OKUK-14

‘முப்பது வருஷமானாலும் தனுவுக்கு குரல் மாறாமலே தான் இருக்கிறது!’ எண்ணியபடியே மீண்டும் ப்ளே பட்டனை அழுத்தினார் பல்லவி.

‘வாழ்க்கையிலும் இப்படியொரு ரீப்ளே பட்டன் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! பொல்லாநிகழ்வுகளை எல்லாம் தாண்டிச்சென்று ரீசெட் செய்து விடலாம்!’

‘உலகத்துக்கெல்லாம் கீதன். அவளுக்கு மட்டும் தனு!’

அவன் குரல் என்ன காலக்கடிகாரமா? காதுகளில் நுழைந்த அவன் குரலின் ஏற்றைரக்கங்கள் அவன் சம்பந்தப்பட்ட ஞாபகங்களைஎல்லாம் தூசு தட்ட ஆரம்பித்திருக்க இலவச இணைப்பாய் கண்ணீரும் வந்து கண்களோடு இணைந்து கொண்டது. திடீரென தன்னுடைய இழப்புக்கள் எல்லாம் பூதாகரமாய் தெரிய தேற்ற ஆளின்றி தலையணையில் முகம் புதைத்துக்குலுங்கினார் அவர்.

எண்ணங்கள் தான் காலங்களுக்கு அப்பாட்பட்டவை ஆயிற்றே! கல்லூரிக்காலங்களுக்கே பறந்து போயிருந்தன

தனு…

‘கொஞ்ச நஞ்ச துரத்தலா அவளைத் துரத்தினான் அவன்? மனதை இழந்துவிட்ட பின்னும் நமக்கிடையில் ஒத்துப்போகாதென்ற முடிவில் மனதை மறைத்து வைத்திருந்தவளை தடைகளை எல்லாம் உடைத்துக்கொண்டு காதலை ஒப்புக்கொள்ள வைத்தவனல்லவா?. இதே பாடல்தான்.. அன்றைக்கு முழுதுமாய்  காதல் பொங்கித்தத்தளித்தது. இன்றைக்கு முழுக்க முழுக்க சோகமயம்..

அடுக்கடுக்காய் ஞாபகத்தேனிக்கள் நினைவென்னும் தேன்கூட்டுக்கு தேன் சேர்த்து வர ஆரம்பித்தன.

‘நான்காம் வருடத்தின் இறுதி செமஸ்டரில் அந்த ஒன்றுகூடலின் பின்னான நடுநிசியில் வெள்ளைப்பூக்களை பூத்துச்சொரிந்த மரமொன்றின் கீழ் வைத்து அவள் தன் மனதை அவனுக்கு கவிழ்த்துக்கொட்டிய தருணம்..

அந்த நடு நிசியில் சந்தோஷத்தில் அவன் தன்னை சட்டென்று தூக்கிச்சுற்றியபடி தடுமாறி கீழே விழுந்துருண்டது…

அவசரக்காரனாய் அன்றே முதல் முத்தத்தை ருசிக்க வைத்து தன்னை திணறடித்தது..

பின்னான விரிவுரைகளில் அவளுக்கென்றே செய்யப்பட்ட அவனது சைகைகளில் அவள் செக்கச்சிவந்து நின்றது…

அவளுடைய மாலைவேளைகளை தனக்கென்று எடுத்துக்கொண்டு ஹாஸ்ட்டல் மணியடிக்கும் நேரம் வரை தன்கூடவே அவளை வைத்துக்கொண்டது…

ஐந்து வருடங்கள் பெரியவனாகி இருந்தாலும் ரகசியத்தருணங்களில் அவள் நீ என்று அழைப்பதில் இருவருமே உருகுவது

படிப்பு முடிந்ததுமே அடம்பிடித்து மறுமாதமே திருமணம் செய்து கொண்டது..

இத்தனையும்  இன்று வருடக்கணக்கில் ஆளுக்கொரு திசையில் பிரிந்து நின்று உருகுவதற்கா?

பகலில் கடமைகளில் அமிழ்ந்துவிடும் நினைவுப்பாசிகள் இரவின் தனிமையில் மெல்ல மெல்ல மேலெழும் போது கண்ணீரும் தலையணையும் மட்டுமே அவளுக்கு துணையாய் இருந்திருக்கிறது..இன்று போலவே..

எங்கே பிசகிப்போனது?

கல்யாணமாகி அவர்களது திட்டமிடலை  மீறி நிது பிறந்தாலும் கொண்டாட்டத்துக்கு குறைவிருக்கவில்லையே. திணறத் திணற  ஒருவரை ஒருவர் காதலில் மூழ்கடித்துக்கொண்டிருந்தார்களே..

எண்ணங்களின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் அவனாயே நின்றவன் இன்றைக்கு ஒரு நினைவாக மட்டும் எப்படி மாறிப்போனான்?

மாறி மாறி மனதில் நினைவுகள் எழுந்து எழுந்து அடங்க விழிமூடி அப்படியே படுத்திருந்தார் பல்லவி.

விதி மாறவில்லை! நீ தான் மாறிப்போனாய் அது ஏன் உனக்குப்புரியவில்லை?

நடு இரவில் அவளோடு எங்கேனும் வெளியே தனிமையில் இருக்க கீதனுக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். அது அவள் காதல் சொன்ன நாளை நினைவுபடுத்துவதாய் காரணம் சொல்வான்.

பீச், தென்னந்தோப்பு இப்படி ஒரு இடம் விடாமல் சுற்றி கடைசியில் கண்டுபிடித்ததுதான் அந்த குட்டித்தீவு.

திருமணமான புதிதில் மாதம் ஒரு தடவையாவது அவளை அழைத்துக்கொண்டு போய்விடுவான்.

ஆங்காங்கே தென்னை மரங்கள் மட்டும் வளர்ந்து நிற்க வெட்டவெளியில் அவள் மடியில் தலை வைத்து மேலே நிலா மட்டும் காவலுக்கிருக்க எத்தனை கதைகளை பேசியிருக்கிறார்கள். பெண்குழந்தை வேண்டும்..எப்படி வாழவேண்டும்.. என்னவெல்லாம் செய்யவேண்டும்.. நிதுவை எப்படி வளர்க்க வேண்டும்… வயதானதும் நீதுவுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்து அனுப்பி விட்டு இந்த கடலோர வீட்டுக்கே வந்துவிடவேண்டும்… இப்படி எத்தனை எத்தனை ஆசைகள்! நிது பிறந்து அவள் நலமானதும் நிதுவை அப்பாவீட்டில் விட்டுவிட்டு அவளை மட்டும் தான் அழைத்துப்போவான். அவனையும் கூட்டிப்போகலாம் என்று கேட்டால் குழந்தைக்கு கடற்காற்று ஒத்துக்கொள்ளாது.. நமக்கு மட்டுமான நேரம் இது.. அவன் தன் மனைவியோடு வரட்டும்.. இப்படி எத்தனை சாக்குச்சொல்வான்! கடைசியில்..கடைசியில்  என் பிள்ளையை கூட அழைத்துச்செல்லாத இடத்துக்கு அந்த சதிகாரியை நடு இரவில் கூட்டிச்செல்ல அவனால் எப்படி முடிந்தது?

மேலே நிலா, பக்கத்தில் நீ என் பவி.தனிமை இதெல்லாம் நீ அருகில் இருக்கும் பொது மட்டும் தான் சுவைக்கும் இப்படி எத்தனை சொல்லியிருப்பான். அடிமுட்டாளாய் எவ்வளவு சந்தொஷப்பட்டிருப்பாள். கடைசியில் அதெல்லாம் அவளோடு இருக்கும் போதும் சுவைத்ததாமா? இப்போது நடந்ததை போல புத்தம் புதிதாய் கோபம் கொதித்துக்கொண்டு வந்தது!

எழுந்து  பாத்ரூமில் சென்று முகத்தை அடித்துக்கழுவினாள்.  முகத்தை துடைத்து ஜாக்கிங் உடைகளை மாட்டிக்கொண்டு வெளியில் வந்தால், யாரையும் காணவில்லை. நல்லது! இல்லையேல் அவள் தாரா  குறுவென்று பார்க்க நிதுவோ ஆர் யூ ஒகே என்று ஆயிரம் தடவை குடைந்தெடுப்பான்!

இந்த நினைவுகளை எல்லாம் துரத்தவாவது நான் வெளியே சென்றாக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி எதிர்ப்புறம் நடந்தாள் அவள்.

பொங்கும் கடலலைகள் அவளை ஆறுதல் படுத்துவதற்கு மாறாக கோபத்தை இன்னுமின்னும் தூண்டவே செய்தன, மீண்டும் நினைவலைகள் அவளை சுழற்றிக்கொண்டு போயின..

‘வேலை நேரம் அதிகமாக, அதிகமாக என்னோடு செலவழிக்கும் நேரம் குறைந்ததையோ, என்னை புரிந்துகொள்ளாமல் பேச்சுவார்த்தை தடித்துபோனதையோ, கடைசியில் நான் என்ற ஒருத்தி வீட்டில் இருப்பதையே மறந்து வேலையும் நண்பர்களுமாய் அவன் மாறிப்போனதற்குக்கூட அவள் பெரிதாக கோபித்துக்கொண்டுவிடவில்லை. அதையெல்லாம் மூழ்கடித்து ஜெயிக்குமளவுக்கு அவன் மேல் கடலளவு நேசம் இருந்தது.

அவளோடு நீ தனியாக அந்த தீவுக்குப்போனதை தான் என்னால் மன்னிக்கவே முடியவில்லை. என் பிள்ளையைக்கூட நுழைக்காமல் எனக்கே எனக்கென்று நீ தரும் மணித்துளியை, அனுபவத்தை எப்படி அவளோடு உன்னால் பகிர முடிந்தது? அதுவும் அவள் உன்னிடம் காதல் சொன்னவள் என்றும் எனக்கு தெரிந்திருந்தது உனக்குத்தெரியும்..என் மனத்தைப்பற்றி கொஞ்சமும் எண்ணாமல் உன்னையும் அவளையும் பற்றி மட்டுமே யோசிக்க உன்னால் எப்படி முடிந்தது?

காலையில் திரும்பி வந்தவன் சின்ன வருத்தத்தை கூட காண்பிக்கவில்லையே! படகுக்காரன், அப்பா முதற்கொண்டு எல்லோரும் உன்னை சந்தேகப்பட்ட போது வலியை அடக்கிக்கொண்டு நான் உன் பக்கம் தானே நின்றேன். என்னை நீ கொஞ்சம் கூட புரிந்து கொள்ளவில்லையே,.சந்தேகப்பிசாசு என்று எனக்கு பட்டம் கட்டிவிட்டு என்னை ஆறுதல் படுத்தும் எண்ணம் கூட இல்லாமல் அவளுடைய பார்ட்டிக்கு கிளம்பிப்போனாய்..

அதுவும் அடுத்தநாள் உன் பிறந்தநாள்! அன்று வரை என்ன மாறினாலும் என்ன வேலையாக இருந்தாலும் லீவ் போட்டு என்னோடும் நிதுவோடும் உன் பிறந்த நாளை கழிப்பது மட்டும் மாறியிருக்கவில்லை. முதல் தடவையாய் என்னையும் என் பிள்ளையையும் விட்டு விட்டு அவள் தான் முக்கியம் என்று கிளம்பிப்போனாய்! அன்று நான் முடிவெடுத்தேன்.. இனிமேல் நிதுவுக்காக வெறும் பெயருக்காக மட்டுமே உன் வீட்டில் இருப்பேனென! அதுவரையும் கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்களாய் அப்படித்தானே இருந்தேன். பெரிதாக என்ன மாறுதல் வந்துவிடப்போகிறது என்ற விரக்தி வேறு!

காலையில் உனக்கு வாழ்த்த வேண்டுமென நிது அடம்பிடித்தது, பொக்கே வாங்கிக்கொண்டு ஹோட்டலுக்கு வந்தது எல்லாவற்ற்றையுமே  ஒரு ஜடம் போல நான் பார்த்திருந்தேன். மனத்தால் எனக்கு எந்த உணர்வுமே உண்டாகவில்லை. சொல்லப்போனால் நீ என்னை விட்டு கிளம்பிய நிமிடமே உணர்வுகள் எனக்கு மரித்துப்போயின. ஹோட்டலில் வைத்து அவளோடு இரவில் நீ தங்கியதான அதுவரை எனக்குமுனக்கும் இடையிலிருந்த  பிரச்சனை என் பிள்ளையின் தலையில் விடிந்தபோதும் ஒரு வெளியாளாகத்தான், ஒரு  திரைப்படம் பார்ப்பது போல உன்னை நான் பார்த்திருந்தேன்.  என்னை எதுவுமே பாதிக்கவில்லை..நான் எதையுமே நினைத்துப்பார்க்கவில்லை. நிதுவின் வலி மட்டும் தான் எனக்குப்புரிந்தது. எனக்கு வலிக்கவே இல்லை.

என்றுமே உன்னையும் என்மகனையும் பிரிக்கும் எண்ணம் எனக்கு இருந்ததில்லை. எனக்கு நல்ல கணவனாய் இருந்தாயோ இல்லையோ நிதுவுக்கு நல்ல அப்பாவாய்த்தான் அதுவரை இருந்தாய்..அவன் உன்னை புரிந்துகொண்டு மாறுவான் என்று நினைத்து நானும் ஒரு முயற்சி செய்தேன் தான்..ஆனால்  அவன் என்னைப்போல இல்லை..உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாவதில் உன்னைக்கொண்டிருக்கிறான். காயம் மிக ஆழமாகப்பட்டுவிட்டது..

அவனை நெருங்க முயற்சித்து தோல்வி கண்ட உன்னை நினைக்க பாவமாய் தான் இருந்தது. ஆனால் அதைவிட என்னை எண்ணும் போது என் நிலை இன்னும் பரிதாபம்..

அப்போது கூட நீ என்னை சந்தேகப்படுகிறாயா என்று என்னிடம் ஒற்றை வார்த்தை கேட்டதோடு சரி.. என் மனக்காயங்களைப்பற்றி நீ கவலை கொள்ளவே இல்லை. உன் கவனமெல்லாம் நிதுவின் மீது தான் இருந்தது. அவனுக்காக வருவாய், தோற்றுத்திரும்புவாய்.. உன்னால் ஆழமாய் காயம் பட்ட என்னிடம் சுயவிளக்கம் சொல்லக்கூட உனக்குத் தோன்றவில்லை. அவன் இரண்டாம் முறை கையை அறுத்துக்கொண்ட போது தாடிக்குள் முகமே மறைந்து போயிருக்க மருத்துவமனையில் என்னைத்தேடி வந்தாய்..

நீ பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

“அவனை நன்றாக பார்த்துக்கொள் பவி.. இனிமேலும்  அவனை நெருங்கும் தைரியம் எனக்கில்லை. ஒரு வேளை அவன் மனம் மாறினால் நாம் சேருவோம்” என்று விட்டு அழுதுகொண்டே போய்விட்டாய்

என் மனம் எப்படித்துடித்தது தெரியுமா? குடும்பம் என்றால் உனக்கு மகன் மட்டும் தானா? நானும் நீயும் தானே இதை ஆரம்பித்தோம். எப்போது நான் உன் கண்ணை விட்டு மறைந்து போனேன்? பெரிய தியாகி போல கிளம்பிப்போய்விட்டாய்.. மொத்தமாய் உடைந்து போனேன்..

என் தாய்வீட்டில் எத்தனை பேச்சுக்கேட்டிருப்பேன். நீ தேர்ந்தெடுத்தவன் தானே..பாதியில் விட்டுப்போய்விட்டான் பார்!இப்படி எத்தனை எத்தனை பேச்சுக்கள்! ஒரு பெண் அதுவும் கணவனைப்பிரிந்து குழந்தையை வளர்த்தெடுப்பது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை..

ஆரம்பத்தில் போன் செய்வாய்..நிது எப்படி இருக்கிறான் என்று கேட்பாய்.. அதன் பின் பேச ஒன்றுமே இல்லாதது போல நீயும் நானும் மௌனத்திலேயே நிமிடங்களைக்கடத்தி கடைசியில் தொலைபேசி வைக்கப்பட்டுவிடும்.

ஆங்காங்கே நின்று எங்களைப்பார்ப்பதும் நாம் போகுமிடமெல்லாம் நீ எங்களைத்தொடர்வதும் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். இப்போதும் வந்து நிது எப்படி இருக்கிறான் என்று நீ கேட்பதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள இயலாது என்று நானும் உன்னை காணாதது போலவே கடந்து போவேன்..

நானும் உயிரும் உணர்வும் உள்ள மனுஷி..உன்னை காதலித்தவள்.. எப்படி உன் கண்னுக்கு உருவமற்றுப்போனேன்? நான் தான் தவறு செய்தேனா? எனக்கு புரியவே இல்லையே

ஐம்பதுகள் வரும் வரை கடமை கடமை என்று ஓடிய மனம் ஐம்பதுக்கு வந்ததும் எனக்கே எனக்காய் ஒரு துணை தேடித்தவிக்கிறது. உன்னையே நினைக்கிறேன்.

எனக்காக நீ என்னை தேடி வருவாயா?

ஓடிக்கொண்டே நினைவுகளில் மூழ்கிக்கிடந்தவள் தடக்கென்று நின்றாள். கீதனின் வீட்டுப்பக்கமாய் கால்போன போக்கில் ஓடி வந்திருக்கிறாள்!

கார் வீட்டின் முன்னிற்க சின்னதாய் ஒரு பைலை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவனும் அவளைக்கண்டுவிட்டு அப்படியே உறைந்து நின்றான்

சில நிமிடங்கள் இருவர் கண்களிலும் நீர் தழும்பி திரள ஆரம்பிக்கும்வரை இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி அசைவற்று நிற்க விருட்டென திரும்பி வீடு நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தாள் பல்லவி..

போ..போய்விடு.. என்னை கொல்லாதே!

நிதுவுக்கு ஏதோ புரிந்திருக்கிறது. உன்னுடன் என்னை போகச்சொல்கிறான். மறுபடியும் பெயருக்காக ஒரு வாழ்க்கையில் நுழைய மனதிலும் உடலிலும் எனக்குப்பலமில்லை. ஆவேசமாய் கண்களைத்தேய்த்து விட்டவரின் கண்ணெதிரே விரிந்த காட்சியில் சகலமும் மறந்து போக உதட்டில் புன்னகை மலர்ந்தது.

எதிரே நித்யனும் நேத்ராவும் எதற்கோ சண்டை போட்டபடி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களாவது காலம் முழுதும் சந்தோஷமாய் இருக்கவேண்டும்! உடனடிப்பிரார்த்தனையை கடவுளிடம் முன்வைத்தவள் மீண்டும் மகனின் முகத்தையே உற்று நோக்கினாள்.

இவள் வீட்டுக்கு வந்ததில் பல்லவியின் ஆகப்பெரும் கவலை அவளை விட்டு நீங்கியே போயிற்று.

பின்னே பிரம்மச்சர்ய விரதம் பூண்டு அவளை கிடுகிடுக்க வைத்துக்கொண்டிருந்த மகனை தலைகுப்புறத்தட்டிவிட்டாளே.. வயது வேறுபாடு கொஞ்சம் அதிகம் தான் ஆனால் மனம் இணைந்தபின் வயதில் என்ன இருக்கிறது? ஆனால் இதையெல்லாம் அவளுடைய அருமை மகன் புரிந்துகொள்ளவேண்டுமே!

ஆன்ட்டி இவர் பண்றது கொஞ்சம் கூட நல்லால்ல! கொஞ்சம் என்னன்னு கேளுங்க! நேத்ரா அவளைக்கண்டதும் அவளை வேகமாய் நெருங்கி ஒரு குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தாள்

என்னாச்சு?

ப்ரொப் எங்கேயோ போறாராம். நாளை மறுநாள் தான் வருவேன்னு சொன்னார். அதனால எனக்கு ரிசர்ச் டைட்டில் பத்தி டிஸ்கஸ் பண்ற வேலையில்லை! ஸ்ருதியோட அக்காக்கு கல்யாணம்னு என்னை இன்வைட் பண்ணிருக்கா.. எல்லா ப்ரண்ட்சும் வருவாங்க..நான் போயிட்டு வரவான்னு கேக்கறேன் இவர் வேண்டாம்னு சொல்றார்!

உனக்கு என்னடா பிரச்சனை அவ போறதுல?

என்னம்மா நீங்க? அந்த ஸ்ருதியையே இவளுக்கு நாலு நாளாத்தான் தெரியும். அதுல அவளோட அக்கா கல்யாணத்துக்கு இவ ரொம்ப முக்கியமா போயே ஆகணுமா? இவ சரியான ஊர்சுத்திம்மா! நீங்க சப்போர்ட் பண்ணாதீங்க!

என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் நேத்ராவையே பார்த்தாள் பல்லவி.

ஆன்ட்டி.. நீங்களே சொல்லுங்க! ரெண்டு நாள் டே அண்ட் நைட் அவகூடயே இருந்திருக்கேன். ரொம்ப க்ளோசாயிட்டேன் ஆன்ட்டி..நான் போகலைன்னா நல்லாருக்காது.. நீங்க கூட வந்து பார்த்தீங்க தானே! ரொம்ப டீசன்டான பாமிலி அவங்க.

அவ சொல்றதும் சரிதானேடா..

அப்போ நீங்களும் கூடப்போங்க!

லூசா நீ! அவளுக்குத்தானே இன்விடேஷன் வந்திருக்கும்?

இல்ல ஆன்ட்டி நித்யன் ராமசாமி பாமிலி அண்ட் நேத்ரான்னு தான் கார்ட் அனுப்பிருக்காங்க.. உங்களை அவளுக்கு தெரியும்ல..நீங்களும் வாங்களேன்? அவள் கெஞ்சலாய் இழுத்தாள்

என்னம்மா போறீங்களா?

இல்ல கண்ணம்மா. நான் வரல.. டேய் லீவ்ல வீட்ல இருந்துட்டு அவ போகாம இருக்கறது நல்லாருக்காது. நீ வேணும்னா அவளை கூட்டிட்டு போயிட்டு அங்கே கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு திரும்பி வந்துடுங்க

நானா? அவன் வாய் திறக்க

இவரா? என்று அவனை விட அதிகமாய் வாய் பிளந்தாள் அவள்!

இவளே காரியத்தை கெடுத்திருவா போலிருக்கே! என்று சலித்துக்கொண்டவர் “நீ தானே தனியா அனுப்ப மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கற, அவ போகணும்னு அடம்பிடிக்கறா. வேற வழியில்லை! இந்தா பாரும்மா முடிஞ்சா இவனை கிளப்பி கூட்டிட்டு போ..வாசல்ல இறக்கி விட்றதோ இல்ல கூடவே இருந்து கூட்டிட்டு வர்றதோ அது அவனோட இஷ்டம்! இனிமே இந்த பஞ்சாயத்தை என்கிட்டே கொண்டுவராதீங்க! கண்டிப்புப்போல காண்பித்து அறிவித்து விட்டு விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் பல்லவி.  உதட்டில் குறும்பாய் ஒரு சிரிப்பு தொற்றிக்கொண்டிருந்தது..

OKUK-13

maxresdefault_4
இரு  விழி  இமை  சேராமல்
உறங்கிட  மடி  கேட்கிறேன்
மழையினை  கண்  காணாமல்
மேகம்  பார்த்து  பூமி  கேட்க
நான்  பாடினேன்
இதோ அடுத்த அப்டேட்😀

 

okuk-9

 

broken-heart-boy-lonely-nrnsbupn

நில்லென்று சொன்னால் மனம் நின்றா போகும்
நீங்காத நெஞ்சில் அலை ஒய்ந்தால் போதும்

மௌனத்தின் ராகம் கேளாதோ
மௌனத்தில் தாளம் போடாதோ
வாழும் காலம்
யாவும் இங்கே நெஞ்சம் தேடும்

OKUK-9

Naan week end layum vanthu post pannirukken. Unga views ai neengalum en kooda share pannunga friends!🙂 Selvi aunty happya?😉😉

OKUK-8

logo-promo

சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா?

இன்னும் இருக்கா? என்னவோ மயக்கம்..

என் வீட்டில் இரவா? அங்கே இரவா?

இல்லை பகலா? எனக்கும் மயக்கம்….

 

ஹேய் மக்கள்ஸ்

இதோ 8thUD🙂🙂

OKUK-8