ஷாஸ்தம் – 1

WhatsApp Image 2020-02-12 at 15.06.47

சாசனம் நாட்டின் வடகரையோரமாய் இருக்கும் குட்டித்தீவு. கேள்விப்பட்டதில்லையா? அப்படி பலர் அறியாமலிருப்பதே அந்த தீவின் ஒரு சிறப்பியல்பு என்பேன். மலைகளும் எங்குபார்த்தாலும் பசுமையும் விரவிக் கிடக்கும் அசாத்தியமான இயற்கை செல்வத்தை தன்மீது போர்த்திக்கொண்டிருக்கும் அத்தீவில் வெளியார் வந்து சாதாரணமாக கால் பதித்து விடமுடியாது.

செயற்கை கோள்கள் கூட படம்பிடிக்க முயலாத சாசனத்தின் பரிபாலனம் நூற்பிடித்து வைத்தது போல என்றுமே விலகியதில்லை.அங்கே மட்டும் எப்படி எல்லாமே ஒழுங்காக நடக்கிறது என்று கேட்பீர்களானால் அந்த தீவின் மக்களுக்கே அதற்கான காரணம் தெரியாது! நாளாந்த வாழ்வின் ஒவ்வொரு படிகளிலும் பலவகை மர்மங்களை மறைத்துக்கொண்டு அழகை பூசிக்கொண்டிருக்கும் அத்தீவில் நீங்கள் கண்ணால் காண்பவை, காதால் கேட்பவை மட்டுமே செய்திகளாகும். இதுவரை தீரவிசாரித்தவரென்று எவரும் இருந்தாரிலர்.

அன்றைக்கும் அப்படித்தான், முப்பதண்டுகளாய் அந்த தீவின் ஒரே முதன்மை வானொலியாய் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ‘முதல்வன்’ பரபரப்பாய் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. செய்திக்கலையகத்துக்குள்ளே செய்திகளை முன்னறிவிக்கும் இசைக்கோர்வையை ஒலிக்கவிட்டு விட்டு பத்தாவது தடவையாக சற்றே பதட்டத்துடன் வாசலை திரும்பிப்பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அந்த ஒலியமைப்பு இயந்திரத்தின் முன் குனிந்து கொண்டான் ராகேஷ். இன்னும் செய்தி வாசிப்பாளினி கலையகத்துக்குள் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை என்பதே அவன் பதட்டத்துக்கு காரணம்!

சரியாக அந்த இசைக்கோர்வை நிறைவுற “ஹப்பா தப்பிச்சேன். இன்னும் பத்து நிமிஷம் இருக்கு!” என்று தனக்குப்பின்னே கேட்ட குரலில் லேசாய் திடுக்கிட்டு அவன் திரும்ப செல்ல நாய்க்குட்டி ஒன்றின் குற்றவுணர்வை கண்ணில் பூட்டிக்கொண்டு பெரிய புன்னகையோடு அவனுக்கு பின்னே நின்று கொண்டிருந்தாள் ஸ்வஸ்தி.

குறைந்தது  பத்து சென்டிமீட்டராவது தடிப்பில் இருந்த அந்தக்கலையகத்தின் இரும்புக்கதவை எப்படி அவளால் மட்டுமே சத்தமே இல்லாமல் திறக்க முடிகிறது என்ற சிந்தனையில் ஆள்வதற்கு அவனுக்கு அப்போது நேரம் இருக்கவில்லை.”மகராசி வந்துட்டியா? நீ செய்தி வாசிக்கப்போகிறாய் என்றால் அன்றைக்கு  என் இரத்த அழுத்தம் எகிறிப்போகிறது” என்று ஆரம்பித்தவன் அப்போது தான் அவள் வெறுங்கையை கவனித்து “ஸ்க்ரிப்ட் எங்கே?”என்று ஏறக்குறைய அலறினான்.

சிரிப்பு முகம் மாறாமலே நின்றவள் “ஆங்! இதோ..டட்டட்ட டட்டட்டடடைங்! ” என்றபடி வேகமாய் கதவை நோக்கி சறுக்கிக்கொண்டே செல்ல விழிகளை உருட்டினான் ராகேஷ்.

“ஸ்க்ரிப்ட் இல்லாம இங்கே எதுக்கு வந்தாய்? கடவுளே!”

அவனின் கோபக்குரல் அவளை எட்ட முன்னரே கதவைத்திறந்து கொண்டு வெளியேறியிருந்தாள் ஸ்வஸ்தி. அது தானே!!! என்று விழிகளை உருட்டிய ராகேஷின் முகத்தில் பிறகு சின்ன சிரிப்பொன்று உதயமானது. என்னதான் ஒழுங்கீனங்களின் உச்சமாக அவள் இருந்தாலும் அவளை கோபித்துக்கொள்ள அவர்கள் யாராலுமே முடிவதில்லை.

செய்திக்கலையகத்துக்கு வெளியே இருந்த அறை வழக்கத்துக்கு மாறாக அன்றைக்கு பரபரப்பாய் இருந்ததை கவனித்துக்கொண்டே சட்டென கதவை விரியத்திறந்து வெளியே நடப்பதை கிரகிக்க முயன்றாள் ஸ்வஸ்தி

அவளைப்பற்றிய குற்றச்சாட்டுத்தான்! சந்தேகமின்றி புரிந்தது அவளுக்கு. என்றைக்குமே அவள் என்றால் வேப்பங்காயாய் கசக்கும் அவர்களுடைய தலைமை அதிகாரி செய்திப்பிரிவு உதவி முகாமையாளரிடம் கைகளை ஆட்டி ஆட்டி கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

‘அவள் தாமதமாக செய்தி வாசிக்க வந்ததை பற்றித்தான் இருக்க வேண்டும்’

குரூரப்புன்னகையொன்று உதட்டில் ஜனித்ததை அவசரமாய் மறைத்து முகபாவனையை பவ்யமாக்கினாள் ஸ்வஸ்தி.

திடும்மென கலையகக்கதவு திறக்கவும் அவர்கள் இருவரதும் பார்வைகள் கதவில் பதிந்து அவள் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அதிர்வில் விரிந்தன.

“ஸ்…ஸ்வஸ்தி!” தலைமை அதிகாரியின் முகம் அஷ்டகோணலானது

“மணி சார். ஐந்தே நிமிஷம் தான் இருக்கு செய்திகள் ஆரம்பிக்க. ஸ்கிரிப்ட்டை  கொடுத்தீர்களானால்?” அவளின் கேள்வியில் முகம் வெளிறி கெஞ்சல் பாவனையோடு அந்த அதிகாரியின் பக்கம் திரும்பினார் மணி. “சார் நான்…நான்”

அவரை முறைத்து விட்டு தானே மணியின் கையிலிருந்த ஸ்க்ரிட்டை பிடுங்கி ஸ்வஸ்தியிடம் கொடுத்தவர் “இன்னொரு தடவை தேவையில்லாத புகார்களுக்கு என் நேரத்தை வீணடித்தால் என்ன ஆகுமென்று நான் உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை. வயதுக்கேற்ற முதிர்ச்சியுடன் நடந்து கொள்ளுங்கள்!” என்று இறுக்கமான குரலில் மணியை கண்டித்து விட்டு விடு விடுவென வெளியேறி சென்றார்.

“ஜஸ்டு மிஸ்ஸு!” கள்ளப்புன்னகையோடு நின்றவளை மணியின் பார்வை எரிக்க கோபமாய் அவளை நெருங்கினார் அவர்.

“எப்படி உள்ளே வந்தாய்? ஆறு மணியில் இருந்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ இங்கில்லை. இப்போது எப்படி உள்ளே வந்தாய்?” அவர் குரல் ஏறக்குறைய கிறீச்சிட்டது.

என்ன சார் பேசுறீங்க? உங்களை தாண்டித்தான் உள்ளே போனேன். நீங்கள் தான் கவனிக்கவில்லை!” அவள் தோள்களை குலுக்கினாள்

“பொய் சொல்லாதே. இன்றைக்கு தப்பித்து விட்டாலும் ஒரு நளைக்கு நீ மாட்டத்தான் போகிறாய்! உன் ஆட்டம் ரொம்ப நாள் நிலைக்காது” அவர் கறுவ ஸ்வஸ்தி ஒருமுறை அவரை ஏறெடுத்து பார்த்தாள். உதடுகளில் இப்போது சின்னதாய் ஒரு சவால் புன்னகை நுழைந்திருந்தது.

“மணி சார்..”அளவுக்கதிகமான அழுத்தத்துடன் ஆரம்பித்தவள் “ராகேஷை தேடி வந்த  அக்கவுண்டன்ட் மீராவை வழி மறித்து கண்ணும் கண்ணும் கலந்து நீங்கள் பாசமாய் கடலை போட்ட நேரத்தில் கூட நான் கடந்து போயிருப்பேன். ” என்று இழுத்தபடி என்று சவாலாய் அவரது கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஏய்!”

அவருக்கு கோபத்தில் பேச்சே வர வில்லை. பெரிய பெரிய மூச்சுக்களை விட்டுக்கொண்டிருக்க செய்தி வாசிப்பாளர் கலையகத்தில் இருந்தாகவேண்டிய இறுதி எச்சரிக்கை இசை ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.

“தண்ணி குடிங்க மணி சார்” என்றபடி கள்ளபுன்னகையும் தனக்கே உரிய லாவகமுமாய் திரும்பியவள் கலையகத்துக்குள் நுழைந்து செய்தி வாசிப்பதற்கான மேஜையின் முன் அமர்ந்து கடைசிக்கட்ட குரல் தயார் படுத்தல்களுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தபடி ஸ்க்ரிப்டில் அவசரமாக விழிகளை ஓட்டினாள் ஸ்வஸ்தி.

வெளியே மணியை அபாய மணியாக மாற்றியவள் இவள் தான் என்று சத்தியம் செய்தாலும் இப்போது யாரும் நம்பியிருக்க மாட்டார்கள். அந்தளவுக்கு போதிதர்மரின் புன்னகை தானாகவே இப்போது அவளது உதட்டில் பூத்திருந்தது.

“வணக்கம்.. இன்றைய செய்திகளை உங்களுக்குத் தருவது ஸ்வஸ்தி நிரஞ்சனன்.”

தடதடக்கும் ரயிலொன்றின் வேகத்துடன் அவளது ஐஸ்க்ரீம் குரல் வானலையில் மெல்ல நழுவ ஆரம்பித்தது.

பத்து நிமிட செய்திகள் ஒரு வழியாக நிறைவுற மெல்ல எழுந்து தன்னுடைய பொருட்களை சேகரித்தபடி வெளியேற தயாரானாள் ஸ்வஸ்தி

“ஸ்வஸ்தி, வெளிய மணிசார் கூட ஏதும் வம்புக்கு போனியா என்ன?” ராகேஷ் செய்யும் வேலையை விட்டு நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை.

“அவர் தான் என் வழில வந்தார்” தோள்களை குலுக்கினாள் அவள்

“ரொம்ப அந்த மனுஷனை சீண்டாதே. அவ்வளவு தான் சொல்வேன்” அத்தோடு முடிந்தது என்பது போல அவன் திரும்பிக்கொள்ள “இனிமே பேசலை போதுமா?” என்றபடி கதவை திறந்து கொண்டு வெளியேறினாள் ஸ்வஸ்தி.

வெளியே இன்னும் கொஞ்சம் கூட குறையாத கோபத்துடன் அமர்ந்திருந்த மணியை கண்டு மீண்டும் கள்ளச்சிரிப்பு அவளது உதடுகளில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது.

அவரை கவனித்தது போலவே காண்பிக்காமல் லேசாய் ஹம் செய்தபடியே அவரை கடந்தவள் அவரின் முகத்தில் ஏறிய கோபச்சிவப்பை கவனிக்காமல் இல்லை. மாறாக இன்னும் குரலில் சுதி ஏறத்தான் செய்தது.

செய்திப் பிரிவுக்கு வெளியே பகல் ஷிப்டில் இருந்தவர்கள் வீட்டுக்கு போயிருக்க அலுவலகம் ஏறக்குறைய வெறிச்சோடிப்போய் கிடந்தது, அவளுக்கு அங்கே காலை மற்றும் மாலை செய்திகளை வாசிக்கும் செய்திப்பிரிவில் தான் பகுதிநேரப்பணி. பிற நேரங்களில் அவள் செய்தி சேகரிப்பதற்காய் ஊரை சுற்றிக்கொண்டிருப்பாள். அவளோடே பகுதிநேரப்பணியில் இணைந்த, பெரும்பாலும் பகலோடேயே வேலைகளை முடித்து விடும் RJ சுசி அன்றைக்கு கணனிக்குள் புகுந்து கொண்டிருந்ததை கவனித்து விட்டு அவனின் அருகில் போய் ஒரே மேசையில் ஒரு தட்டு தட்டினாள் ஸ்வஸ்தி

ஏய்!!!! என்று கோபமாய் நிமிர்ந்தவன்  இவளை கண்டதும் பெரிய புன்னகையை பூட்டிக்கொண்டு “உன் வேலை முடிஞ்சதுல்ல கிளம்பு கிளம்பு” என்றான் கடுப்பு குரலில்

” என்ன ஆறுமணி நிகழ்ச்சியா?”

“இல்லடி! இன்னிக்கு இரவு நிகழ்ச்சி நான் தான் செய்தாக வேண்டும். பத்து டு பன்னிரண்டு மணி.” குரலே அழுது வடிந்தது

“ஹா ஹா என்ஜாய்” அவளுக்கு சிரிப்புத்தாங்கவில்லை

பத்து முதல் பன்னிரண்டு மணிவரை பழைய எம்ஜியார் காலத்து பாடல்களுக்கு நேயர்களின் கவிதைகளை? பொருத்தி வாசிக்க வேண்டிய வேலை!

நமுட்டு சிரிப்போடு திரும்பியவள் “ஏய் நாளைக்கு ஸ்டேடியத்துக்கு போகிறாயா என்ன?” என்று கேட்டாள்

“என்னால விளையாடத்தான் முடியலை. அதுக்காக பார்க்காமல் இருப்பேனா? கண்டிப்பாம போவேன்”

பாவம் இந்த பாக்சிங் போட்டித்தொடரில் விளையாட ரொம்பவே ஆர்வமாக இருந்தான் சுசீ.

“நானும் வர்றேன் எனக்கு ஒரு கால் பண்ணு!” என்றபடி திரும்பி லிப்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள் ஸ்வஸ்தி

“ஏய்…..நிஜமாவே”

‘இவன் விட்டால் இன்று முழுக்க பேசிக்கொண்டே இருப்பான்.இவனுக்காக நாம் நாளை அந்த விளங்காத பாக்ஸிங் போட்டிக்கு கூடப்போவதே பெரிது! ‘  அவன் கூப்பிட்டது  காதில் விழாதவள் போல கண்சிமிட்டி சிரித்து விட்டு லிப்ட் வாய் திறக்கவும் ஒரு பாலே நடனப்பெண்ணின் லாவகத்துடன் உள்ளே நுழைந்தவளின் கையில் சுசியின் மேசையில் இருந்த பெரிய பார் சாக்கலேட் இருந்தது.

லிப்டின் ஒரு பக்கத்தில் இருந்த கண்ணாடியில் தன் விம்பத்தை பார்த்தபடியே லேபிளை உரித்து உருகும் சாக்லேட்டின் சுவையை அனுபவித்தபடியே நின்றவளுக்கு அன்றைய மாலை திடும்மென ஞாபகம் வந்து விட்டது.

“பாட்டிம்மாவுக்குத் தெரிந்தால் நாம் செத்தோம்”

மறுகணம் “தெரிந்தால் மட்டும் என்ன ஆகிவிடும்?” என்று தன் பிம்பத்துக்கு தானே நாக்கை துருத்தி காண்பித்தவள் சிரிப்புடன் தரைத்தளத்தில் லிப்டை விட்டு வெளியேற அப்போதுதான் தன் வண்டியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்த ஞாபகமே அவளுக்கு வந்தது. தன்னைத்தானே சபித்துக்கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தால் லிப்ட் அதற்குள் மேலே போயிருந்தது. அது திரும்பும் வரை  காக்க மனதின்றி  பார்க்கிங்கின் ஓரமாய் பிரதான வீதிக்கு ஏறும் வழியில் நடக்க ஆரம்பித்தாள் ஸ்வஸ்தி

“வர வர பாட்டிம்மாவுக்கு வயசாகுதோ இல்லையோ நமக்கு வயதாகிட்டே போகுது. காலைல உன் காரை எடுத்துட்டு வராததை கூடவா மறப்ப ஸ்வஸ்தி?” அவளையே மனம் கடிந்து கொண்டு ” நாளைக்கு காலை முதல் வேலையாக காரை சர்வீஸ் சென்டரில் இருந்து எடுத்தாக வேண்டும்” செய்ய வேண்டிய வேலைக்கு நேரமும் குறித்தது.

“ஹேய் ஸ்வஸ்தி!! ஹாவ் எ நைஸ் வீக் எண்ட்!” என்றபடி ஒரு காரும் குரலும் அவளைக்கடக்க நான் கேட்டேனா என்று மனதுக்குள் விழிகளை உருட்டினாலும் வெளிக்கு சிரித்தபடி “பை விதூ… யூ டூ” என்று பதிலுக்கு குரல் கொடுத்தபடியே அவளும் ஒரு வழியாய் தெருவுக்கு இறங்கினாள்.

ஏழுமணியை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த நேரம். இன்னும் முழுதாக இருள் நகரை சூழ்ந்துகொள்ளவில்லை. அவசர அவசரமாக வீடு புகும் பறவைகளை போல எங்கும் எங்கும் மனிதர் கூட்டம் மட்டுமே..

அவள் கண்கள் பஸ் அல்லது டாக்சிக்காய் தெருவை துழாவ ஆரம்பித்திருக்க ஏனோ ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு அவளை சுற்றி வியாபித்து பரவியது. என்னவென்று அவள் புரிந்து கொள்ள முன்னரே “எக்ஸ்கியூஸ்மீ மாம்” என்றபடி  தலையில் இருந்து முகத்தை பாதி மறைத்திருந்த ஹூடியுடன் அவளுக்கு நேராக ஒருவன் வந்து நின்றான்.

அவள் “எஸ்” என்று சொல்லி முடிக்குமுன்னரே.. அவன் வாய் மிதமாய் அசைவதையும் தோளை மூடியிருந்த ஹூடியை போலவே இருத்த கம்பளி நடுவில் திறந்து கொள்ள ஏகப்பட்ட பயங்கரமான தோற்றமுள்ள கறுப்புப் பறவைகள் அவளை நோக்கி வர ஆரம்பிப்பதையும் கண்டு அவள் விழிகள் முழு விட்டத்துக்கும் விரிந்து விட்டன

“இன்றைய மாலையின் மிச்சமா?”

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் வாய்க்குள் எதையோ முணுமுணுத்த படி அவனை நோக்கி கைகாட்ட ஹக் என்ற அலறலோடு முன்னால் நின்றவன் புகையாய் மறைய ஆரம்பித்தான்.

ஆங்காங்கே நின்ற மனிதர்கள் இதை கவனித்து குழம்ப ஆரம்பிக்கும் முன்னரே வேகவேகமாய் தெருவை கடந்து மறுபக்கம் போக முயன்றவளின் பின்னாலேயே ஏதோ ஒரு அடிப்பட்ட பறவையின் கோபக்கீரீச்சிடல் பன்மடங்குகளாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.

208772-skull-art-fantasy-head-logo-bird-black-hd-wallpaper-748x421

“திரும்பி பார்க்கக்கூடாது. நாம் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் இவைகள் நம் பலவீனத்தை கண்டுகொண்டு திருப்பி தாக்கவே முடியாமல் உடலின் உயிர்ப்பை மொத்தமாய் உறிஞ்சுக்கொள்ளும் “

எதிரே போய்க்கொண்டிருந்த மனிதர்கள் எல்லாம் அவளுக்கு பின்னே அதிர்ந்த விழிகளுடன் நிற்பதை அவளின் கண்கள் கவனிக்க மறுக்கவில்லை. ஆதாரங்கள் மனிதக்கண்களுக்கும் காமராக்களுக்கும்  எட்டு முன் இதை கையாண்டாக வேண்டுமே

திடும்மென பயங்கரமான அமுக்கமொன்று அவள் தோளில் மோத மின்னல் வேகத்தில் திரும்பியவள் பறவைக்கூட்டத்தில் தனியாக தலைவனைப்போல கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் மோதிவிடும் தூரத்தில் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு கொலைகாரப்பறவையை கண்டு உதடுகளில் எதையோ முணுமுணுத்தபடி கைகளை வெடுக்கென்று அதை நோக்கி நீட்டினாள் ஸ்வஸ்தி

கணநேரம் தான்.. ஹக் என்ற கிரீச்சிடலுடன் புழுதி துகள்கள் போல அப்பறவை பிரிந்து பிரிந்து மறைந்து போக நிம்மதி பெருமூச்சு பின்னால் படையென வந்து கொண்டிருந்த பறவைகளை கண்டதும் மறுபடி தொலைந்தது.

இந்தப்பறவைகள் மூலம் அவள் இதுவரை தாக்கப்பட்டதே இல்லை. பரிச்சயமும் இல்லை. இத்தனை ஒவ்வொன்றாக தாக்கி அழிக்க முடியாது. அவளது மனம் அவசரமாய் கணக்கிட்டது.

பெரும்பாலும் ஒரு இயற்கை ஊடகத்திலிருந்து உருவாகும் சாபங்கள் அதற்கு எதிர் ஊடகத்தினால் அழித்து விடக்கூடியவையே.

அதற்குள் வீதியின் எதிர்க்கரையை அடைந்து விட்டவள் ஒரு முடிவுடன் அவற்றை எதிர்கொண்டு திரும்பினாள். உதடுகள் அசைவது தெரியாதது போல அவள் மந்திரமொன்றை  தேர்ந்து முணுமுணுக்க ஒரு நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது, சோவென கடும் மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது. மழைத்துளிகள் வேகமாய் அந்த பறவைகளில் பட்ட கணமே அப்படியே கரியாய் அவை கரைந்து மறைவதை நிம்மதியும் வெற்றி சிரிப்புடனும் ஒரு கணம் உள்வாங்கிக்கொண்டவள் மீண்டும் வாய்க்குள் ஒரு மந்திரத்தை சொல்லியபடி இரண்டு கைகளை விரித்து உயர்த்தி ஒருமுறை சுழற்றினாள். அதிர்ந்து போய் நடந்ததை பார்த்துக்கொண்டிருந்த  மனிதர்கள் ஒரு கணம் அசைவற்று தாங்கள் இதுவரை  கண்ட காணக்கூடாத காட்சிகளை  மறந்து மீண்டும் உணர்வுக்கு வந்து மழையில் இருந்து தப்பிக்க ஒதுக்குப்புறங்களை தேடி ஓடினர்.

அதற்கு மேல் அங்கு தாமதிக்காமல் வேக வேகமாய் அங்கிருந்து அகன்றாள் ஸ்வஸ்தி.

அன்றிரவு, எதிர்பாராமல் பெய்த பெருமழையில் வார இறுதி விடுமுறைக்காக வீடு செல்லும் மக்கள் போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டி வெகுநேரம் காத்திருக்க வேண்டி நேர்ந்ததை வானொலியில் 10 மணி செய்திகளாக வாசித்துக்கொண்டிருந்தான் சுசீ.

To be continued….

9 thoughts on “ஷாஸ்தம் – 1

  1. Hey vandhuttingala. Curiosity got the better of me and I read it. Excellent start da. Kalakkunga. Myra = swasthi? or have you changed the plot. Or are you going to take us to Visagam in the future updates? Whatever be it, it’s going to turn out to be the best am sure. Best wishes Uchu.❤️

    Like

  2. Oi ithana nalla kanulaye mattama enga mam poi iruntheenga?ore padips agiteengalo. Anyway welcome back chellams.arambame thigil a iruku. UUK mathiri imagination a.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: