளிச்சத்தை அருகில் பிடித்து உதவி செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அனு மட்டும் அவர்களோடு கலந்து கொள்ளாமல் ரயிலுக்கு முன்னே இருந்த கேடரில் நின்று கொண்டு கண்முன்னே நீண்டிருந்த செவ்வனத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அனு! இங்கிருந்து சித்ராபுரி எவ்வளவு தூரம்? இந்த பாலத்தை கடந்து செவ்வனத்துக்குள் நுழைந்து விட்டால் காட்டுக்குள் இருந்து குறுக்குப்பாதை ஏதும் இல்லையா?” என்று கேட்டபடியே அவனை நெருங்கினான் ரிஷி

“இந்த இரவில் செவ்வனத்துக்குள் இறங்குவதென்பது முடியாத காரியம். மறந்து விடு” என்றான் மற்றவன் இவன் புறம் திரும்பாமலே.

“இல்ல அனு,, அங்கே ஒருவர் செவ்வனத்துக்கு முன்னே இன்னொரு ஸ்டேஷன் வரும் என்றும் இங்கிருந்து அங்கே போய்விட்டால் இரவு ஸ்டேஷனில் சற்று நேரம் தூங்கி விட்டு அதிகாலை குறுக்குப்பாதை வழியாக சித்ராபுரி போய் விடலாம் என்று சொன்னார்.”

“அவ்வளவு தூரத்துக்கு ரிஸ்க் எடுத்து நீ போய்த்தான் ஆகவேண்டுமா?”

“ஆமாம்” அழுத்தமாக ரிஷி சொல்லவும் அவனை ஒரு வெற்றுப்பார்வை பார்த்த மற்றவனோ “அப்படியானால் நானும் வருகிறேன்..எல்லாரும் தூங்கப்போனதும் நாம் இருளில் மறைந்து போய்விடலாம். அதுவரை தனியாக கிளம்பும் முட்டாளத்தனத்தை செய்ய மாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்.” என்று முடித்தான்.

அவன் குரலில் இருந்த கட்டளைத்தொனி ரிஷிக்கு அதை  மீறவே வேண்டும் என்ற உந்துதலை கொடுத்தாலும் நடந்த சம்பவங்களில் ரொம்பவே குழம்பிப்போயிருந்ததில் அனுவின் வழிகாட்டலுக்கு இனங்குவது தனக்கு நல்லது என்று தோன்றியிருந்ததில் சம்மதமாக தலையசைத்தான்.

விஷ்வாவும் கீதுவும் திட்டத்தில் பங்குகொள்ள சம்மதிக்காததால் அனுவும் அவனும் மட்டுமே செல்வது என்று முடிவானது.

அனுவோடு உள்ளே நுழைந்து ரயிலில் பகிரப்பட்ட உணவுகளை ஒன்றாக அமர்ந்து உண்டு விட்டு அவர்கள் இருந்த கம்பார்ட்மெண்டின் வாயிலில் அனு  மறுபடியும் தன்னுடைய ஸ்கான் பார்வையுடன் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்துவிட்டு எதிர்ப்புற வாயிலில் தானும் போய் அமர்ந்து  கொண்டான் ரிஷி.. குளிர்காற்று, இருள், சற்றுமுன்னே உயிருக்கு போராடிய களைப்பு எல்லாம் சேர்ந்துகொள்ள மெல்ல மெல்ல துயில் அவனை தழுவிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது.

***

இரவென்றும் இல்லை,,,பகலென்றும் இல்லாத ஒரு சாம்பல் வண்ண சுற்றுப்புறம்..மசமசவென காட்சிகள் கண்முன்னே விரிய ஆரம்பிக்கின்றன.

வலி…உயிர்போகும் வலி.. முரட்டுக்கரமொன்று ஒருவனின் கழுத்தைப்பிடித்து எங்கோ இழுத்துச்செல்கிறது. இல்லை இதே இடம் தான்..இரும்புக்கேடர்களின் மேலே தான் அவர்கள் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

‘ஐயோ! அது நான் தான்.. என்னை யார் இழுத்துச்செல்வது?‘ அந்தக்கரம் உண்டாக்கிய வேதனையை முற்றிலும் உணர்ந்தவனாய் தலையை தூக்கிப்பார்த்தான் ரிஷி.

வெண்ணிறமான அழகிய  முழுநீள ஆடையில் கீழ் புறம் கறுப்புநிற பார்டர் போன்ற ஒரு அமைப்பு   பொருத்தப்பட்டிருக்க தலையின் மேலும் கரும் கிரீடமொன்றுடன் கோபமே உருவெடுத்த பெண்ணொருத்தி தான் அவனை இழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

அந்தப்பெண்ணின் முகம்….

அந்த மஞ்சள் காட்டு மைனாவா? தூக்கத்திலும் தூக்கிவாரிப்போட்டது ரிஷிக்கு..

“இன்றைக்கு நீ எப்படித்தப்பிக்கிறாய் என்று பார்!!! எத்தனை நாட்களாய் உன்னை கொன்று புதைக்க அலைந்தேன்.” பல்லை கடித்தபடி அவள் அவன் தலையை கேடரோடு மோத முனைய இதோ கூழாக சிதறப்போகிறது என் தலை என்னும் நினைவில் ரிஷி கடுமையான வலியொன்றுக்காக செய்வதறியாது காத்திருக்க பளபளவென்று ஒரு மிக நீண்ட வாள் ஒன்று அந்த அகங்காரியின் கழுத்தில் வந்து இடையிட்டது!

“பிரதிக்ஷா!!! அவனை விட்டு விடு! இல்லையேல்….” சீறலான மூச்சின் இடையே கர்ச்சித்தபடி பளபளக்கும் நீளமான வாளொன்றை நீட்டிகொண்டிருந்தவன் அனுதினன்!

“நீ என்ன செய்யத்துணிந்திருக்கிறாய் என்று புரிந்து தான் செய்கிறாயா  அனுதினா!!!!!” அவள் நெருப்புத்துண்டங்கள் போல கோபத்தில் சிவந்திருந்த  விழிகளை அவன் மேல் பதித்து கோபாவேசமாய் கேள்வி கேட்டாள்.

“எனக்குக்கவலையில்லை!” என்றபடி வாளை சரேலென சுழற்றி அதன் அடிப்பகுதியால் வேகமாய் அவளைத்தள்ள தடுமாறி கீழே விழுந்தாள் அவள்.

சரேலென ரிஷியை அவன் புறம் இழுத்துக்கொண்டவன் “போ உன்னை அனுப்பியவனிடம் போய்ச்சொல்! அனுதினன் உயிரோடு இருக்கும் வரை உங்கள் எண்ணங்கள் என்றுமே பலிக்கப்போவதில்லை. என் யாமியை மனத்தால் கூட உங்களை தீண்ட விடமாட்டான் இந்த அனுதினன்” என்று கர்ஜனையாய் சொன்னான்.

அடுத்த கணம் விழுந்து கிடந்தவள் சரேலென எழுந்தாள் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அவளுக்கு பின்னே அவளது உடையை ஒத்த பெரும் வெண்ணிற சிறகுகள் இரண்டு தோன்ற அவள் அவர்களை நெருங்கும் வேகம் கூடியது. ரிஷி அலறி அனுவின் பின் ஒடுங்க கொஞ்சமும் தாமதிக்காமல் வாளை விசிறி அவளை வெட்டினான் அனுதினன். இரண்டு துண்டங்களாய் சிதறி அந்த கேடரின் இரு புறமும் விழுந்தவளை கண்டு ரிஷி மயக்கத்துக்குப்போக அவனை கையில் ஏந்தியபடி வானில் உயர ஆரம்பித்தான் அனுதினன். இப்போது அவன் முதுகிலும் பிரமாண்டமாய் வெண்ணிறத்தில் அடியில் கறுப்பு வர்ணமிட்ட இரண்டு இறக்கைகள் தோன்றியிருந்தன!!!

“ரிஷி…ரிஷி…” மென்குரலில் அழைத்தபடி அனுவின் கரம் உலுப்பியதில் தூக்கம் கலைந்து விழித்தவன் அவ்வளவு கிட்டத்தில் அனுவின்  முகத்தை கண்டதும் தன் கனவின் நினைவில் சின்னதாய் தூக்கிவாரிப்போட்டது அவனுக்கு..

“போகலாமா? எல்லாரும் தூங்கிவிட்டார்கள் “

சரி சரி என்று ரகசியமாய் சொன்னபடி தன் தோள்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான் ரிஷி..போய்த்தான் ஆகவேண்டுமா என்று மனம் இரண்டாவது தடவை கேள்விகேட்டது..

இத்தனை காலம் செய்த பயிற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகி போய் விடுவதா என்ற நினைவே கேள்விகளை உதறித்தள்ளிவிட மொபைலில் டிஸ்ப்ளே வெளிச்சத்தில் குறுக்காக கிடந்த கேடர்களில் கால் பதித்து அனுதினனை தொடர்ந்தான் ரிஷி

“அனு… செம காமடி தெரியுமா? இப்போ நீங்க என் கனவுல வந்தீங்க.. என்னை ஒரு பொண்ணு கொல்லப்பார்த்தாள். நீங்க கழுகோட சிறகு போலவே பெரிய சிறகு எல்லாம் வைச்சிட்டு அவளை வெட்டி என்னை காப்பாத்துறது போல கனவு கண்டேன்.. ஹா ஹா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னே வந்த சாவு பயம்..நாம பேசின கழுகுகள், நீங்க..நான் சைட் அடிச்ச அந்த பொண்ணு எல்லாத்தையும் என் மனம் எப்படி கோர்த்திருக்கு பார்த்தீங்களா? சிறகெல்லாம் வச்சுட்டு ஆனாலும் நீங்க செம்ம அனு! நனவை விட கனவு செம கூல்!”

“ம்ஹ்ம்…எல்லாம் சரிதான்..ஆனால்  இது தான் கனவு..இது தான் நனவு என்று நீ எப்படி முடிவு செய்கிறாய்?” முன்னே சென்றவனிடம் இருந்து கேள்வி மட்டும் வந்தது. இருளில் முகம் தெரியவில்லை.

அந்தக்கேள்வியின் அர்த்தம் உள்ளிறங்க சில கணங்கள் பிடித்தது! என்னது??? என்று ஒரு கணம் விழித்தவன் “நான் முழிச்சிருக்கேனே,,,அதோட முழிச்சதும் கனவு நமக்கு அவ்வளவா நினைவிருக்கிறதும் இல்லையே.. அப்போ இதுதானே உண்மையாக, நனவாக இருக்க முடியும்?” என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான் ரிஷி.

“ஒகே..முழிச்சதும் கனவு மறந்து போறது போல கனவுலகதுல நீ முழிச்சதும் நீ இப்போ நனவு என்று சொல்வது மறந்து போகுமாயின்….. “ அனுவின் குரலில் லேசான சிரிப்பிருந்தது..

ஆண்டவா…என்று தலையை உலுக்கிக்கொண்டவன் “அனு..என்னை குழப்புறீங்க நீங்க! இப்போ நான் எங்கே இருக்கேன்,,கனவுலயா நனவுலையா? அதை சொல்லுங்க.. பாவம் பாசே கன்பியூஸ் ஆகிட்டார்..”என்று வாய்விட்டு சிரித்தான்.

“நிஜமாகத்தான் சொல்கிறேன். நாம் காணும் கனவுகள் ஆழ்மனத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவை. ஆழ்மனதைப்பற்றியோ கனவுகளை பற்றியோ மனிதர்கள் அறிந்ததெல்லாம் வெறுமனே தண்ணீரில் மிதக்கும் பனிமலையின் தலையை பார்த்து பேசுவது போலத்தான். உள்ளே நீ கற்பனை கூட செய்யாத விஷயங்கள் எல்லாம் இருக்கலாம்.”

“சார்.. சுத்திலும் இருட்டு, கீழே தப்பித்தவறி கால்வச்சா மொத்தமா கதை முடிஞ்சிரும்..இப்போ இந்த அமானுஷ்யப்பேச்சு நமக்கு தேவையா? ரிஷி வெளியே பார்க்கத்தான் தைரியசாலி..இதை நாம காலைல பேசலாமே…” என்று அழாக்குறையாக ரிஷி சொல்ல வாய்விட்டு சிரித்தவன் “ஜாக்கிரதையா பார்த்து வா” என்று சொல்லிவிட்டு முன்னே நடந்தான்.

சில அடிகள் எடுத்து வைத்திருப்பார்கள்

“உன்னுடைய சாவை நீயே தேடிப்போவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது ரிஷி…”

பின்புறமாக  கேட்ட பெண்குரலில் பயத்தில் மயிர்க்கால்கள் சிலிர்த்துப்போய்  ரிஷி திடுக்கிட்டுத்திரும்ப அவனுக்கு வெகு அருகே அந்த மஞ்சள் அழகி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

பிரதிஷா!!! என்று கர்ஜித்தான் அனு..

அவனது குரல் மாறிய வகையில் நடுங்கிப்போன ரிஷியோ  பக்கப்புறக்கேடர் பக்கமாய் அனிச்சையாய் ஒதுங்கினான். சற்றுமுன் கண்ட கனவு அதிர்வுடன் அவனுக்கு நினைவு வந்தது.இப்போது நடப்பது கனவா நனவா என்ற சந்தேகம் கூட அவனுக்குள் முளைத்தது.

“நான் அவனை கொல்லாமல் விடமாட்டேன்…” அவள் வேகமாய் ரிஷியின் பக்கம் முன்னேற

“இன்னும் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால் நான் எச்சரித்தது தான் நடக்கும்” என்றபடி அவர்களை நோக்கி முன்னேறினான் அனு.

அதற்குள் வேகமாய் அந்தப் பிரதிக்ஷா ரிஷியை நெருங்க. பாய்ந்து வந்து அனு தங்களுக்கு நடுவில் நின்றது மட்டும் தான் ரிஷிக்கு தெரிந்திருந்தது. அடுத்த கணம் மனித செவிப்புலனுக்கெட்டாத ஒரு அதிர்வலையில் அலறியபடி பளபளக்கும் வாளொன்றை நெஞ்சில் வாங்கிக்கொண்டு கேடரில் இருந்து கீழே விழ ஆரம்பித்திருந்தாள் அந்தப்பெண்.

அனுவின் கண்களையும், நடந்த நிகழ்வையும் கண்டு சர்வாங்கமும் ஒடுங்கிப்போனவனாய் ரயிலை நோக்கி தப்பியோட ரிஷி நினைத்த வேளையில் மின்னலாய் அவனுடைய நெற்றிப்பொட்டில் ஒரு தட்டுத்தட்டியவன் அவன் நினைவு மங்கி விழ ஆரம்பிக்கவும் அவனை தூக்கி தோளில் போட்டுக்கொண்டு வானில் உயர ஆரம்பித்தான் அனு. ரிஷியின் கனவில் வந்ததைப்போலவே அவனுடைய முதுகில் இரு பெரும் வெண் சிறகுகள் தோன்றியிருந்ததை ரிஷி கவனித்திருக்க ஞாயமில்லை!

வருவான்…

உங்கள் கமன்ட்களுக்கு நன்றி மக்களே.. தொடர்ந்து படிங்க..உங்க கருத்தை சொல்லுங்க..நன்றி! 😀

அழைக்கிறேன் வா…

1

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை பரந்து கிடந்த பசும் மலைகளில் இரும்புக்கேடர்களை தொடுத்துக்கொண்டு தடதடத்துக்கொண்டிருந்தது சித்ரபுரி எக்ஸ்ப்ரஸ். ஊசித்துண்டுகளாய் கொட்டிய மழை அதனை நனைத்து அதன் கருமையை இன்னும் பளபளப்பாய் செய்ய பசும்மலைகளுக்குள் சீறும் வயதான அனகோண்டாவென விரைந்து கொண்டிருந்தது அந்த ரயில்.

கிட்டத்தட்ட பூமியில் இருந்து 300 மீட்டர் உயரம் இருக்கும் அந்த இரும்புக்கேடரிலான தண்டவாளம். ரயிலின் புட்போட்டில் நின்று கீழே பார்த்தால் காலின் கீழே பூமி விரிவது கண்கூடாய் தெரியும்.

சகல தரிப்பிடங்களையும் தாண்டி செவ்வனத்தை கடந்ததும் சித்ராபுரி வந்துவிடும் என்ற நிலையில் ரயிலில்  மொத்தமுமே ஒரு பத்துப்பயணிகளே எஞ்சியிருந்தார்கள்.

ரயிலில்..

இரண்டாம் வகுப்புப்பெட்டியின் வலப்பக்கம்…  

“தம்பி உள்ளே வந்து பேசுப்பா!” முதியவர் ஒருவர் புட்போடில் தொங்கியபடி காதில் ஹெட்போனோடு மழைக்கு தலை கொடுக்க முயன்ற இளைஞனை தட்டி கரிசனமாய் சொன்னார்.

அவருக்கு தலையசைத்து உதடுகளை புன்னகைத்தது போல வைத்துக்கொண்ட அந்த இளைஞன் அவர் தலை மறைந்ததும் அவருக்கு நாக்கை துருத்தி விட்டு மீண்டும் பழைய பொசிஷனுக்கே வந்தான். தூரமாய் கரும்  பச்சைப்போர்வையுடன் தென்பட்ட செவ்வனமும் காலின் கீழே பனிப்புகை மண்டிக்கிடந்த பூமியும் பார்க்கப்பார்க்க உள்ளுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு இதமாய் ஓடியது! கம்பிகளை இறுக்கமாக பற்றிக்கொண்டு ரயிலின் வெளிப்புறமாக வெளியே சாய்ந்து ரயிலின் வேகத்துக்கு தன்மேல் வந்து மோதிய காற்றையும் மாத்துகள்கள் போன்ற மழையையும் தலையை உதறி ரசித்தான் அவன்.

கண்ணில் வந்த நீர்த்துளியை உதறிவிட்டு மீண்டும் முக்கால்வாசி உடலை வெளியே மிதக்க மிட ஆரம்பித்த ரிஷியின் கண்ணில் அவன் நின்ற இடத்தில் இருந்து இரண்டாவது பெட்டியின் யன்னலோரத்தில் அப்போதுதான் அவள் லட்டாய் விழுந்தாள்!  லேசாக விசிலடித்தான் அவன்.

மஞ்சள் நிற துப்பட்டாவை தலையில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த மஞ்சளழகி இவன் மழையில் செய்த சேட்டைகளை இமைக்காமல் பார்த்திருந்து விட்டு  அவன் விழிகளில் சிக்கியதுமே சட்டென மறுபக்கமாய் முகத்தை திருப்பிகொண்டிருந்தாள்.

“பார்றா! உன்னை சைட் அடிக்கிறாளா இவ?”

‘மஞ்சக்காட்டு மைனா என்னை கொஞ்சி கொஞ்சி போனா’ தப்பும் தவறுமாய்  விசிலடித்தபடி மீண்டும் ஒற்றைக்கையால் கம்பியை பற்றித்தொங்கிக்கொண்டே அந்த மைனாவை பார்க்க முயன்றான் ரிஷி…

விஷ்க்………………. என்ன நிகழ்ந்தது ஒன்றும் புரியவில்லை.

அடுத்த செக்கன் தவறுதலாக  புட்போர்ட்டோடு இருந்த கால் விலகி விட ஒற்றைக்கை மட்டும் கம்பியை பற்றியிருக்க அப்படியே ரெயிலின் வேகத்துக்கு அந்தரத்தில் அலறலாய் மிதக்க ஆரம்பித்தவனை கண்டு அடுத்திருந்த ரயில் பெட்டியே அலறியது. உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் எழுந்து அவனை நோக்கி ஓடி வந்தனர்.

எந்தக்கணமும் கையை விட்டு பக்கப்புறமிருந்த கேடரோடு மோதி ரத்தக்கூழமாகும் அபாயத்தில் இருக்கிறோம் என்ற எண்ணத்தோடு வலிக்கும் கையையும் பொருட்படுத்தாமல் அடுத்த கைக்கொரு பிடிப்பை தேடியவனின் முயற்சிக்கு ரயிலின் வேகம் உதவுவதாயில்லை. அவனை ஒரு பறவையாய் மாற்றிக்கொண்டிருந்தது காற்று. கீழே முன்னூரடி ஆழத்துக்கு பூமி வாய்பிளந்து காத்திருக்க தன் உடல் நடுங்குவதை அந்த நிலையிலும் ரிஷிக்கு உணர முடிந்தது.. 

“ப்ரோ! பயப்படாதீங்க நாங்க உங்களை பிடிச்சிடுவோம் . கொஞ்சம் குவாபரேட் பண்ணுங்க.!!!!!!”  உள்ளிருந்த நான்கு இளைஞர்கள் உள்ளே கம்பியை பற்றிக்கொண்டிருந்த ஒருவனை ஆரம்பமாய் கொண்டு தங்களை மனித சங்கிலியாய் தங்களை மாற்றிக்கொண்டிருக்க முதலாவதாக படிக்கட்டில் நின்ற இளைஞன் கத்திக்கொண்டே ரிஷியின் உடலின்  எந்தப்பாகத்தையாவது பிடிக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.

எக்கி அவனுக்கு கையை கொடுக்க முயன்றான் ரிஷி. முடியவில்லை.

இருக்கும் ஒரே பிடியையும் விட்டு விட ரிஷியும் தயாராகவில்லை.. மற்றவர்கள் தன்னை பிடித்துக்கொள்வார்கள் என்ன  நம்பிக்கையில் அந்தரத்தில் பாய்ந்து அவனைப்பிடித்துக்கொள்ள அந்த இளைஞனும் தயாராகவில்லை. மனிதர்கள் அல்லவா..

மாறி மாறி கூச்சல்களோடு அங்கே காப்பாற்றும் படலம் ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் எந்தப்பயனுமே இல்லாமல் நீடித்துக்கொண்டிருந்தது. ரிஷியின் கண்களில் கண்ணீர் படலமிட்டது. ‘அவன் விளையாட்டுக்காரன் தான். ஆனால் இப்படி ஒரு கோரச்சாவு அவனுக்கு நேரவேண்டுமா?’

பிய்த்துக்கொண்டு போவது போல வலித்தது கை. அவ்வளவு தான் கதை நம்  முடிந்தது இனி ஒரு நிமிஷம் பற்றினாலும் கை தனியாக பிய்த்துக்கொண்டு போய் விடும் என்று அறிவுக்கு புரிந்தது. வேதனையில் தலையை அண்ணாந்து நோக்கியவனின் தலைக்கு மேலே ராட்சத ராஜாளி ஒன்று இறக்கை விரித்திருந்தது.

விஷ்க்….

கண்ணுக்கு கிட்டே கொத்துவது போல வந்து போன பறவையை நோக்கி அனிச்சை செயலாய் கையை ஓங்கியவன் கம்பியில் இருந்து கையை எடுத்திருந்தான்!

அம்மா!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ப்ரோ!!!!!!!!!!!!!!!

இந்தக்கணம் அவனை காப்பாற்றாவிட்டால் அவன் இறந்து விடுவான். இந்தக்கணம் அவனை காப்பாற்றினால் அவன் வாழவும் செய்வான்! என்ன மாதிரியான கணம் இது?

அவன் அந்தரத்தில் விலகத்தொடங்கியதும் அனிச்சை செயலாய் மனித மனத்தின் பயத்தை ஒருகணம் மறந்த அந்த மற்ற இளைஞனும் அந்தரத்தில் பாய்ந்திருந்தான்.

ரிஷியின் கை அவன் கையில் சிக்கியதும் ரிஷி ஒருதடவை ரயிலின் பக்கப்புறத்தில் மோத அந்த இளைஞனின் கையை பிடித்திருந்த மனிதச்சங்கிலி இளைஞர்கள் அவர்களை உள் நோக்கி இழுக்க ஒருவழியாய் உள்ளே வந்து விழுந்தார்கள் இருவரும்!

அடுத்த கணமே அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கிக்கொண்டு உடல்நடுங்க ஆரம்பிக்க அவர்களுக்கு ஈடாய் நடுங்கியபடியே அவர்களை அணைத்துக்கொண்டான் அம்மனிதச்சங்கிலியில் முதலாவதாக கம்பியை பற்றிக்கொண்டிருந்தவன்!

காப்பற்றப்பட்டதனால் பதட்டம் குறைந்து போய் அவர்களை சுற்றி நின்று சரமாரியாய் திட்ட ஆரம்பித்தவர்களை கலைந்துபோகுமாறு அடிக்காத குறையாய் அடித்து விரட்டியது ஜீன்ஸ் அணிந்த சின்னக்கிளி ஒன்று.

ஐந்து நிமிடங்களின் பின்..

“நான் பிழைச்சிட்டேன்” என்றான் ரிஷி தலையை கோதியபடி நம்பவே இயலாமல்!

“ஆமாம் ப்ரோ” என்றான் காப்பாற்றியவன் அவனுக்கு குறையாத ஆச்சர்யத்துடன்

“பயந்தே போயிட்டேன் ப்ரோ” என்றான் அந்த முதலாமவன்

“நானும் தான்” என்றாள் இப்போது அவர்களை நன்றாக நெருங்கியிருந்த ஜீன்ஸ் கிளி

மூவரும் ஆறுதலாய் சிறிய பெரிய மூச்சுக்களை வெளியேற்ற தன் தெத்திப்பல்லை காட்டி சிரித்தபடி   அவளிடம் கை நீட்டினான் ரிஷி

“ஹாய் ஐ ஆம் ரிஷி!” என்றபடி

“ஹாய் ஐ ஆம் கீது!” அவளும் சிரித்தபடி கைகொடுக்க கை சுள்ளென்று வலித்ததை மறைத்தபடி சிரித்தான் ரிஷி

“உயிரைக்கொடுத்து காப்பாற்றியிருக்கிறேன் ப்ரோ..என் பெயர் என்னவென்று கேட்கத்தோன்றியதா உனக்கு?!” அவனை காப்பாற்றியவன் உண்மையிலேயே கடுப்பானான்

“சாரி. உன் பேர் என்ன ப்ரோ?”

“விஷ்வா!”

“நீங்க ப்ரோ?”

“ஜோயல்”

“இனியாவது கொஞ்சம் அடங்கி சீட்ல இருங்க ரிஷி..கொஞ்சநேரம் எங்க உயிரே எங்ககிட்ட இல்லை!” சீண்டலும் புன்னகையும் குரலில் இருந்தாலும் உணர்ந்தே அவ்வார்த்தைகளைச்சொன்ன கீது விடைபெற்றுக்கொண்டு தன்னுடைய இடத்தை நோக்கிப்போனாள்.

அப்போதுதான் அவனுக்கு தன் மஞ்சள் காட்டு மைனா ஞாபகத்துக்கு வந்தது..தடுமாற்றமாய் எழுந்தவன் மெல்ல இடது பக்கத்துக்கு மாறி இரண்டாவது பெட்டியை எட்டிப்பார்த்தான்.

அவளை காணவில்லை..

செத்து பிழைச்சிருக்கேன்.. என்னன்னே கேக்காம கிளம்பி போய்டுவியா? என்று செல்லமாய் அவளை மனதில் கடிந்த படி கேள்வியாய் பார்த்த விஷ்வா, ஜோயலிடம் “கை பயங்கரமா வலிக்குது” என்று சொல்லி கவனத்தை மாற்றிவிட்டு அவர்கள் அருகிலே வந்து அமர்ந்தான் ரிஷி.

மீண்டும் அந்த ராஜாளி ஒரு வட்டமடித்துப்போனது யன்னல் வழி தெரிந்தது.

கொலைகாரப்பறவை! ஒரு செக்கனில் எப்படி மரண பயத்தை காண்பித்து விட்டது!

“நான் போய் மெடிக்கல் கிட் இருக்குமா என்று கேட்டுட்டு வர்றேன். “ ஜோயல் எழுந்து கொள்ள கையில் வெள்ளை நிற பர்ஸ்ட் எயிட் பாக்ஸுடன் அவர்களை நெருங்கினான் ஒரு நெடியவன்.  

சுவாதீனமாக அவர்களின் அருகில் அமர்ந்து கொண்டவன் கையை நீட்டுங்க என்றபடி ரிஷியின் கையை எடுத்து பரிசோதிக்க ஆரம்பிக்க..

நீங்க டாக்டரா ப்ரோ? என்று சந்தேகம் கேட்டான் ரிஷி


“இல்லை.. ஆனால் எனக்கு இவைகளில் நிறைய பரிச்சயமுண்டு..நடந்ததை பார்த்தேன். அதுதான் உங்களுக்கு தேவைப்படுமென்று டி டி ஆரிடம் வாங்கி வந்தேன்” அழுத்தமாய் அளவாய் பேசினான் அவன்.

ஆமாம். என்ன விஷயமா சித்ராபுரி போறீங்க.. நான் ஊர்க்காரன்.உங்களை பார்த்ததே இல்லையே? ரிஷியிடம் விபரம் கேட்கவும் அவன் தயங்கவில்லை.

உங்களுக்கு தெரியாதா?நாளை தான் மாரத்தான் ஆரம்பிக்குதே. நோர்த் எண்ட்ல இருந்து சவுத் எண்டு வரை.. சித்ராபுரி  தான் ஸ்டார்ட்..அதுக்காகத்தான் போறேன். ஆனா அதுக்குள்ளே என் கை அவ்வவ்வ்வ்வ்” என்றான் ரிஷி சோகமாக

அதுதான் ப்ராக்ஷர் இல்லையே..சரியா போய்டும்.

உங்க வாக்குப்பலிக்கட்டும்.  ஆமாம். உங்க பேரை சொல்லவே இல்லையே..என் பேர் ரிஷி என்று பளிச்சென்று புன்னகைத்தபடியே பாதிப்பில்லாத கையை அவனிடம் நீட்டினான் ரிஷி

“ஹா ஹா அதுக்கென்ன..என் பேர் அனுதினன்.”

சரியாக அவன் சொல்லி முடிக்க, தடால் என்ற பெரும் சத்தத்தில் ரயில் அதிர்ந்து பிறகு தட தடவென வேகம் குறைந்து மொத்தமாய் அசைவற்றுப்போனது.

தொடரும்..

மக்களே.. படிப்பவர்கள் ஒரு வரியிலாவது உங்கள் கருத்தினை சொல்லிவிட்டுப்போனால் மகிழ்வேன் 🙂 🙂