கொண்டாட்டம்.காம் -18

Niveda-Thomas-January-2013-stills-(30)8572

ஹைவேயில் நடைபெற்ற கோர விபத்து என்று விடியோ காட்சிகள் செய்திகளில் காண்பிக்கப்பட்டபோது வசீ இந்தளவோடு  தப்பித்தது இறைவன் செயல் என்றே தோன்றியது. வேக எல்லை நூறைத்தாண்டிய நிலையில் கட்டுப்பாடிழந்த லாரி ஒன்று WKC வண்டியை மொத ஹைவேயில் இருந்து பிரிந்து சாதாரண வீதி இறங்கும் இடத்துக்கு மேலிருந்து விழுந்திருக்கிறது வண்டி! நினைத்துப்பார்க்கவே உடல் சிலிரித்தது மீராவுக்கு.

வெறும் காயங்களோடு மட்டும் அவன் தப்பி விட வேண்டும். பின்விளைவுகள் ஏதும் இருந்து விடக்கூடாது என்பதே எல்லோருடைய பிரார்த்தனையாகவும் இருந்தது.

நித்யாவை பார்க்க அவளுக்கே பாவமாக இருந்தது. ஆனால் யாரை யார் தேற்றுவது?

விடியும்வரை சாப்பிட்டேன் தூங்கினேன் என்று பேர் பண்ணிக்கொண்டிருந்தவள் அதிகாலை விடிந்ததுமே எழுந்து தயாராகி விட்டாள். யாரை இந்த அதிகாலை அழைத்துச்சென்று விடுமாறு உதவி கேட்பது? மனோவை எழுப்பவும் ஒருமாதிரியாக இருந்தது,பாதி இரவுக்கு மேல் வரை தூங்காததினாலோ என்னவோ அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த நித்யாவை எழுப்பாமல் அவள் வெளியே வர, காபி அருந்தியபடி டைனிங் ஹாலில் அவளுக்காய் காத்திருந்த மனோவை கண்டதும் நன்றி சுரந்தது அவளுக்கு.

“நான் போய்ட்டா ஆண்ட்டியை வீட்டுக்கு அனுப்பிடலாம்.. “ தயங்கிச்சொன்னவளை பார்த்த விழி விலக்காமல் “போகலாம்” என்றபடி இன்னொரு காபிக்கப்பை எடுத்து அவள் கையில் திணித்தான்.

சீக்கிரம் குடிச்சு முடிச்சேன்னா போய்டலாம்.

ஹ்ம்ம்..மறுபேச்சின்றி அவள் குடித்து முடிக்க போட்டிருந்த ஆர்ம் கட் பனியனை மட்டும் மாற்றிக்கொண்டு கார்ச்சாவியோடு வெளியே வந்தான் மனோ.

இப்போ நான் போய் உன்னை அங்கே விட்டுட்டு அம்மாவை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்து அப்புறம் நித்யாவை கூட்டிட்டு வந்து விடறேன். நீ அதுவரை தனியா இருப்பியா?

ஹ்ம்ம்.. பிரச்சனையில்ல. உங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம் கொடுக்கறோம் இல்ல? இப்படியொரு உதவி இல்லாவிட்டால் அவள் என்ன தான் செய்திருப்பாள்! நினைக்கவே மனம் கலங்கியது

காலங்கார்த்தால திட்டக்கூடாதுன்னு பார்க்கிறேன்!!! அவன் கடைக்கண்ணால் அவளை முறைக்க லேசான சிரிப்பு அவள் இதழ்களில் பூத்தது. அது அவனையும் தொற்றிக்கொள்ள உதட்டில் உறைந்த சிரிப்புடனேயே வண்டியோட்டினான் அவன்

“அவனுக்கு உடம்பு முழுக்க பயங்கர பெயின் இருக்கும். கண்முழிச்சு எல்லாம்  சரியானதும் கொஞ்ச நாள் ஆளைக்கட்டி வீட்ல உக்கார வச்சுறலாம். எதை பத்தியும் கவலைப்படாதே..”

ஹ்ம்ம்…

ஆறுமணிக்கெல்லாம் அவர்கள் ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தார்கள். வசீ கண்திறக்கவில்லை எனினும் இடையிடையே லேசாய் முனகி பிறகு மீண்டும் மயக்கத்துக்கு போனதாக சித்ரா தெரிவித்தார். ஓடிப்போய் பார்த்தபோது  நேற்று விட்டுப்போன அதே நிலையில் தான் கிடந்தான் அவன்.

கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொள்ள வெளியே வந்து நாட்காலியொன்றில் மீரா அமர்ந்து கொள்ள சித்ரா வீட்டுக்கு கிளம்பினார். அந்த நர்ஸ் செல்வமும் குளித்து உணவருந்திவிட்டு வருகிறேன் என்று கிளம்பிப்போனார்.

அந்த நடைபாதையில் போவபர் வருவபர் எந்த பிரக்ஞையும் இல்லாதவளாய் அவளையும் வசீயையும் பற்றிய நினைவுகளோடு தலையை கையில் தாங்கி மீரா அங்கே அமர்ந்திருந்தாள்.

பெற்றோரை பறிகொடுத்த தினம், தன் துக்கத்தை அடக்கிக்கொண்டு சிரித்து சிரித்து அவன் அவளைத்தேற்றியது, இருவருமாய் வாழ்க்கையில் போராடிய கணங்கள் எல்லாமே ஞாபகம் வந்தது அவளுக்கு.

இறுதியாய் நித்யாவை காதலிப்பதாய் கண்கள் மின்ன அறிவித்த வசீயும்!

நித்யா என் வீட்டுக்கு வர சம்மதிப்பாளா என்ற டென்ஷனோடு சுத்தியவனை தானும் சேர்ந்து ஆறுதல் படுத்தியது, இறுதியில் நித்யா அவர்களையும் தாண்டி பெற்றோரிடம் சம்மதமே வாங்கிவிட்டாள் என்று தெரிந்ததும் இருவருமாய் கொண்டாடியது என்று கடந்த வாரம் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் உச்சக்கட்டம் தான்! அதுதான் ஆண்டவனுக்கு பொறுக்கவில்லையோ? அவளது சிந்தனைகள் இந்த ரீதியிலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்க

இடையில் ஒருதடவை மனோவின் டாக்டர் நண்பன் வந்து ஆறுதலாய் பேசிப்போனான்.

நல்ல வேளை!  அவளும் சுபாப்பாட்டியும் மட்டுமாய் இருந்தால் இந்நேரம் உள்ளே விடவே ஆயிரம் விதிமுறை சொல்வார்களே!

ஏழரை மணிக்கெல்லாம் கையில் உணவோடு நித்யாவும் மனோவும் வந்துவிட்டார்கள். அதற்குள் செல்வமும் வந்திருக்க அவரை வசீயோடு விட்டுவிட்டு காண்டீனை நோக்கி மூவரும் நடந்தார்கள். மனோவும் நித்யாவும் தங்களுடைய உணவையும் கட்டி எடுத்துவந்ததில் மூவருமாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பேசியபடி சாப்பிட்டு முடித்தனர்.

கைகழுவிக்கொண்டிருந்த போது தான் செல்வம் மனோவை அழைத்தார்.

அவன் தொடர்ச்சியாக முனகுவதாகவும் கண்திறக்க முயற்சிப்பதாகவும் யாராவது ஒருவரை உள்ளே போய் அமைதியாக அதிகம் பேச்சுக்கொடுக்காமல் அவனை சுயநினைவுக்கு கொண்டுவர முயற்சி செய்யுமாறு சொன்னார்.

நித்யா மீராவிடம்” நீ போ “ என்று சொல்ல அடுத்த கணம் சிட்டாய் பறந்தவள் ICU விற்குள் புகுந்தாள்.

இவள் போன போது வசீயின் முனகல் “மீரா மீரா” என்று மாறியிருந்தது. சிரமப்பட்டு கண்களைத்திறக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.

“மீராண்ணா..இங்கே பார்..”என்று பொங்கிவந்த அழுகையை அடக்கியபடி அவள் தீனமாய் அழைக்க இம்முறை அவன் கண்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விரியத்திறந்தன. அவளைக்கண்டதும் ரத்தம் கட்டிக்கிடந்த உதட்டோரங்கள் சின்னப்புன்னகை செய்ய முயன்று தோற்றன.. சிரமப்பட்டு உதடு பிரித்து வார்த்தைகளை கோர்த்தான் அவன்

“மீரு..எனக்கு.. ஒண்ணுமில்ல.. நான் செரியாயிடுவேன். நீ ஒண்ணும் கவலை….”

அவ்வளவுதான் அவன் இமைகள் மறுபடியும் மூடிக்கொண்டுவிட்டன. ஏதோ அதை அவளிடம் சொல்வதற்காகவே கண்விழித்தது போல!

அழுகை பொங்கினாலும் அவன் பேசிவிட்டதே ஆனந்தம் தர வெளியே ஓடி காத்து நின்ற நித்யா மனோவுக்கு தகவல் சொன்னாள் அவள்.

அன்று மொத்தம் நான்கு தடவைகள் அவன் கண்விழித்தான். rib bone உடைந்தது பேசுவதையே வேதனையாக்கும் என்று டாக்டர் சொல்லியது போல சிரமப்பட்டே பேசினான்.

அதுவும் கடைசியில் நித்யாவிடம் பேசும்போது I am waiting என்று சிரிக்க முயன்றதாக சொல்லி அவள் கொஞ்ச நேரம் தன்பங்குக்கு அழுது கொண்டிருந்தாள்!

தலையில் மூன்று தையல் போட்டிருந்தார்கள். நெஞ்சை சுற்றி ஒரு பாண்டேஜ் . வலக்கையும் கழுத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்க வலது கால் பாண்டேஜினால் சுற்றி ஆதாரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. நேற்றைய வீக்கங்கள் கொஞ்சம் குறைந்தால் போல இருந்தது.

முதல் நாளுக்குப்பின் மீரா தான் வைத்தியசாலையில் தங்கினாள்.  காலையில் நித்யா வந்துவிட இவள் வீட்டுக்கு போய் குளித்து வருவாள். மூன்று நேரமும் சாப்பாடு நித்யா வீட்டில் இருந்தே ஹாஸ்பிட்டல் வந்து விடும். சுபா பாட்டி, சித்ரா, ராஜு என மாறி மாறி விருந்தினர்கள் சூழவே அவன் இருந்தான். மனோ மூன்றாம் நாள் விரிவுரை செல்ல ஆரம்பித்ததால் மாலை வேளைகளில் வருவான். ஆபீஸ் முடிய ஆதியும் சக்தியோடு வந்தது போவான்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விண் விண்ணென்று தெறிக்கும் உடல் வேதனைகள் வற்றினாலும் அடுத்த இரண்டு நாட்கள் தூங்கிக்கொண்டே இருந்தவன் நாலாவது நாள் கொஞ்சம் பேச ஆரம்பித்தான். மீராவின் உணவை கேட்டு வாங்கி கொஞ்சமாய் ருசி பார்த்தான்.

சாதாரண தனி வார்ட் ஒன்றுக்கு அவனை மாற்றிய பிறகு இவர்களுக்கு இன்னும் இலகுவானது. அறையிலேயே அவனோடு இருக்க முடிந்தது.

வழக்கம் போல கலகலப்பாய் பேச ஆரம்பித்தாலும் அவன் முயற்சி தான் செய்கிறான் என்பதை இரண்டு நாட்களாகவே மீரா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.  என்ன பிரச்சனை அவனை வாட்டுகிறது? தனியாக சிக்கும் போது அவனிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் அவன் எங்கே தனியாக சிக்குகிறான்! ஆபீஸ் நண்பர்கள், தனிப்பட்ட நண்பர்கள், இல்லாமல் போன உறவினர்கள் என்று கும்பலுக்கு குறைவே இருக்க வில்லை! அவனுக்கென டின் டின்னாக எல்லோரும் ஹார்லிக்ஸ் நெஸ்டமோல்ட் மைலோ ப்ரோடினேக்ஸ் என்று கொண்டு வந்து கணக்கில்லாமல் குவிக்க நித்யாவும் மனோவும் அதை உடைத்து அங்கேயே தின்று  தீர்ப்பதும் அன்றாட வாடிக்கையாகிப்போனது!

அப்படியே நாட்கள் நகர தலையில் போடப்பட்டிருந்த தையல் பிரிக்கப்பட்டு நெஞ்சிலும் கை, கால். எலும்பு முறிவையும் தவற வேறேதும் பாதிப்புக்கள் இல்லைஎன்று அனைவரையும் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விடவைத்த அறிக்கையுடன் அவன் நாளை வீட்டுக்கு போய் அங்கிருந்து குணமாகலாம். இனி வைத்திய சாலையில் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று சொன்னபோது முழுதாக இரண்டு வாரங்கள் ஆகியிருந்தன. அதற்குள் இரண்டு வருடங்கள் கடந்தன போல மீரா மலைத்துப்போயிருந்தாள்!

மறுநாள் பிசியோ தெரபிஸ்ட் ஒருவர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு அவர் மூலமாக அவன் ஒவ்வொரு நாளும் சிறு சிறு பயிட்சிகள் செய்ய வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டு ஒருவழியாக வசீ வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான்!

ராஜவேல் வீட்டு வானின் பின் சீட்களை அகற்றி அவனை படுத்த வாக்கிலேயே ஏற்றி வசீயின் வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து கீழ்த்தளத்தில் அட்டாச் பாத்ரூமோடு இருந்த விசாலமான விருந்தினர் அறையில் அவனை படுக்க வைத்தனர். செல்வம் தினமும் மூன்று வேளைகள் வந்து அவனுக்கான பணிவிடைகளை செய்வதென்று முடிவானது. ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தபோதிருந்த  உற்சாகமும் போய் விழுந்து விட்ட முகத்தோடு இருந்தவனை பார்க்கவே கஷ்டமாக இருந்தது.

இரவு உணவை இங்கேயே சமைத்துக்கொள்கிறோம் என்று மீரா சொன்னதில் மனோ வீட்டினர் கிளம்பிச்சென்று விட வசீயும் தூக்கம் வருகிறதென்று படுத்து விட்டான். இரண்டு வாரமாய் தலைகீழாய்க்கிடந்த வீட்டை ஒழுங்கு படுத்துவதில் சுபாவும் மீராவும் ஈடுபட்டு மாலை நான்கரை மணிக்குள் ஒருவழியாக எல்லாம் செய்து முடித்திருந்தனர்.

அப்போதுதான்.

வசீ வீட்டுக்கு வந்த செய்தி கேட்டு WKC யினர் மொத்தமாய் சேர்ந்து அவனை பார்க்க வந்தனர்.

சித்ரா ஆண்ட்டி எடுத்து வந்த குக்கீசும் காபியும் பரிமாறி இவளும் பேச்சில் கலந்துகொள்ள சிரிப்பும் கலகலப்புமாய் பேசிக்கொண்டே இருந்தவர்கள் திடீரென்று வசீ சொன்ன விஷயத்தை கேட்டு நிசப்தமாகிப்போயினர்.

அத்தனை நாளும் அவன் மண்டையை அரித்த விடயம் என்னவென்று மீராவும் அப்போது தான் உணர்ந்து கொண்டாள்.

“டாக்டர் சொல்றதை பார்த்தா குறைஞ்சது ரெண்டு மாசத்துக்கு என்னால ஆபீசுக்கு வர முடியாதுன்னு தோணுது. எனக்கு உங்க பயம் புரியுது. உங்களுக்கும் குடும்பம் இருக்கு. என் கூடவே நான் திரும்பி வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

“ரெண்டு மாதத்துக்கு எல்லாருக்குமே குறிப்பிட்டளவு பணம் நான் தந்து விடுகிறேன். நீங்கள் நீங்கள்.. வே..வேறு யாருடனானவது தொழில் செய்யலாம்.” கலங்கிய கண்களை ஆவேசமாக தேய்த்து விட்டுக்கொண்டவன் “நான் வந்த பிறகு மறுபடியும் என்னிடமே வந்து விடுவீர்கள் தானே?” என்று ஏக்கமாய் மெல்லக்கேட்டான்.

அவனுடைய கண்களில் கனவுகள் எல்லாம் கண்ணீராய் கரைவதை மீராவால் காணமுடிந்தது!

இல்லை.. அவள் அதற்கு விடமாட்டாள்!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “கொண்டாட்டம்.காம் -18

  1. hi usha,
    a big sorry,naduvil padikka mudiyammal poivittathu,
    serthu vaithu mothama padichitomla,yaar naanga,
    superbbbbbbbbbbbbbb story,meera & nithya
    manasa aluranga,meeravin reactionirku waiting.
    vasee don’t worry,be happy.

    7

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s