ஆழி-அர்ஜூனா 7

7f814609d6b20d8dc8d3dc73bca9ca22

மூன்று துருவங்கள் ஒன்றாக இணைந்திருந்த அபூர்வ நாள் அது. ஆம் பத்தாம் வகுப்பு இடைநிலைப்பரீட்சை முடிவுகளை பெற்றோரோடு கலந்துரையாடும் வகுப்பு நிகழ்வொன்றில் நடன ஆசிரியை ராகவி, ஆங்கில ஆசிரியை ஆர்ணவி , கணித ஆசிரியர் அர்ஜூனா மூவரும் மீதிப்பாட ஆசிரியர்களோடு பெற்றோர் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தனர். ராகவியும் ஆர்ணவியும் அர்ஜூனாவை காணவே காணாதவர்கள் போல பெற்றோர்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

திடீரென கொஞ்சம் தடித்த குரல் ஒன்றின் சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உயர ஆரம்பிக்க அனைத்து தலைகளும் மெல்ல அந்தப்பக்கம் திரும்ப ஆரம்பித்தன.

பல்க்காக பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் ரவுடித்தனமாக இருந்த அப்பா ஒருவர் அங்கிருந்த ஆசிரியர்களிலேயே மென்மையாய் தென்பட்ட சபீனாவிடம் எகிறிக்கொண்டிருந்தார். இந்த பாடசாலையில் இப்படியான நிகழ்வுகள் கொஞ்சம் அபூர்வம் தான். ஆகவே எல்லோர் கவனமும் அங்கேயே குவிய ஆரம்பித்தது.

“என்ன மேடம்.. நீங்கள் ஒழுங்காக கற்பித்தால் என் பையன் படித்து விட்டு போகிறான். ஒரு நாளில் எவ்வளவு நேரம் பாடசாலையில் இருக்கிறார்கள்? நீங்கள் கவனிக்காமல் விட்டு விட்டு எங்களை குற்றம் சொன்னால்?” அவர் அடிப்பது போல கேட்க..

அவமானத்தில் சிவந்தாலும் குரல் உயர்த்தாமல் “கொஞ்சம் பார்த்து பேசுங்கள் சார். மற்ற மாணவர்களும் என்னிடம் தான் படிக்கிறார்கள். அவர்கள் மார்க் வாங்கவில்லையா?” என்று கேட்டாள் சபீனா

“பசங்கன்னா அப்படி இப்படி இருக்கத்தான் செய்வாங்க! எந்த பையனுக்கு எப்படி சொல்லிக்கொடுக்கணும்னு உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும்! நீங்கல்லாம் இப்ப ஸ்கூலுக்கு வர்றதே சம்பளம் வாங்கிட்டு தூங்கிட்டு போறதுக்குத்தானே..”

எல்லா ஆசிரியர்களும் நடப்பதை ஜீரணிக்க முடியாமல் விக்கித்துப்போய் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

கோபம் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது ஆருவுக்கு. இவனெல்லாம் ஒரு மனிதனா? பாவம் சபீ! மூச்சு விட்டால் கூட ஸ்டூடண்ட்ஸ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் என்று சொல்லிக்கொண்டு தான் விடுவாள்! அவளைப்போய் என்னவெல்லாம் சொல்கிறான். இவனை நாக்கை பிடுங்குவது போல நாலு கேள்வி கேட்டு வெளியே அனுப்புகிறேன் பார் என்று அவள் முன்னேற அவளது எண்ணத்தை ஊகித்தவள் போல பட்டென்று அவளது கையை பிடித்து வலுக்கட்டாயமாய் நிறுத்தினாள் ராகவி.

ஆர்ணவி தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள போராடிய போது தான் “மிஸ் நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி போக முடியுமா?” என்று அர்ஜூனாவின் குரல் அழுத்தத்துடன் கேட்டது. அப்படியே சுழன்று திரும்பினாள் ஆர்ணவி!

சபீனா தப்பித்தேன் பிழைத்தேன் என்பது போல கலங்கிய கண்களோடு அகல அவளது கையை பிடித்திழுத்து தங்களோடு சேர்த்துக்கொண்டாள் ஆரா. கண்களோ அந்த இடத்தை விட்டு அசைய மறுத்தது.

“ஸ்டூடண்ட்ஸ் எல்லாரும் கொஞ்சநேரம் ரிசப்ஷன்ல போய் இருங்க.. “அர்ஜூனாவின் கட்டளைக்குரலுக்கு கட்டுப்பட்டு மாணவர்கள் நிமிடத்தில் மாயமாய்ப்போக

யாருய்யா நீ? நீ என்ன பெரிய இவனா? என்று அர்ஜூனாவை நோக்கி எகிறினார் அந்த மனிதர்.

நட வெளியே! சப்பித்துப்பப்பட்ட வார்த்தைகளில் இருந்த இன்ட்டன்சிட்டியில் ஒரு கணம் அதிர்ந்து தான் போனாள் ஆரா.

ஏய் என்ன? என்று கொஞ்சம் குழப்பமாய் சுருதி இறங்கிய குரலில் அந்த மனிதர் கேட்க கையை வைத்து ஒரே தள்ளாக தள்ளி விட்டார் அர்ஜூனா. அவர் வகுப்பறைக்கு வெளியே தடுமாறிபோய் நின்றார்.

பிறகு இருவருக்குமிடையில் நடந்தவைகள் எவையும் இவர்களுக்கு கேட்கவில்லை. சட்டென நிலைமையை கையில் எடுத்துக்கொண்ட வகுப்பாசிரியர் நாங்கள் கலந்துரையாடலை தொடரலாம் என்று சொல்லிவிட ஆராவுக்கு போய் பார்க்க வழி தெரியவில்லை. மாணவர்களும் அழைக்கப்பட்டு விட்டார்கள். ஆனால் போனவர்கள் இருவரும் வந்த பாடில்லை. முகத்தில் ஆர்வத்தை மறைக்க முடியாமல் பல்லைக்கடித்தபடி பெற்றோர்களிடம் அவள் பேசிக்கொண்டிருக்க சற்றைக்கெல்லாம் எதுவுமே நடக்காதவரை போன்ற முகபாவத்துடன் தன்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் மன்னிப்புக்கேட்டுக்கொண்டு அர்ஜூனா போய் இணைந்து கொண்டார். பின்னாலேயே  தலையை தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு முகம் கருக்க உள்ளே நுழைந்தார் அந்த மனிதர்!

பையனையும் அழைத்துக்கொண்டு நேராக சபீனாவிடம் போனவர் இன்னும் உதடு வெளுக்க அழுகையை அடக்கியபடி நின்றுகொண்டிருந்த அவளிடம் சாரி மேடம். தெரியாம பேசிட்டேன் என்று பொருள் பட எதையோ முணுமுணுத்தவர் வேறெதையும் பார்க்காமல் வேகவேகமாய் வெளியேறி மறைந்தார்.

அன்றைய கலந்துரையாடல் முடிந்ததும் சம்பந்தப்பட்ட பையனுடன் ஏதோ பேசிவிட்டு வந்த அர்ஜூனாவிடம் போய் “தாங்க்ஸ் சார்” என்று குரலே வெளிவராமல் சபீனா சொல்ல “இருக்கட்டும் என்பதாக கையமர்த்தியர் “உயிரைக்கொடுத்து வேலை செய்தால் மட்டும் போதாது. உங்களுக்காக உறுதியாய் நிற்கவும் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு சமயமும் யாராவது உதவிக்கு வரமாட்டார்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு விலகி நடந்தார்

அவர் பேசியதை கேட்டபடி வெளியே செருப்பை மாட்டிக்கொண்டிருந்த ஆர்ணவி தன் பக்கத்தில் இருந்த ராகவியை காணாமல் திகைக்க அவளோ சார் என்றபடி அர்ஜூனாவின் பின்னே போய்க்கொண்டிருந்தாள்!

வேக வேகமாய் அவளின் பின்னே ஓடினாள் இவள்.

சார்.

ஹ்ம்ம்? என்ன என்பதாய் திரும்பிப்பார்த்தவர் ராகவியையும் அவளின் பின்னே ஓடி வந்து சேர்ந்துகொண்ட ஆர்ணவியையும் கண்டு நெற்றி சுருக்கினார்.

சாரி சார். அன்னிக்கும் சொன்னேன் தான். ஆனா முழு மனசா சொல்லல. நாங்கள் நடந்து கொண்ட முறை ரொம்பவே தப்பானது. சாரி சார்

ராகவி தடுமாறியபடி சொல்ல அவளையே ஆவென்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆர்ணவி. அடிப்பாவி!! இப்படி தடால் பல்டி அடித்து அவளுக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வர வைக்கிறாளே..

ஹ்ம்ம்… நான் அதை என்றோ மறந்துவிட்டேன் என்றவர் மன்னிப்பை ஏற்கிறேன் என்றோ இல்லையென்றோ சொல்லாமல் அத்தோடு பேச்சு முடிந்து விட்ட பாவனையில் திரும்பி நடக்க ஆரம்பிக்க “ நீயும் கேளுடி” என்று ஆர்ணவியின் காதைக்கடித்தாள் ராகவி.

மெல்லியதாய் சின்னச்சிரிப்பொன்று அவள் முகத்திலே முளைக்க “ ம்ஹ்ம்..நான் இன்னும் இம்ப்ரெஸ் ஆகல.. அப்படி ஆகும் போது நான் சாரி சொல்றேன்” என்று கொஞ்சம் பெரிய குரலில் சொல்லியபடி ஓரக்கண்ணால் அவரைபார்த்தாள் ஆர்ணவி. உதட்டில் குறும்பு சிரிப்பு நெளிந்து கொண்டிருந்தது.

எனக்கு கேட்டுவிட்டது என்ற பாவனையில் சட்டென்று திரும்பி அவளைப்பார்த்து விட்டு நடந்தவரின் முகத்திலும் சிரிப்புத்தான் பூத்திருந்தது.

அது உன்னைப்போல் எத்தனை பேரை பார்த்திருப்பேன் என்று சொல்வதாக பட்டது இவளுக்கு!

ஆர்ணவி எப்போதுமே கடலை அவ்வளவாக ஆராதிப்பவள் அல்ல.., அதை ஆர்வத்தோடு நின்று ரசித்ததும் கிடையாது. கடலை மட்டுமல்ல இயற்கையை அவள் எடுத்துக்கொள்ளும் விதமே அப்படித்தான். மலையா? சரி.. ஏறிப்போவோம்..ஆறா? குளித்து விட்டு வருவோம்.. இது தான் அவள்! ஆனால் இன்றைக்கு ஏனோ இவ்வளவு நாளும் பீச்சை போய் பார்க்கவில்லையே. இன்றைக்கு போனால் என்ன என்று தோன்றி விட்டது. அதை அதிகம் ஆராயாமல் அன்றைக்கு முழுக்க அதே தியானமாக கற்பித்துக்கொண்டிருந்தவள் ஸ்கூல் பஸ் கொண்டு வந்து இறக்கியதும்  வேக வேகமாய் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.

கீழ்த்தளத்தில் பார்க்கிங் பக்கமாக தன்னுடைய மோனா டீஷர்ட்டில் நின்று கொண்டு யாழினி கையசைக்க உற்சாகமாய் தானும் கையசைத்தாள் ஆர்ணவி

அவள் நெருங்கியதுமே  யாழினி ஓடி கையை பிடித்துக்கொள்ள அவளது முகத்தை நிமிர்த்தியவள் “ குக்கீ ஐஸ்க்ரீம் உனக்காக வாங்கி வச்சிருக்கேன். மறந்துடாதே ஓகேவா? நேத்தே வாங்கினேன் பேபி..உன்னைத்தான் காணோம் என்றாள் புன்னகையுடன்

பட்டென்று தலையில் கைவைத்துக்கொண்டவள் “அப்பா வந்துட்டாங்க” என்றாள் சிரித்தபடியே..

அவர்களின் பின்னே இருந்து அதற்குள் அவர்களை நெருங்கியிருந்த யாழினியின் தந்தையோ “ நீங்கதானா அந்த ஐஸ்க்ரீம் பிரன்ட்?” என்று புன்னகையோடு கேட்டார்

அசட்டு சிரிப்புடன் தலையசைத்து விட்டு “ஒரு வாரத்துல ஒருதடவைதான்” என்று சமாளிப்பாய் இழுத்தாள் அவள்

“அதெல்லாம் அவ அளவாத்தான் சாப்பிடுவா” என்று அவளது விளக்கத்தை டிஸ்மிஸ் செய்தவரின் சகலத்திலுமே மகளைக்குறித்த பெருமுதம் தான் நிரம்பிக்கிடந்தது.

தாங்க் யூ சிஸ்டர். இவ தனியா இருப்பாளேன்னு பயப்பட்டுட்டே இருப்பேன். சட்டுன்னு எல்லார்கூடவும் சேரவும் மாட்டா. உங்களை அவளுக்கு பிடிச்சிருக்கு. என்று தங்கள் இருவரின் உதட்டசைவையுமே மாறி மாறி ஆவலாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த மகளின் தலையை வருடியபடியே சொன்னார் அவர்.

ரொம்பவே புத்திசாலிக்குழந்தை சார் அவ. நீங்க ரொம்ப லக்கி என்றவள் “ அப்போ இந்த தடவை போகும் போது யாழினியை கூட்டிட்டு போய்டுவீங்களா என்று கேட்டுவிட்டாள். அதன்  பிறகு தான் உரைத்தது. அவர்களின் சொந்த விவகாரத்தை கேட்க அவள் யார்? என்பது!

அவர் அப்படி எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. “இல்லைம்மா. அர்ஜூன் என்னால இப்போதைக்கு இவளை சரியா பார்த்துக்கொள்ள முடியாது என்று சொல்கிறான். கொஞ்சம் அங்கே தொழில் ஒரு கட்டுக்கு வந்ததும் அழைத்துக்கொண்டு போவது தான் சரி என்கிறான். எனக்கும் குழந்தையை விட்டு விட்டு போவது வருத்தம் தான் என்றாலும் அழைத்துச்சென்று இவளை சரியாக பார்த்துக்கொள்ள முடியாவிடின் என்ற பயம் தடுக்கிறது. “என்று யோசனையாக சொல்லிவிட்டு “அப்புறம் பார்ப்போம்மா” என்றபடி யாழினியை தூக்கிக்கொண்டு நடந்தார் அவர்,

அவரின் தோள் வழியாக எட்டி புன்னகையுடன் கையசைத்த யாழினிக்கு பதிலுக்கு கையசைத்தாள் ஆர்ணவி.

யாழினியை இவர்கள் பார்த்துக்கொள்வதா? அவள் இவர்களை போல பத்துப்பேரை பார்த்துக்கொள்வாளே!!! ஏன் இப்படி யோசிக்கிறார்கள் என்று எண்ணினாலும் மனதில் இவருக்கும் அர்ஜூனாவுக்கும் இடையில் இருந்த மலைக்கும் மடுவுக்குமான வேறுபாடு கண்ணில் அறைந்தது.. இவர் ஒரு பயந்த மனிதர். அவரோ பயமே அறியாதவர்.. இருவருக்குமிடையில் இவ்வளவு இறுக்கமான நட்பு எப்படி முளைக்க முடியும்?

மீண்டும் அவர் அந்த ரவுடியை நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளிய காட்சி ஞாபகம் வர தலையை உலுக்கிக்கொண்டாள் அவள்.

அவசர அவசரமாய் குளித்து கையில் அகப்பட்ட ஒரு ஷார்ட்ஸ், டீஷர்ட் சகிதம் பிளாட்டை விட்டு இறங்கி கூகிள் காட்டிய திசையில் கடலைநோக்கி நடந்தாள் ஆர்ணவி.

அமைதியான கடல் தான். ஆங்காங்கே தென்னை மரங்களுடன் மனிதர்கள் ஜோடிகளாய் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க கடற்கரையில் திடீர் உணவகங்கள் பல முளைத்திருந்தன. அது நகர்ப்புறம் இல்லை ஆதலால் மனிதர்களின் நெருக்கடி அவ்வளவாக இல்லாமல் இயற்கையே ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தது.

ப்ரீயாக இருந்த தென்னை மரமொன்றின் வேரில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டவள் கடலை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அதுவோ இவளை கண்டுகொள்ளாமல் வெள்ளை நுரைகளை அள்ளிவந்து கரையில் கொட்டுவதும் மீண்டும் ஓடி மறைவதும் ஊடல்கொள்வதுமாக இருந்தது. இன்றைக்குத்தான் அவள் கடலை இவ்வளவு ஊன்றி கவனிக்கிறாள்! தான் கண்டது அவளுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. எண்ணற்ற அர்த்தங்களை வைத்துக்கொண்டு கடல் அவளை வாவென்று அழைப்பது போலிருந்தது.

நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி….

எங்கிருந்தோ வந்து மாயமாய் காதுவழியே நுழைந்து அந்த இசை அந்த பிரதேசத்தையே ஆக்கிரமிக்க  நூற்றி எண்பது

பாகைக்கு பார்வையை சுழற்றித் தேடியவளின் கண்களில் அந்தபெண் அப்போதுதான் விழுந்தாள். இதயம் படபடவென துடிக்க அந்தப்பெண்ணையே கவனிக்க ஆரம்பித்தாள் ஆர்ணவி.

மடிப்புக்கலையாத சுடிதார் அணிந்து நேர்த்தியாக வாரப்பட்டிருந்த முடியுடன் பரபரவென சுழன்று கொண்டிருந்தாள் அந்தப்பெண். சின்னதொரு தகரக்கொட்டகை தான் அவளது சொர்க்கபுரி ஆனால் ராஜமாளிகையில் இருப்பவள் போல எல்லாவற்றையும் மிக நேர்த்தியாய் அடுக்கி வைத்து கடையையும் ரம்மியமாய் அலங்கரித்து வைத்திருந்தாள். அவளுக்கு முன்னே எந்நேரமும் சீறத்தயாராக இருக்கும் டிராகன் போல ஒரு காஸ் அடுப்பு. பெரிய வாணலி. முன் புறம் அழகாக அடுக்கப்பட்ட பெரிய போத்தல்களில் பலவகை மசாலாப்பொடிகள்!

அவளுக்கு முன்னே இரண்டு பேர் ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு காத்திருக்க அந்த இசைக்கேற்ப அவளது வாணலியை அசைத்து வறுத்து பிறகு ஒரே தடவையில் கரண்டியில் எடுத்து  அவர்களுடைய பையை ஒவ்வொருவராக நிரப்பி விட்டு கீழே குனிந்தாள் அந்தப்பெண். அவளின் காலடியில் இரண்டு சிறுவர்கள் பாய் போட்டு அமர்ந்திருந்து புத்தகங்களை பரப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அதற்குமேல் தாங்காதவளாய் எழுந்து அவர்களை நோக்கி நடந்தாள் ஆரணவி.

அந்தப்பெண்ணின் பிள்ளைகள் ஆகிருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கும் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தபடி இந்தப்பக்கம் வியாபாரமும் செய்துகொண்டிருக்கிறாள். இத்தனைக்கும் நடுவில் பாடல் வேறு மென்மையாய் கடற்கரையையே தாலாட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. கொஞ்சம் கூட அலுப்போ சலிப்போ இல்லாத அந்தப்பெண்ணின் முகத்தை பார்க்க கொஞ்சம் பொறாமையாக தான் இருந்தது அவளுக்கு.

ரங்கம்மா… நிறுத்தி நிதானமாய் உச்சரித்து புன்னகைத்தாள் ஆர்ணவி

அடடா..என் பேர் கூட தெரியுமா உங்களுக்கு? உங்களை நான் பார்த்ததே இல்லையே. என்ன சாப்பிடறீங்க? கனிவாக உபசரித்தாள் அந்த ரங்கம்மா

மசாலா சுண்டல் என்று எழுதி வைத்திருந்ததை படித்து விட்டு தனக்கொரு மசாலா சுண்டல் என்று ஆர்டர் செய்தாள் அவள்

அவளது கண்ணெதிரே வாணலியில் பச்சை வெங்காயம் மசாலாப்பொடிகள் மாங்காய், சில காரட் துண்டுகளை சேர்த்து அதில் ஒரு கப் அவித்த சுண்டலைக்கொட்டி ஒரு கிளறு கிளறி விட்டு அப்படியே கூடைப்பந்தொன்றை ஷூட் செய்யும் லாவகத்துடன் ஒரே தடவையில் கரண்டியில் அள்ளியெடுத்து அவளது பேப்பர் பையில் நிரப்பினாள் ரங்கம்மா.

ஒன்றை வாயிலெடுத்து போட்டு அதன் சுவையை அனுபவித்தபடியே தன்னைப்பற்றி அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு ரங்கம்மாவின் பிள்ளைகள் பாடம் பற்றியெல்லாம் அவள் பேச சில நிமிஷங்களுக்குள்ளேயே அவர்கள் சகஜமாகிவிட்டார்கள்.

எங்கள் அர்ஜூனா சார் தான், ரங்கம்மா செய்யும் சுண்டலை சாப்பிட்டு பார்க்காமல் சுண்டலைபற்றியே பேசக்கூடாது என்று உங்களைப்பற்றி எல்லோருக்கும் சொன்னவ்ர் என்று மெல்ல தூண்டில் போட்டாள் அவள்

அந்த சாரா, தினமும் வருவார், அதோ அங்கே இரட்டை தென்னைமரம் இருக்குது பாருங்க, அங்கே இருந்து தான் என்னமோ எழுதிட்டே இருப்பாரு.. அதோ தலை தெரியுதுல்ல? வறுவல் சுண்டல் மட்டும் கொடுத்தா போதும், உலகமே தெரியாம உக்காந்து எழுதுவார்! பாவம் தானும் தன்பாடும், அவ்வப்போது என் பிள்ளைகள் பற்றிக்கூட அன்பாய் விசாரிப்பார். இந்நேரத்துக்கு வந்து சுண்டல் வாங்கிட்டு போயிருப்பார்..இன்னிக்கு என்னமோ வேலை போல..கோபிக்காமல் கொஞ்சம் கொண்டு போய் கொடுத்து விடுகிறாயா? உங்களுக்கு ரொம்ப தெரிந்தவர் என்பதால் தான் கேட்கிறேன்.

அதற்கென்ன? கொடுக்கிறேன்!!! அது என்ன வறுவல் சுண்டல்? எங்களுக்கெல்லாம் இல்லையா?

அட..ஒரு நாள் அந்த சாரே தான் மசாலா சுண்டலில் மீன் வறுவலை நொறுக்கி போட்டா நல்லாருக்கும்னு சொன்னார். எனக்கு முதல்ல என்னடான்னு தான் இருந்திச்சு. ஆனா செஞ்சு பார்த்தேன். நல்லாவே இருந்துது. ஆனா இப்போதைக்கு மீனு வாங்கி அந்த வியாபாரம் பண்ண நேரமும் இல்ல, வசதியும் இல்ல. அதனால அந்த சார் தினமும் வருவாரா, அவருக்கு மட்டும் எடுத்து வந்து கொடுப்பேன்.

இந்த ரங்கம்மா அர்ஜூனாவில் காட்டும் அக்கறையை அவற்றின் சமூகத்தில் உள்ளவர்கள் அவள் உட்பட ஒருசதவீதமாகவாவது காட்டுவார்களா?

அதற்குள் ரங்கம்மா சின்னதொரு வாணலியை அடுப்புக்கு மாற்றி வறுவல் சுண்டலை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள்.

கஷ்டமா இல்லையா ரங்கம்மா? இப்படி தினமும் நெருப்பு முன்னே நிக்கறது?

இல்லைங்க. எனக்கு சமையல் ரொம்ப பிடிக்கும். கடலை அதை விட ரொம்ப பிடிக்கும். சுண்டல் வியாபரத்துல எனக்கு வர்ற லாபம் தாராளமா போதுமா இருக்கு. தினம் தினம் என் கடையையே தேடி வர்றாங்களே, டேஸ்ட் பிடிச்சதால தானே.. இதெல்லாம் ரொம்ப சந்தோஷங்க எனக்கு. அடுப்புல வேலை செஞ்சிட்டே பிள்ளைகளையும் ஹோம் work செய்ய வச்சிருவேன். எனக்கு வேறே ஏதும் கவலைகள் இல்லையே…

இந்த நிறைவு அவளுக்கு ஏன் வைக்காமல் போனது? அவளுக்கு உண்மையில் என்ன பிடித்திருக்கிறது? சர்வசாதாரணமாக ஒரு கடலை விற்கும் பெண்மணிக்கு கிட்டிய ஆத்மதிருப்தி, அவளுக்கு மட்டும் ஏன் இன்னும் வசப்படாமல் அலைபாய்கிறது?

வறுவல் சுண்டலை கையில் வாங்கிக்கொண்டு அர்ஜூனா இருந்த இடத்தை நோக்கி மணலில் கால்புதைத்து நடந்தாள் ஆர்ணவி. அலைகள் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் மெல்லிய இரைச்சலுடன் வந்து வந்து திரும்பிக்கொண்டே இருந்தன.

 

 

ஆழி-அர்ஜூனா 6

aaliaa-1478678800

சுனந்தா ப்ளாக்கின் இரண்டாவது தளம். ஹாரிடோர் முடியும் இடத்தில் நாவல் மரக்கிளை ஏறக்குறைய உள்ளே நுழைந்திருந்தது. அந்த எல்லையில் தான் அமைந்திருந்தது ஒன்பதாம் வகுப்பு D! கதவுக்கு வெளியே இருந்த நேர சூசியின் காகித முள் ஆங்கிலத்துக்கு நேராக திருப்பிவிடப்பட்டிருந்தது.

C வகுப்பைத்தாண்டிக்கொண்டு நேராக D வரை சென்ற அர்ஜூனா சுவாரஸ்யமாக அந்த வகுப்பை பார்த்துக்கொண்டே அந்த தளத்தின் முடிவுவரை சென்று திரும்பி வர அவரை காணவே காணதவள் போல வகுப்பறையின் முன்னே நின்ற இரண்டு மாணவர்களையும் பிடிவாதமாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆர்ணவி. ஆனால் எப்படியோ அவரது முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் சாத்தானிச சிரிப்பு அவள் மனக்கண்ணில் தெரிந்து அவளுக்கு ஏகக்கடுப்பை உண்டு பண்ணியது.

மீண்டும் முன்னே நின்றவர்களில் கண் பதிந்தது

நிரோஜனும் சுபாங்கனும் அங்கே ஆங்கில உரையாடல் ஒன்றை முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

“I go shop and buy milk to you!”

“I am not  like milk, I like ice cream!!!”

“வேண்டாம்னா போயிபை I give only milk”

“ஐ கொன்னுபை யூ டா”

“ஆங்!!! மை ஹான்ட் நாட் பூப்பரிச்சுபை!!!” சண்டையிட்டபடியே கிட்டத்தட்ட ஒருவரையொருவர் நோக்கி முன்னேறி விட்டிருந்தனர் அக்குறும்பர்கள்.

“பூப்பறிச்சுபையா? ஹையோ இவங்களோட!!!!!!!!” தன் பொறுமையை தொலைத்தவளாக டஸ்டரை தூக்கி அவர்கள் மேல் வீசினாள் ஆர்ணவி.

“நீ திட்டினாலாவது அவர்கள் பயப்படுவார்கள், மொத்த வகுப்போடு சேர்ந்து நீயும்  சிரித்தால்?” மனச்சாட்சி அங்கலாய்த்தது

“மனுஷனாக பிறந்தவன் எவனாவது இதற்கு சிரிக்காமல் இருப்பானா?” மனச்சாட்சியை திருப்பிக்கேள்வி கேட்டாள் ஆரா.

இத்தனைக்கும் அவள்  கேட்டதெல்லாம் ஒரு வீட்டுக்கு விருந்தாளி வந்தால் அந்த வீட்டுக்காரனும் விருந்தாளியும் பரஸ்பரம் எப்படி உரையாடி விருந்துபசாரம் செய்வார்கள் என்று நான்கு லைன் பேசும் படி தான். ஆனால் நடந்த கூத்தில் மொத்த வகுப்பறையே ஈஈஈ மோடில் தான் அமர்ந்திருந்தது!

“டேய் நான் என்ன சொன்னேன்? நீங்க என்ன பண்ணிட்டிருக்கீங்க? என் கிளாஸ்ல தங்க்லீஷ் பேசக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கேன்ல?”

“வாயைத்திறந்ததும்  வர்ட்ஸ் எல்லாம் மறந்து போச்சு மிஸ்..” சுபாங்கன் பவ்யம் போல விளக்கமளித்தான்

“பேசாதே நீ!!! உன் வீட்டுக்கு வர்றவனுக்கு வீட்ல ஒரு டீ போட்டு கொடுக்கமாட்டியா? தேவையில்லாம ஏன்டா கடைக்கு போய் மில்க் வாங்குற?” அவளுக்கு அழுவதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை.

“எங்க வீட்ல பிரிட்ஜ் இல்ல மிஸ்! தேவைப்படும் போது உடனே உடனே தான் வாங்குவோம்!!!” அவன் தன் வீட்டு நிலையை எடுத்து சொல்லி விளக்கினான்!

“என்னால முடியலடா. சும்மா கற்பனை தானே பண்ண சொன்னேன். மாங்கு மாங்குன்னு polite conversation எப்படி பண்றதுன்னு கற்றுக்கொடுத்தேன் நேற்று! இன்னிக்கு இப்படி சொதப்பறீங்க!”

“சாரி மிஸ். அவன் தான் என்னை உசுப்பேத்தினான்” நிரோஜன் விளக்கம் சொல்ல முயல அவனைக்கையமர்த்தி நிறுத்தினாள் ஆரா.

“எதுவுமே பேசத்தேவையில்லை. ரெண்டு பேரும் போய் கிளாசுக்கு பின்னால் நின்றபடி நீங்கள் பேசிய விஷயங்களையே சரியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதிக்கொண்டுவந்து அடுத்த பெல் அடிக்கும் முன் என்னிடம் காண்பிக்க வேண்டும்!!!” என்று கொஞ்சம் கடுமையாக சொன்னவள் “மற்றவர்களின் பக்கம் திரும்பினாள்

“என்னடா பண்ணபோறீங்க? தமிழ் தமிழ்னு நாம நல்லா தேனொழுக  பேசலாம் ஆனா உண்மையில் இங்க்லீஷ் தெரியாது என்றால் இந்தக்காலத்தில் ஒரு லெவலுக்கு மேலே முன்னேற முடியாது“ என்று ஆயாசமாய் சொன்னாள் அவள்

மற்றவர்களை தாண்டிக்கொண்டு பின்னே சென்றுகொண்டிருந்த இருவரில் சுபாங்கன் நின்று திரும்பினான்.

மிஸ்

“என்ன சுபா! டவுட் ஏதுமென்றால் வெயிட் பண்ணுங்க. இவங்களுக்கு ஒரு வேலை கொடுத்துட்டு உங்ககிட்ட வரேன்”

அதில்ல மிஸ்!!!

அதானே பார்த்தேன்!! சரி சார் என்ன சொல்ல வந்தீங்க?

இல்ல மிஸ்..அர்ஜூனா சார் எங்களுக்கு ஒருதடவை ஒண்ணு சொன்னார்.

என்னது?? அவளுக்குள் சட்டென்று படபடவென்றது. இந்தத்தடவை எதை சொல்லி வைத்திருக்கிறாரோ அந்த மனிதர் தெரியவில்லையே..

“ஆங்கிலம் ஒரு மொழி மட்டும் தான் அது ஒரு கல்வித்தகுதி இல்லைன்னு சொன்னார்!!!” சுபாங்கனின் முகத்தில் கள்ளப்புன்னகை!

கர்ர்ரர்ர்ர் பல்லைக்கடித்தாள் அவள்.

அவள் அதை தவறென்று சொல்ல முடியுமா? ஆனால் அவர் சொன்னதை கோட் பண்ணிக்கொண்டு ஆங்கிலமே வேண்டாம் என்று இந்த வால்கள் அடம்பிடித்தால் என்ன செய்வது என்று கொஞ்சம் அவர் யோசித்திருக்கலாம்!!!

“அது சரிதான். இங்க்லீஷ் தெரிய வில்லை என்ற ஒரே காரணத்துக்காக தன்னம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பவர்களுக்காக அவர் அப்படி சொல்லியிருப்பார்! இப்போ நான் ஒரு உதாரணம் சொல்றேன். உனக்கு லண்டன் போற சான்ஸ் கிடைக்குது. அங்கே போக இங்க்லீஷ் எக்ஸாம் பாஸ் பண்ணணும். அந்த இடத்துல இந்த டயலாக்கை உன்னால சொல்ல முடியுமா?”

“இங்க்லீஷ் இல்லாம இருந்திடலாம் பசங்களா. ஆனால் நாம லைப்ல இப்போ இருக்கறதை விட மேல போகணும், வளரணும் என்றால் இங்க்லீஷ் தேவை! .உலகமே டிஜிட்டலைஸ் ஆகிட்டிருக்கு..இப்போ போய் இப்படி பேசிட்டு இருக்க கூடாது! இங்க்லீஷ் மட்டுமல்ல இது எல்லா மொழிகளுக்கும் பொருந்தும். புரிஞ்சதா?”

ஷப்பா மீண்டும் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானாள் ஆர்ணவி.

இன்றோடு அவள் இந்த வகுப்புக்கு பொறுப்பாசிரியராகி மூன்று வாரங்கள் முடிந்திருந்தது. முதன்முதலாக இந்த வகுப்பில் காலடி வைத்தபோது தன் வகுப்பை சாதிக்க வைத்துக் காட்டுவதாக வீர சபதம் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு தான் உள்ளே நுழைந்தாள். ஆனால் அடுத்த வாரமே தெளிவாக புரிந்து போனது. இவர்களில் எண்ணி ஒரு பத்துப்பேரை தவிர மற்றவர்கள் பாஸ் செய்வதே பெரிய விடயம் என்று!

வாழ்க்கைக்கான கல்வியையும் சரியான வழிகாட்டலையும் கொடுத்து தாழ்வு மனப்பான்மையற்றவர்களாய், எதையும் முயற்சித்து பார்க்கக்கூடியவர்களாய் வெளியே அனுப்புவது தான் தான் அதிகப்பட்சம் செய்யக்கூடியது என்று அவளும் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டிருந்தாள்

என்னதான் அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கற்பிப்பது தலையால் தண்ணீர் குடிப்பது போலிருந்தாலும் அவர்கள் மீது இந்த மூன்று வாரங்களுக்குள் அவளுக்குள் பெரும் நேசம் முளைவிட்டிருந்தது,

இத்தனை வகுப்புக்களுக்கு அவள் கற்பிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறாள். இவர்களை போல வேறு யாரும் அனு மிஸ் என்று அவளை அழைத்ததில்லை!

அவளிடம் உரிமை எடுத்துக்கொண்டதில்லை

அவளைப்பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டதில்லை

அவளை சிரிக்க வைத்ததில்லை

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக வெகுளித்தனமான நேசத்தை காண்பித்ததில்லை

பின் பதிலுக்கு அவர்கள் மேல் அவளுக்கு நேசம் முளைக்காமல் எப்படி இருக்கும்?

நிரோஜன், சுபாங்கன் இவருடைய வேலைகளையும் திருத்தியவள் அடுத்த நாளுக்கான பாடத்தை சொல்லி தயாராக வரும்படி எச்சரித்துவிட்டு தன்னுடைய பாடவேளை முடிய இன்னும் பத்தே நிமிடமே இருந்ததால் அந்த வகுப்பின் ரெக்கார்ட் புக்கை எடுத்து புரட்டினாள் ஆரா

“என்னடா உங்க மாத்ஸ் சேர் ஒண்ணுமே எழுதல. ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னே தான் கடைசியா எழுதியிருக்கிறார்!!! கரக்டா எல்லா டீச்சர்சிடமும்  கொடுத்து  எழுதி வாங்கி வைக்கும் படி அன்றைக்கே சொன்னேனே”

“மிஸ்.எங்களோட மாத்ஸ் மித்திரன் சேர் போனவாரம் முழுக்க கிளாசுக்கு வரல.”

அவருக்கு பதிலா யார் வந்தது?

யாருமே வரல மிஸ்!

என்னது??? ஏன் என்கிட்டே இவ்வளவு நாளும் சொல்லலை. அந்த பாடநேரம் என்ன செய்தீங்க? டென்ஷனாகி விட்டாள் ஆர்ணவி

நாங்கள் க்ரவுண்ட் போய்ட்டோம் மிஸ்

உங்க வேலையை மட்டும் கரக்டா பண்ணுங்கடா!!! ப்ரின்சி உங்களை பிடிச்சு விசாரிச்சிருந்தா கிளாஸ் டீச்சர் என் தலை உருண்டிருக்கும்! இனிமே யார் வரலைன்னாலும் எனக்கு இன்போர்ம் பண்ணணும். புரிஞ்சதா?

ஓகே மிஸ்!

அவள் யோசனையாக ரெக்கார்ட் புக்கை மூடி வைக்க “அனு மிஸ்” என்ற ரமணனின் குரல் மெல்லியதாக கேட்டது.

என்னடா

இல்ல மிஸ்..நீங்களே எங்களுக்கு மாத்ஸ் கிளாஸ் எடுங்களேன்

அவள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை..

நான் எப்படி பசங்களா? அதுவும் நான் english க்குத்தான் அப்ளை பண்ணி இங்கே வந்தேன்!

“ப்ளீஸ் மிஸ். எங்களுக்கு அர்ஜூனா சார் நல்லா மாத்ஸ் எடுத்தார். அப்புறம் வேற யாருமே ஒழுங்கா சொல்லித்தர்றதும் இல்ல..வர்றதும் இல்ல. மாத்ஸ் பாஸ் பண்ணலைன்னா பத்தாம் வகுப்பு போக முடியாதாம்.” அவனின் குரலில் வெளிப்படையான கலக்கம்.

அட இவ்வளவு தூரம் யோசிக்கிறார்களே என்று அவள் ஆச்சர்யமும் சின்ன பரிதாபமுமாக பார்க்க

மிஸ்..நீங்க கூட மாத்ஸ் தானே டிகிரி முடிச்சீங்க..நீங்க சொன்னா கேப்பாங்க..ப்ளீஸ் மிஸ் என்றது மீண்டும் சுபாங்கனின் கரகர குரல்..

ஆமாம்.நீ english க்கு என்னை ஏமாத்தற போல மாத்ஸ் கிளாசுக்கும் ஏமாத்த பார்க்கிறியா? நீ மட்டும் பேசக்கூடாது!

ஹி ஹி

“நீங்க சொன்னாங்க கேப்பாங்க மிஸ்” மீண்டும் இன்னொருவன் ஆரம்பித்தான்..

அனு மிஸ் …. அனுமிஸ்

தொடர்ந்து கோரஸ்கள் வரத்தொடங்க வாய்விட்டு சிரித்தவள் “நிறுத்துங்கடா.நான் மாத்ஸ் நல்லா சொல்லி தருவேன் என்று உங்களுக்கு எப்படி தோணுது?” என்று கேட்டாள்

மொக்கை இங்க்லிஷையே சூப்பரா சொல்லித்தர்ரீங்களே மிஸ்..சுபாங்கனின் குரல் திரும்பவும் கேட்க பொய்க்கோபமாய் அவனை முறைத்தாள் அவள்

என் சப்ஜெக்ட் மொக்கையா உனக்கு? போய் கிளாசுக்கு பின்னாடி நில்லு. பாடநேரம் முடியற வரை உக்காரக்கூடாது! அவள் மிரட்ட முகம் எல்லாம் சிரிப்பை பூசிக்கொண்டு எழுந்து போனான் அந்த சுபாங்கன்

சரி..நான் பேசிப்பார்க்கிறேன். நான் ரிலாக்சா டீச்சிங்கை என்ஜாய் பண்ணனும்னு தான் இங்க்லீஷை எடுத்தேன். இப்போ உங்களுக்கு மட்டும் மாத்ஸ் எடுக்கறேன்னு ப்ரின்சி கிட்ட கேட்டுப்பார்க்கிறேன். அவங்க வேணாம்னு சொன்னா என்னால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது சரியா?

பரவால்ல மிஸ். நீங்க பேசுங்க!

பெல் சத்தமாக ஒலிக்க வேக வேகமாய் அவளின் அருகில் ஓடி வந்த இருவரை பார்த்து ஆரா உண்மையிலேயே தலையில் கை வைத்துக்கொண்டாள்

நீங்க பேசறது பண்றதெல்லாம் பார்த்தா 9th படிக்கற பசங்க போலவா இருக்கு. A கிளாஸ் பசங்க எல்லாம் என்ன ஸ்மார்ட்டா இருக்காங்க. நீங்க ஏண்டா இப்படி குழந்தை தனமா இருக்கீங்க?

அவர்களிடம் இருந்து பதில் இல்லை. வழக்கமான வெகுளிச்சிரிப்புடன் அவள் கொண்டுவந்த புத்தகக்கட்டை ஒருவன் தூக்கிக்கொள்ள ரெகார்ட் புக்கை இன்னொருவன் எடுத்துக்கொண்டான்

இது அவள் வந்த நாளில் இருந்து நடப்பதுதான். தினம் ஒருவராய் அடம்பிடித்து அவளின் புத்தகங்களை சுமந்து கொண்டு ஸ்டாப் ரூமுக்கு வந்து விட்டுவிட்டு போவார்கள். அவளுக்கு மற்றவர்கள் என்ன நினைத்துக்கொள்வார்கள் என்ற பயத்தில் தயக்கமாக இருந்தாலும் அவர்கள் கேட்கவே மாட்டார்கள்.

அன்றைக்கும் அருகே நடந்து வந்தவர்களிடம் பேசியபடி அவர்கள் ஸ்டாப் ரூமுக்கு வர அவளுடைய போதாத காலம் அங்கே அர்ஜூனா அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்

இன்றைக்கு கிளாசில் வேறு வந்து உளவு பார்த்துவிட்டு போனாரே இந்த மனிதர்! இன்றைக்கு அவளுக்கு என்ன இருக்கிறதோ தெரியவில்லையே..

ஆராவுடைய போதாத காலம் அவளுடைய கப்போர்ட் அர்ஜுனாவுடையதற்கு பக்கத்தில் தான் இருக்கும். ஆகவே இருவரும் அநேகமாக கப்போர்டுக்கு  அருகில் இருக்கும் சேரிலேயே அமர்ந்து கொள்வதால் அநேகமான தருணங்களில் ஒருவர் பேசுவதை மற்றவர் கேட்கும் இடைவெளியிலேயே அமர்ந்திருப்பார்கள்.

அவளுடைய மாணவர்கள்  புத்தகங்களை அவளுடைய இடத்தில் அழகாக வைக்க கண்ணில் சிரிப்புடன் அவர்களையே சுவாரஸ்யமாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்!

இந்த மனிதரில் இது ஒன்று இருக்கிறது! யாரையாவது வேடிக்கை பார்ப்பதாயின் அவர்களுக்கு தெரியாமல் ஓரக்கண்ணால் பார்க்கும் பழக்கமெல்லாம் இல்லை. நேரடியாக அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்! பெண்கள் இவரை பார்த்ததுமே பயப்படுவதற்கும் இந்த பார்வை பெரிய காரணம்!

அவள் நிமிர்ந்தே பாராமல் “உங்களுக்கு அடுத்த பாடம் என்ன? சீக்கிரம் கிளம்புங்கள்” என்று கூட வந்தவர்களை விரட்ட முயன்றாள். ஆனால் அவர்கள் அவளை விட்டு விட்டு அவரை பார்த்து புன்னகைக்க ஆரம்பித்து விட்டிருந்தனர்

“என்னடா சேவகமெல்லாம் பலமா இருக்கு! நானும் தானே மாய்ந்து மாய்ந்து உங்களுக்கு கற்பித்தேன். எனக்கு ஒருநாளாவது இப்படி செய்திருப்பீர்களா?” அவர் விளையாட்டாக முறுக்கிக்கொள்ள இங்கே ஆராவுக்கு முகம் சிவந்து விட்டது.

ஹி ஹி என்று சிரித்தபடி அவர்கள் சிட்டாக பறந்து விட எழுந்து தன்னுடைய கப்போர்டை நோக்கி நடந்தவள் மெல்ல அவரருகில் குனிந்து “எல்லாத்துக்கும் ஒரு முக ராசி வேணும் சார்” என்று சிரிப்புடன் சீண்டி விட்டு கடந்தாள்

அர்ஜூனா என்றதுமே சிங்கம் புலியென பொங்கிக்கொண்டிருந்தவள் கொஞ்சம் நிதானப்பட்டது இந்த 9D வகுப்பிற்கு கற்பிக்க போனபிறகு தான்.

முதலில் அவள் அர்ஜூனா வேண்டுமென்றே இந்த வகுப்பை பொறுப்பெடுக்க பிடிக்காமல் தன் தலையில் கட்டிவிட்டதாக தான் நினைத்தாள். அவரது பௌதிகவியல் தியரங்களை புரிந்து கொள்ளும் மாணவர்களல்லவே இவர்கள்! ஆகவே இவர்களோடு அவரால் ஓட்ட முடியாது போவது சகஜம் என்றே அவள் மனம் முடிவு செய்தது. ஆனால் மற்றைய மாணவர்களை விட god father ஆக இவர்கள் அவரை கொண்டாடுவது தெரிந்ததும் அவளாலும் அவரை வெறுக்க முடியவில்லை.

ஒரே பிரச்சனை என்னவென்றால் வகுப்பாசிரியராக அவர் இவர்களோடு அதிக நேரம் செலவழித்தனால் அவருடைய சர்ச்சைக்குரிய சித்தாத்தங்களை மாணவர்களும் மனதில் பதித்து வைத்திருந்து தவறான சந்தர்ப்பங்களில் அவரை கோட் செய்து மறுக்கவும் முடியாமல் அவற்றை ஏற்கவும் முடியாமல் அவளை அடிக்கடி திணற வைத்தது தான்.

அவர்களை சமாளிப்பதற்காக ஏட்டிக்கு போட்டியாய் யோசித்து யோசித்து அவள் மனதும் அவரை ஒரு போட்டியாளராக நினைத்துக்கொண்டு விட்டது போலும். இருவரில் ஒருவர் மற்றவரை வம்புக்கிழுக்காமல் நாட்கள் கழிவதாயில்லை.

ஒருநாளைக்கு இந்த மனுஷனால பெரிய பிரச்சனையை வாங்காம நீ போகப்போறதில்ல ஆரா! மனப்பட்சி சொல்வதை அவளது தைரியம் காது கொடுத்துக்கேட்பதில்லை!

கப்போர்டில் புத்தகங்களை வைத்து விட்டு அடுத்த பாடவேளைக்கான பைலுடன் அவள் திரும்பி வரும் போது அவளுக்கான பதில் தயாராய் இருந்தது!

“இந்த முகராசியைத்தான்  கண்ணுக்கு விருந்து என்று நானும் சொன்ன ஞாபகம்! அன்றைக்கு பேயாட்டம் ஆடினாயே! இப்போது நீயே அதைத்தானே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய்!!!”

வலுக்கட்டாயமாக போய் மொக்கை வாங்கி விட்டோமா? அவள் பதில் பேசாமல் சிரித்து வைத்தாள்

“சும்மா பெண் என்று யாராவது சொல்லிவிட்டாலே வாலண்டியராக போய் ஒரு பொங்கலை வைத்து விட்டு வந்து விடுவது! இதோ பார் பேபி ஆண்களுக்கு எப்போதுமே மலர் டீச்சர்களை தான் பிடிக்கும் இதெல்லாம் படைத்தவன் செய்த உயிரியல் விளையாட்டு..உங்கள் பொங்கல்கள் எதையும் மாற்றி விடாது!!”

அவளது முகத்தை பார்த்தே அதற்கு கட்சி கட்டிக்கொண்டு வாதம் செய்ய அவள் தயாராகிறாள் என்று புரிந்ததும் சட்டென்று கையை தூக்கி “ஹேய் மை டியர் நியூசன்ஸ். எனக்கு நிறைய  வேலை இருக்கிறது. உன்னோடு பட்டிமன்றம் வைக்க நேரமில்லை என்னை விட்டுவிடு என்று விட்டு பேனாவை மீண்டும் பேப்பரில் ஓடவிட ஆரம்பித்துவிட்டார்.

கோபத்தில் சிவந்து போய் சட்டென எழுந்து அடுத்த பாடப்புத்தகங்களை வாரிக்கொண்டு லைப்ரறியை நோக்கி நடந்தவள் பிரச்னையை அப்படியே விட்டு விட்டு போக மனதில்லாமல் கதவருகில் நின்று திரும்பி வேண்டுமென்றே “அர்ஜூனா சார்” என்று அழைத்தாள்

இன்னும் என்ன என்ற எரிச்சல் முகத்தோடு அவளை ஏறிட்டவரை அவரின் பாணியிலேயே கண்ணை நோக்கினாள் அவள்

சார் சும்மா சும்மா பொண்ணுன்னு சொன்னதுமே  கழுவி கழுவி ஊத்தரீங்களே, யாழ் பேபி, உங்க பாமிலி தவிர வேறு ஒரு பொண்ணையாவது மரியாதையா மனசுல நினைப்பீங்களா?

இது என்ன வீண்வம்பு? என்ற ரீதியில் அவர் முறைக்க

“ஜஸ்ட் ஒரு கியூரியோசிட்டி சார். வேறேதுமில்லை” என்று அவரின் சிரிப்பை இமிடேட் செய்தாள் அவள். அப்படி யாருமே இருக்க முடியாது என்ற சவால் தான் அவள் தொனியில் இருந்தது.

இப்போது அவரின் அதே சாத்தானிச சிரிப்பு உதட்டில் தஞ்சம் பெற அவளை ஒருகணம் ஊன்றிப்பார்த்தவர் “பீச்சில் சுண்டல் விற்கும் ரங்கம்மா என் மரியாதைக்குரிய பெண்மணி போதுமா?” என்றுவிட்டு மறுபடி  பேப்பருக்குள் புகுந்து விட்டார்.

ச்சா இவர் ஜெனுவினாக பதில் சொல்வார் என்று கேள்வி கேட்டோம் பார். நம்மை சொல்ல வேண்டும்.

தன்னையே திட்டிக்கொண்டு லைபிரரியை நோக்கி நடந்தாள் அவள்.

ஆழி-அர்ஜூனா 5

f42cc29119d311a167324f82b8fc09d6

பவித்ரன் கட்டிலில் அலுங்காமல் நலுங்காமல் செத்துப்போயிருந்தான். அவனது நெஞ்சில் சமீபத்தில் குழந்தையோடு இறந்து போயிருந்த அவன் மனைவி ரியா போட்டிருந்த பான்சி நகைகள், ஸ்டிக்கர் பொட்டுப்பாக்கட், ‘மாட்டே’ லிப்ஸ்டிக் இத்யாதிகளை கொண்ட பெட்டியை அணைத்தால் போல பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். பெட்டி திறந்திருந்தது. அதில் ஒரே ஒரு ஜிமிக்கி மட்டும் விலகி அவன் கையில் கிடந்தது.

ரொமான்டிக்காக ஒரு கொலை!!!

ஜிமிக்கி!!!

ஆம் அந்த ஜிமிக்கியில் இருந்த ஹைட்ரஜன் சயனைட்  பவித்ரனின் கையை சேர்ந்து தோல் வழியாக அவனது உயிரைக்குடித்திருந்தது.

நல்ல கற்பனைதான் ! ஆனால் அந்தப்பெட்டியில் மற்றைய பொருட்களின் மீது சேர்க்கப்படாத சயனைட் அந்த ஜிமிக்கியில் மட்டும் ஏன் விசேடமாக பூசப்பட்டிருந்தது? பவித்ரன் அதைத்தான் எடுப்பான் என்று கொலையாளி எப்படி ஊகித்தான்?

அர்ஜூனா தானே எழுத்தாளனாகவும் தானே வாசகராகவும் நின்று மனதில் கதையை விவாதித்தபடி வேகமாய் விரல்களால் கீபோர்டில் தாளமிட்டுக்கொண்டிருந்தார். இருள் விலகி விடியலாக பூமியின் மீது படரத்தொடங்கி ஒரு நாளிகை கடந்திருந்தது. அரைமணிநேரமாக அவ்வப்போது உறுமி உறுமி ஓய்ந்து கொண்டிருந்த வாகனச்சத்தம் அவர் காதுகளில் விழாமலில்லை. அது என்னவாக இருக்கும் என்பது தான் தெரிந்த விடயம் ஆயிற்றே!

செய்யும் செயலால் வரப்போகும் விளைவுகளை தாங்கிக்கொள்ள முடியாதவர்களெல்லாம் வீர சாகசம் புரிய ஏன் புறப்பட வேண்டும்?

செய்வதை எல்லாம் செய்து  விட்டு புகைப்படங்கள் வெளியானதும்  அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் சராசரி பெண்வர்க்கத்தின் மீது அவர் என்றுமே இரக்கம் கொண்டதில்லை.

புறச்சமூக பார்வை மீது இத்தனை அச்சம் கொண்டவர்கள் எதற்காக அச்செயலை ஆரம்பிக்க வேண்டும்? அப்படியே ஆரம்பித்தாலும் மாட்டிக்கொள்ளாமல் காரியமாற்ற வேண்டாமா?

யோசிக்காமல் செயற்படுவதெல்லாம் எதிராளி இரக்கம் காட்டுவான் என்ற நம்பிக்கையில்  தானே?

அவர்களுக்காக தன்னுடைய பொன்னான மணித்துளிகளின் ஒற்றை நொடியைக்கூட அவர் வீணாக்க விரும்பவில்லை

கர் கர் கர் ஹாலில் இருந்த மணிக்கூட்டுக்குள் இருந்த புலி ஆறுமுறை உறுமி ஓய்ந்தது. செய்து கொண்டிருந்ததை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு அவர் எழ அதற்குள் இடப்புற அறையில் இருந்து “அஜூ” என்றபடி வெளியில் வந்தாள் யாழினி. அதற்குள் பல்துலக்கி முகம் கழுவியிருந்தாள் என்பதற்கு ஆதாரமாக அவளது ப்ரூஸ்லீ நைட் ஷர்ட் மேற்புறமாய் நனைந்து போயிருந்தது.

“குட் மோர்னிங் யாழ்! நீ எழும்ப முன் காபி போட்டு விடலாம் என்று நினைத்தேன். இன்றைக்கும் நீ என்னை முந்தி விட்டாய்!!”! அவரின் முகத்தில் குறும்புச்சிரிப்பு பூத்தது.

“நீங்கள் தானே ஜெயிக்க பிறந்தவள் என்று என்னை சொல்வீங்க அஜூ!” அவரின் பின்னே கிச்சனை நோக்கி யாழும் கூட நடந்தாள்

“உங்களோட பவித்ரனுக்கு என்ன ஆச்சு?”

செத்து போய்ட்டான்

ஐயோ ஏன்?

அதை புரிஞ்சுக்கற அளவுக்கு நீ இன்னும் வளரல..

“அப்போ எனக்கு எதுக்கு கதை சொன்னீங்க?  பினிஷிங் கேக்கறதுக்கு மட்டும் நான் வளரணுமா?” நடந்து கொண்டிருந்தவரின் உதட்டை பார்ப்பதற்காக அவருக்கு முன்னே வந்து பின்புறம் திரும்பி ரிவர்சில் நடந்த படி அவள் வாக்குவாதம் செய்த அழகை ரசித்தபடி வந்தவர் சட்டென குனிந்து அவளைத்தூக்கி சமையலறை மேடையில் அமர வைத்து விட்டு காபிக்கான பாலை பானில் விட்டுக்காய்ச்ச ஆரம்பித்தார்

“கதைல வந்த அந்த யாழ்ப்பாப்பாக்கு என்ன ஆச்சுன்னு மட்டும் சொல்லுங்க!!!” அவள் விடுவதாக இல்லை!

‘உதடுகளைப்பார்த்து பேச்சை கிட்டத்தட்ட புரிந்து கொள்ளப்பழகி விட்டாலும் தானாக தன் குரலைக்கேட்டு சத்தத்தை கட்டுப்படுத்தும் தன்மையில்லாததால் மற்றவர்களை விட கொஞ்சம் உரத்துத்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.’ அவள் பேசிய விடயத்தை மறந்து அவரின் மனம் வேறு ஆராய்ச்சியில் இறங்கி விட்டிருந்தது.

அஜூ!!!!

என்ன கேட்டே!!! யாழின் கோப்பையில் மட்டும் சர்க்கரை சேர்த்து நுரைக்க ஆற்றியவர் அவளிடம் நீட்டினர்.

அந்த யாழ்ப்பாப்பாக்கு என்னாச்சு?

அது அவங்கப்பா கூட போய்டுச்சு!!! சுவாதீனமாக சொல்லியபடி திரும்பி தன்னுடைய கப்பை எடுத்தவருக்கு யாழினியிடம் இருந்து பதில் வராததில் கேள்வியாய் திரும்பினார்.

அவள் கவனம் யன்னலுக்கு வெளியே இருந்தது!

அஜூ!!! அவங்க ரெண்டு பேரும் கிளம்பறாங்க!!!! அங்கே பாருங்களேன்.. பாக் எல்லாம் எடுத்துட்டு போறாங்க!!!  யாழினி யன்னல் வழியே பார்த்து கூவினாள்

அவள் தன்புறம் திரும்பும் வரை பேசாமல்  காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தவர் அவள் திரும்பி அவருடைய முகத்தை பார்த்ததும் “பார்த்தேன்” என்று சொல்லி விட்டு தன் வேலையை தொடர்ந்தார்

ஏன் போறாங்க?

அவங்களுக்கு நம்மையெல்லாம் பேஸ் பண்ண முடியலையாம்

“ஏன்?” என்று தனக்குத்தானே கேட்டபடி சற்று நேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தவள் பிறகு சொன்னாள்.

ஸ்டூடண்ட்ஸ் தப்பு பண்ணா எல்லார் முன்னாடியும் தானே டீச்சர் பனிஷ்மென்ட் கொடுக்கறாங்க? அதுக்காக ஸ்டூடண்ட்ஸ் ஸ்கூலை விட்டா போறாங்க?

என்னமாய் யோசிக்கிறாள் இவள்! என்று ஒருகணம் மலைத்தாலும் அந்தப்பேச்சில் நேரத்தை வேஸ்ட் செய்ய பொறுமை இல்லாததால் “பிறர் முன்னே நல்லவர்களாக நடிக்கத்தான் எல்லாரும் ஆசைப்படுகிறார்கள்” என்று தோளைக்குலுக்கியபடி அவளை இறக்கி கீழே விட்டு ஸ்கூலுக்கு தயாராகும் படி சொல்லி விட்டு தானும் தயாராக சென்றார் அவர்.

அரைமணி நேரத்தின் பின், அவசரமாய் குளித்து விட்டு வந்து யாழினிக்கும் தனக்கும் பான் கேக் தயாரித்து மேஜையில் எடுத்து வைத்து விட்டு அவளுக்காய் காத்திருந்தார் அர்ஜூனா

பரத் யாழினியை அர்ஜூனாவிடம் விட்டு சென்று இத்தோடு இரண்டு முழு நாட்களாகிறது. தன் ப்ரைவசி கெட்டுவிடுமோ என்று உள்ளூரப்பயந்தவருக்கு அவளின் அருகாமை ஒரு நிறைவைக்கொடுத்தது அவரே எதிர்பாராதது. அவளுக்கு வேளாவேளைக்கு காபி, சாப்பாடு, ஹோம் வர்க் என்று இந்த புதிய பொறுப்பினை அவர் மனம் உற்சாகமாய் ஏற்றுக்கொண்டது. அத்தோடு யாழினியும் அவரது நேரசூசிக்கேட்ப தன்னுடையதை சரியாக பொருத்திக்கொண்டதும் பேருதவியாக இருந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

யாழினி வந்ததும் சாப்பிட்டு முடித்து இருவருமாய் படிகளில் இறங்கி ஸ்கூலுக்கு போவதற்காக பஸ் ஸ்டாண்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். யாழினியின் பஸ் அங்கே ஒரு கால்மணிநேரமாவது நின்று கொண்டிருக்கும். ஆகவே அவசரப்பட வேண்டியதில்லை

அவர்களுக்கு முன்னே சற்று தூரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தவள் பார்வையில் பட்டதும்  அவரின் உதட்டில் சிரிப்பு கோடாய் நெளிந்தது.

ஆர்ணவி!

இவளைப்பார்க்கும் போதெல்லாம் ஏனோ பறவைக்கூட்டத்தில் இருந்து தொலைந்து தனியாகிவிட்ட பறவையொன்று ஆக்ரோஷமாய் அங்குமிங்கும் பரபரத்து தேடுமே அந்த ஞாபகம் தான் வரும் அவருக்கு~

அதற்குள் யாழினி ஆரா என்று உரக்க அழைத்து கையாட்டி அவளை நிறுத்தி விட்டிருந்தாள். அவளுக்கு மட்டும் கையசைத்து விட்டு கவனமாய் தன்னை தவிர்த்தபடி அவர்கள் நெருங்குவதற்காக காத்திருந்தவளை வேண்டுமென்றே ஏறிட்டுபார்த்தார் அவர்!

என்ன உன் தோழிகள் எல்லாம் போய்விட்டார்கள் போலிருக்கிறதே!

சட்டென்று ஒரு கோபம் முகத்தில் ஒட்டிக்கொள்ள அவரை அவள் முறைத்தது சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அவர் காண்பித்துக்கொள்ளவில்லை!

சரி சார். உங்கள் வாதத்தை நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் இப்படி வீட்டை காலி பண்ணி போகும் அளவுக்கு அவர்கள் மனம் வருந்திப்போகிறார்கள் என்று உங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட பீல் ஆகவில்லையா சார்? அவள் குரலில் ஆயாசம்

இல்லையே!!!

என்ன மனுஷன் சார் நீங்க!!! என்று கோபமாக சொல்லிவிட்டு பாதையை அவர்களோடு சேர்ந்து கடந்தாள் ஆர்ணவி.

யாழினி வழக்கம் போல முன்னே செல்ல அவரருகில் வந்த ஆர்ணவியின் பக்கம் லேசாய் குனிந்தார் அர்ஜூனா.

“It is better to live your own destiny imperfectly than to live an imitation of somebody else’s life with perfection! “

“என்ன பார்க்கற? நீ காப்பி ரைட்ஸ் பத்தி நீட்டி முழக்க முன்னே நானே சொல்லிடறேன். இதை நான் சொல்லல.. பகவத் கீதைல பரமாத்மா சொல்லிருக்கார். முடிஞ்சா யோசிச்சுப்பாரு.. அப்படியும் உனக்கு புரியறது சந்தேகம்தான்” என்று சிரித்தவர் யாழினியின் பஸ்ஸில் அவள் தொற்றிக்கொண்டு கையசைக்க பதிலுக்கு கையசைத்து விட்டு பின்னால் வந்த பஸ்ஸில் தொற்றிக்கொண்டார்.

பின்னாலேயே ஆர்ணவியும் தொடர்ந்து வந்ததை காதருகில் கேட்ட அவளின் குரல் தான் உணர்த்தியது.

“சார்.. நீங்க சொன்னதை போல எனக்கு பகவத் கீதை மட்டுமில்ல. எனக்கு வேறெந்த புத்தகத்தில் வாழ்க்கையை பற்றி சொன்னாலும் புரியாது..படிக்கவும் பிடிக்காது. எனக்கு உணர்வுகள் மட்டும் தான் புரியும் சார். அவை எப்போதுமே தியரிகளில் அடக்கி விட முடியாதவை!”

ஓஹோ..

“சயன்டிஸ்ட் உங்களுக்கு நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. சமூக விஞஞான கொள்கைகளை பரிசோதிக்கும் பரிசோதனைகளில் எலிகளைப்போல மனிதனைபயன்படுத்தி  எப்போதுமே சோதிப்பதில்லை சார். ஏனெனில் மனிதன் தனிப்பட சுயமாக சிந்திப்பவன்! எல்லா மனிதனும் ஒரு தியரிக்குள் அடங்கிப்போகவும் மாட்டான் .ஆகே உங்கள் வறட்டு கொள்கைகளையும் புத்தகங்களையும் விட்டு விட்டு கொஞ்சம் வெளியே வந்து பிறர் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்!”

அவளுடைய முகத்தின் கோபச்சிவப்பை பார்க்க வேடிக்கையாக இருந்தது அவருக்கு

உன் அறிவுரைக்கு நன்றி.. இப்போது வழியை விட்டாயானால் நான் அந்த சீட்டில் உட்கார்ந்து விடுவேன். ஹீரோ ஹீரோயினை வளைத்து பிடித்திருப்பது போலவே என்னை பிடித்து வைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்! அவர் சிரித்தபடி சொல்ல பட்டென கைகளை எடுத்துக்கொண்டு முகம் கன்ற முன்னே நகர்ந்தாள் அவள்.

“நாப்பது வயசாச்சு அவரின் நினைப்பைப்பார்.” அடிக்குரலில் அவள் வேண்டுமென்றே முணுமுணுத்தது அவரின் காதில் நன்றாகவே விழுந்தது

புன்னகையுடன் அவளை ஏறிட்டவர் நாற்பது இல்லை குழந்தாய்! நாற்பத்து இரண்டு!!!  என்று சொல்லிவிட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தார்.

ச்சே….இவ்வளவு நேரம்  ரியாவின் ஜிமிக்கிக்கும் பவித்ரன் கொலைக்கும் அற்புதமாக போட்டிருக்க வேண்டிய ஸ்கெட்ச் இந்த பெண்ணோடு வீண் வம்பு வளர்த்ததில் வீணாகப்போயிற்று!!! அவருக்குள் தன் மேலேயே எரிச்சல் மண்டியது

“ஐடியா  ப்ளோவில் வர வேண்டும். இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் இறங்கும் இடம் வந்துவிடும் ஆகவே சீக்கிரம் வா என்றால் ஐடியா வந்து விடுமா? ச்சே!!!” அன்று இறங்கும் வரை அவருக்கு எந்த ஐடியாவுமே கிடைக்கவில்லை. எரிச்சலுடனே இறங்கிப்போனார் அவர்.

அன்றைய நாள் இடைவேளை வரை மூச்சு விட நேரமின்றி அவரது நேரசூசி நிரம்பியிருந்தது. இடைவேளையில் காண்டீன் சான் விச்சை மென்றபடி பவித்ரன் கொலைக்கான ஸ்கெட்சில் பாதித்தூரம் முன்னேறியிருந்தவர் “சார்” என்ற மெல்லிய குரலில் கவனம் கலைந்தார்,

“பிரதாப் என்ன விஷயம்”

“சார்.. ஜனா டீச்சர் இன்னும் ஸ்கூலுக்கு வர ஆரம்பிக்கவில்லை சார். நாளை இன்ஸ்பெக்ஷன் வருகிறார்களாம். இதை செக் பண்ணி ஒரு சைன் போட்டுத்தருகிறீர்களா?” என்று கோரிக்கை வைத்தபடி ஒரு ரெஜிஸ்டரை நீட்டினான் அவன்

கொடு என்றபடி அதை வாங்கி கண்களால் மேய்ந்து திருப்திப்பட்டதும் கையொப்பமிட்டு அவனை அனுப்பி வைத்தார் அவர்,

இந்தப்பாடசாலையில் அவருக்கு பிடிக்காத விடயமே மாணவர்களின் ராங்கின் படி அடுத்த வருடம் வகுப்பை பிரித்து விடுவது தான். ஏ வகுப்பு எப்போதுமே முதல் தரமாக இருக்கும். டி வகுப்பை சொல்லி வேலையிருக்காது! பல சமயங்களில் அம்மாதிரி வகுப்புக்களுக்கு கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களும் ஏனோ தானோ என்று தான் நடந்து கொள்வார்கள்.

இந்த முறையை மாற்ற வேண்டும் என்று அவரும் தான் வந்த நாளில் இருந்து போராடுகிறார். ஸ்டாப் மீட்டிங்கில் இந்த பேச்சு எழுந்ததுமே அர்ஜூனா சண்டை போட்டு வெளிநடப்பு செய்து விடுவது தொடர்கதையானதே தவிர உருப்படியாக எதுவும் நடப்பதில்லை. பெரும்பாலான ஆசிரியர்களே இதுதான் தங்களுக்கு கற்பிக்க வசதியாக இருக்கிறதென்று அவர் சொல்வதை எதிர்ப்பது அர்ஜூனாவுக்கு  கோபத்தை வரவழைக்கும்.

உங்கள் வசதி முக்கியமா? மாணவர்களின் கல்வியும் ஆரோக்கியமான படிக்கும் சூழலும் முக்கியமா?

அந்த கேள்விக்கான பதிலைத்தேட அங்கே எவருக்குமே நேரமில்லை!

அந்த பாடசாலையில் அவருக்கு கிடைத்த பெரிய வகுப்புக்களோடு தனியே ஒட்டிக்கொண்ட பொறுப்பு இந்த ஒன்பதாம் வகுப்பு டி கிளாஸ் பொறுப்பாசிரியர் பதவி. அவர்களுடனான நேரம் அர்ஜூனாவுக்கு தனிபட்ட ரீதியில் பிடித்தமானதொன்று, ஆனால் இப்போது பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பரீட்சையை முன்னிட்டு அவர்களோடு அதிக நேரம் செலவிட வேண்டி இருப்பதால் இந்த வகுப்பை கைவிட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

அவருக்குப்பின் ஏனோ தானோவென்று நீண்ட நால் லீவில் நின்று கொண்டிருக்கும் ஒரு ஆசிரியரை பெயருக்கு பொறுப்பாசிரியராக போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த மாணவர்களோ வகுப்பாசிரியர் இல்லாமல் எல்லாவற்றுக்கும் முன்னாள் வகுப்பாசிரியரான அர்ஜூனாவின் பின்னால் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“வரும்  ஸ்டாப் மீட்டிங்கில் இதற்கு ஒரு வழி பண்ணாமல் விடக்கூடாது! என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் எல்லோரும்” அவரின் மனம் கறுவிக்கொண்டது.

ஆனால் அன்று ப்ரீயான இறுதிப்பாடவேளைக்கு ஸ்டாப் ரூமை நோக்கி வந்தவர் தற்செயலாக கேட்க நேர்ந்த வாதமொன்று அந்த பிரச்சனைக்கு  வெகு இலகுவாகவே தீர்வு ஒன்றை அவருக்கு காட்டி விட்டிருந்தது

நான் ஒரு பௌதிகவியல் விஞ்ஞானி பெண்ணே.. பரிசோதனைகள் எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும்!

 

Announcement :D

மக்களே இன்று அப்டேட் உண்டு. ஆனால் லேட் ஆகும். நீங்கள் காத்திருக்காமல் நாளை வந்து படிக்கலாம். போன வாரம் போல இன்றிலிருந்து சனிக்கிழமை வரை அப்டேட் இருக்கும் என்று தெரிவித்து கொள்கிறேன்

ஆழி- அர்ஜுனா

AA cover

இது தான் என்னுடைய அடுத்த கதை.. இன்றைக்கு எழுத  ஆரம்பித்து விட்டேன் மக்களே.. இது உங்களுக்கு எவ்வளவு தூரம் பிடிக்கும் என்றொரு பயம் மனதில் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.awww

இப்போதைக்கு அழைக்கிறேன் வா எழுத நேரம் செலவழிக்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறேன்.. ஆகவே இன்னொரு லைட்டான கதையை கையில் எடுத்திருக்கிறேன்.

இதுவும் முழுக்க முழுக்க காதலை அடிநாதமாக கொண்ட ஜாலி ஆன கதைதான். ஆனால் யாருக்கும் யாருக்கும் இடையில் காதல் வருகிறது என்பது தான் surprise 😀  நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

அடுத்தது எனக்கு ஆன்லைனில் ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக போட ஆசைதான். ஆனால் இப்போதைக்கு என்னால் ஒழுங்கான இடைவெளிகளில் கதை போஸ்ட் செய்ய முடியுமா என்று சந்தேகமாக இருப்பதால் உங்களை frustrate ஆக வைக்க வேண்டாம் என்று நானே எழுதி முடித்து விட்டு கொடுக்கலாம் என்றிருக்கிறேன்.

நன்றி வணக்கம் 😀

My new release

17499178_603676299831087_2215954298717463660_n

மக்களே.. போன வாரம் என்னுடைய “இதோ இதோ என் பல்லவி மூவர் நிலையம் பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பட்டது. வழக்கம் போலவே உங்கள் ஆதரவை இதற்கும் தர வேண்டும் என்று பணிவன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். 😀

இந்த புத்தகம் ஒரு கடல் என்னோடு காதல் என்ற தலைப்பில் நான் எழுதிய நாவலே ஆகும். யாரும் கன்பியூஸ் ஆகவேண்டாம்.. 😀 லவ் யூ மக்களே!

 

Week end offer ;)

மக்களே…

உங்களுக்காக என்னுடைய பழைய கதைகளை activate செய்திருக்கிறேன். என்னிடம் கேட்ட புது வாசகிகள் எல்லோரும் இங்கிருந்து படித்துக்கொள்ளவும் :p இந்த offer இன்றிலிருந்து ஏழு நாட்கள் வரை மட்டுமே செல்லுபடியாகும் என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். 

உனக்கெனவே உயிர் கொண்டேன்

 

அன்புள்ள எதிரி 

 

வரம் தேடும் தேவதை

 

நீ நான் அவன்

 

சஹி வெட்ஸ் சஞ்சு

 

மீளாதோ என் வசந்தம்

 

சிந்தூரி

 

மெர்குரி நிலவு

ஏற்கனவே அன்புள்ள எதிரி மற்றும் மைதிலி blogலேயே இருக்கு..மைதிலியை இன்னும் ஒரு நாளில் டீஆக்டிவேட்  பண்ணிடுவேன்..ஆக 8 நாவல்களை திறந்து வழங்கிருக்கேன். பழைய கதைகள் தானேன்னு என்கிட்டே எதுவும் சொல்லாம எஸ் ஆகக்கூடாது சொல்லிட்டேன். 

Happy week end makkale!!! 😀 😉