ஷாஸ்தம் – 2

இத்தனை காலமும் அவள் இருக்குமிடம் தேடி வந்து அவளை இப்படியாரும் தாக்கியதில்லை. அதுவும் அந்த வெளிச்சம் இன்னும் மிச்சமிருந்த நேரத்தில், சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களுக்கு தங்களுடைய இருப்பு வெளிப்படுத்தப்படும் என்ற எண்ணம் கிஞ்சித்துமில்லாமல் அப்பயங்கர சாபத்தை தன் மேல் ஏவிய எதிரி எவனாக இருக்க முடியும்?

அந்த கேள்விக்கு பதில் அவளை வித்தகனின் வீட்டுக்கு நடுவில் கொண்டு வந்து விட்டிருந்தது. என்ன தைரியம் இருந்தால் என்னை பொதுவெளியில் வைத்து தாக்க முயல்வார்கள்? ஸ்வஸ்தியிடம் இருந்து கோப அலைகள் ஆவேசமாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.

ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்த அவனது பரம்பரை இல்லம் ஒரு கறுப்பு வித்தை மாய மந்திரவாதியின் இல்லத்துக்குரிய அத்தனை அம்சங்களையும் எல்லா விதத்திலும் எடுத்துக்காட்டிக்கொண்டிருந்தது. பயங்கர முகங்களைக்கொண்ட கடவுளர்களின் ஓவியங்கள் முதற்கொண்டு மண்டையோட்டு அலங்காரங்கள் வரை முழு வீடும் கறுப்பு நிற ஒழுங்கமைப்பில்… ஸ்வஸ்தியின் உதடுகள் லேசாய் அருவருப்பில் சுழித்துக்கொண்டன. சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பழைய புகைப்படங்கள் அவர்கள் கறுப்பு வித்தைக்காரர்கள் என்று வெளிப்படையாகவே அறைகூவிக்கொண்டிருக்க எதிலும் தொட்டு விடாமல் ஹாலின் நடுவில் நின்று வீட்டு மனிதர்களின் சத்தத்தை கிரகிக்க முயன்றாள் அவள். அப்பாவி மனிதர்களை தீய வழியில் உபயோகிக்கும் மந்திரவித்தைகளுக்கு அவர்களது கவுன்சில் ஆதரவளிப்பதில்லை. ஆனாலும் அரசியல் காரணங்களுக்காக அவர்களை சிறியளவில் மறைமுகமாக அனுமதிக்கவே செய்வார்கள்.

பாட்டி சங்கமித்தா மற்றும் அவளது குடும்பம் கவுன்சிலை விட்டு தனியாக இயங்கும் சுயாதீன மாயமந்திரவாதிகள். பாட்டியிடம் அரசியல் காரணங்கள் எல்லாம் செல்லுபடியாகாது. ஆகவே பாட்டியின் ஆதிக்கம் இருக்கும் இடங்களில் கறுப்பு வித்தைக்காரர்கள் வருவதற்கு ரொம்பவே யோசிப்பார்கள். அப்படியிருக்க பொதுவெளியில் அதுவும் அவள் மீதே அப்படியொரு தாக்குதலை நடாத்த எப்படித் துணிவு வந்தது?

“விராஜ், அப்பா பேசவேண்டுமாம்! ” தடிமனான ஒரு மனிதன் திடும்மென ஹாலுக்குள் வந்து, அவள் எதிரில் நின்று கொண்டிருப்பதையே உணராமல் மேலே நோக்கி குரல் கொடுக்க குரல் கொடுக்க, ஆஜானுபாகுவாய் அவனது முகச்சாயலில் இருந்த இன்னொருவன் மாடியில் இருந்து இறங்கி அவளை தாண்டிக்கொண்டு நடந்தான். மறுகணம் எதிரே இருந்த சுவர் விலகிக்கொள்ள விடுவிடுவென அவன் சுவரின் பின்னே இருந்த இருளான பகுதிக்குள் உள்ளே நுழைந்தான். சுதாகரித்து தானும் அவன் பின்னே நுழைந்தவள் அவர்கள் இருவருக்கும் மேலே காற்றில் மிதந்தபடி பின் தொடர்ந்தாள்.

விராஜ், வினோத் எனப்படும் வித்தகனின் இரண்டு மகன்கள் இவர்களாக தான் இருக்க வேண்டும். தங்களின் பின்னே மிதந்து வரும் ஒரு ஜீவன் குறித்த சந்தேகமே இல்லாமல் முன்னே நடந்துகொண்டிருந்த அவர்களின் தலையில் பின்னாலிருந்து ஓங்கி ஒரு கொட்டுவைக்க துடித்த மனதை மிகக்கஷ்டப்பட்டு அடக்கவேண்டியிருந்தது அவளுக்கு. மாய மந்திரவாதிகளில் சக்தி மிகக்குறைவான பிரிவினரே கறுப்பு வித்தைகளை பயன்படுத்துவார்கள். இல்லாத சக்தியை இவ்வழியிலேனும் சமப்படுத்த முயல்வது அவர்களின் வழக்கம்.

அந்த நிலவறையும் வீட்டின் பிற பகுதிகளைப்போலவே கறுப்பு ஒழுங்கமைப்பில் தான் இருந்தது. வித்தகன் தன்னுடைய வழக்கமான முகச்சுளிப்புடன் நடுவே அமர்ந்திருக்க அவன் அருகில் அவன் வயதையொத்த இன்னொருவன் இருந்தான். அவர்களைக் கண்டதுமே ஸ்வஸ்திக்கு கோபம் உச்சிக்கு ஏறியது. தன்னை தாக்கியது இவன் தான் என்று நிரூபணமானதும் எப்படியெல்லாம் அவனை தண்டிக்க முடியும் என்று இப்போதே அவளுக்குள் எண்ணங்கள் உலாப்போயின.

அந்த விராஜை அருகில் வந்து அமரும் படி சைகை காண்பித்த வித்தகன் அவன் வந்து அமர்ந்துகொள்ள கைகளை எதிரே இருந்த குடுவைக்குள் விட்டான். அடுத்தகணம் அவன் என்ன செய்யப்போகிறான் என்று நொடியில் உத்தேசித்து அப்படியே உயர்ந்து கூரையோடு போய் ஒட்டிக்கொண்டாள் ஸ்வஸ்தி.

வித்தகன் குவளையில் இருந்து ஏதோ வகை பொடியொன்றை உள்ளங்கை நிறைய எடுத்து பொடிகளை ஊதி விட்டு மந்திரிக்க அவர்கள் இருந்த இடத்தை சுற்றி வட்ட வடிவில் வெள்ளொளி பளபளத்தது. ஒரு வேளை கூரையை நோக்கி அப்பொடிகளை தூவியிருந்தால் அவர்கள் ஸ்வஸ்தியை இலகுவாக கண்டுகொண்டிருக்க கூடும். ஆனால் அந்தளவுக்கு தங்களின் நிலவறைக்குள் யாரேனும் நுழைவார்கள் என்று அவர்களுக்கு சந்தேகம் இல்லை போலும். ஆசுவாசமாய் அவர்களின் பேச்சில் கவனம் செலுத்தினாள் அவள்.

“நடப்பதை பார்த்தால் என் வீட்டிலேயே எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. அதுதான் ஒரு முறை தெளிவு படுத்திக்கொண்டேன். இப்போது சொல் விராஜ், பூஜைக்கு என்ன தடங்கல்?” வித்தகன் மகனின் பதிலுக்காக அவன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“பூசாரி வர மறுக்கிறான்” விராஜின் உடல்மொழி இறுகி இருந்தது

“என்னது? பூசாரியா?” வித்தகனுக்கு அவ்வளவு குழப்பம்.

“ஆமாம்” என்பது போல தலையசைத்தான் விராஜ். “அவன் இப்போது அவனாக இல்லை அப்பா . காட்சிகள் மூலம் மிரட்டப்பட்டிருக்கிறான் போலிருக்கிறது. என்னை கண்டதுமே என்னை விட்டுவிடுங்கள் என கதற ஆரம்பித்துவிட்டான். பிறர் கவனத்தை ஈர்க்காமல் நான் தான் விலகி வர வேண்டியிருந்தது.”

கண்களை ஒருமுறை மூடித்திறந்த வித்தகன் “யார்?” என்று மட்டும் கேட்டான்.

“தடயங்கள் சங்கமித்தா வீட்டை காண்பிக்கிறது”

‘இதையே நீ இப்போது தான் கண்டுபிடிக்கிறாயா? உன்னை கொல்ல திட்டமிட்டு தேவையில்லாமல் என் சக்தியை வீணடித்துக் கொண்டேனே..’ என்று விழிகளை உருட்டியவளுக்குள் இப்போது புதிய குழப்பம். அப்படியானால் மாலையில் வந்தவன் யார்?” அவர்களின் பேச்சு தொடர சிந்தனையை இடைவெட்டி பேச்சில் கவனம் செலுத்தினாள் ஸ்வஸ்தி.

“இது சங்கமித்தாவின் வேலையில்லை. இப்படி குறுக்கு வழியில் தடை செய்ததுஅந்த குட்டிப்பிசாசின் வேலையாகத்தான் இருக்கவேண்டும்”

தன்னை மீறி வெளிப்படத்துடித்த சாபமொன்றை பல்லைக்கடித்து அடக்கிக்கொண்டாள் ஸ்வஸ்தி. உனக்கு எதிரி வேறொருவன் இருக்கிறான். இது கோபத்தில் நேரத்தை வீணாக்கும் நேரமல்ல என்று மனம் இடித்துரைத்தது.

“பச். அவர்கள் இருவரையும் கவுன்சிலில் இணைக்குமாறு எவ்வளவு அழுத்தம் கொடுத்தாலும் கவுன்சிலால் முடிவதில்லை. அவர்கள் சுயாதீனமாக இருக்கும் வரை நமக்கு பிரச்சனை தான்.” இவ்வளவு நேரமும் மௌனமாக இருந்த மற்ற மனிதன் திறந்திருந்தான்.

ஓஹோ..இப்படியெல்லாம் இடையில் ரகசிய டீலிங் நடக்கிறதா? சுவாரஸ்யமாக கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஸ்வஸ்தி

“இந்த ஏரியாவில் சங்கமித்தா குடும்பம் இருக்கும் வரை எங்களால் எதுவும் செய்யமுடியாது அப்பா. ஒரே ஒருதடவை பயம் காட்டிவிட்டால் போதும். அதுவும் அந்த குட்டிப்பிசாசுக்கு மரண பயம் காண்பிக்க வேண்டும்”

விராஜ் கோபமாய் குரலுயர்த்த மேலே ஸ்வஸ்தியின் உதடுகளில் கோபப்புன்னகை வந்து குடியேறியது.

‘உன் தலைக்கு மேல் வந்து நின்று கொண்டிருப்பவளையே கண்டுகொள்ளத்தெரியவில்லை. நீயெல்லாம் எனக்கு மரணபயத்தை காண்பிக்க போகிறாயா? ஹ!’

அதற்குள் அவசரமாய் இடையிட்டான் வித்தகன் “சங்கமித்தா சாதாரண மாய மந்திரவாதி இல்லை மகனே. கவுன்சிலுக்கே அவளை எதிர்க்க அவ்வளவு பயம். அவள் மீது கைவைத்து நம்முடைய ஒட்டுமொத்த வேலைகளுக்கும் ஆப்பை நாமே வரவழைப்பது போலத்தான். தவறியும் அவளதோ அல்லது அந்த குட்டிப்பிசாசினதோ வழியில் குறுக்கிட்டு விடாதே. அவர்களை அவர்களுடையவர்கள் மூலமாக மட்டுமே கட்டுப்படுத்த வேண்டும்”

“அப்போ இப்போது என்ன தான் செய்வது? ” விரக்தியாய் கேட்டான் மற்ற மகன்

“வேறு இடம் பார்க்கவேண்டியது மட்டுமே இப்போதைக்கு செய்யவேண்டியது.

ஜாக்கிரதை மகனே..சமீப காலமாய் எல்லாம் மர்மமாகவே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவதானம் தேவை”

அப்படியானால் இவர்களும் சமீபத்திய மர்மங்களை உணர்ந்து தான் இருக்கிறார்கள்! நான் தனியாள் இல்லை ….என்னை தாக்கியது இவர்கள் இல்லை என்றால் வேறு யார்? எந்த பிரச்சனையை விட்ட குறை தொடட குறையாய் விட்டு வந்தோம்? யோசனையோடு அந்த அறையில் இருந்து மறைந்து போனவளின் உதட்டில் இப்போது அவளது பேர் போன பைசாசிக புன்னகை வந்து குடியேறியிருந்தது.

உள்ளே நிலவறையிலோ விராஜின் சட்டையில் திடும்மென தீ கொழுந்து விட்டு எரிய பதறி பதில் மந்திரங்கள் மூலமாக அவசர அவசரமாய் அதை அணைத்தவர்களின் முகங்கள் அவ்வளவு நேரமும் அந்த அறைக்குள் பிரசன்னமாயிருந்தவளை புரிந்து கொண்ட அதிர்வில் இறுகிப்போயிருந்தன.

அன்றிரவின் எஞ்சியிருந்த மணித்துளிகள் அவளிடம் இலகுவில் தூக்கத்தை நெருங்க விடவில்லை. பாட்டி வேறு ஊரில் இல்லை, அவர் வழக்கமாகவே தன்னுடைய மாணிக்கக்கல் வியாபாரம் காரணமாக பாதி நாட்கள் வீட்டில் இருப்பதுமில்லை. ஆகவே மாலை சம்பவம் தொடர்பில் பாட்டியை தொல்லை செய்ய மனதில்லாமல் யோசித்துக்கொண்டே தூங்கிப்போனவள் அதிகாலையே மீண்டும் விழித்துக்கொண்டு விட்டாள். எதுவோ அவளை பிடித்து உலுப்பியது போல, ஒரு பலமான விசை அவளை தூக்கியது போன்ற பிரமை!

“என்னடா இது.. பிரமையா நிஜமா? அத்தோடு தூக்கம் தொலைந்து போக தன் அறையில் இருந்து தன் வீட்டை சுற்றி வெள்ளொளி கொண்டு அந்நிய நடமாட்டத்தை தேடியவள் எதுவுமே கிடைக்காமல் அதற்கு பிறகு தூக்கம் பிடிக்காமல் நகருக்கு மேலே மிதந்த படி எங்கேனும் எதாவது மாறுதல் தெரிகிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தாள் ஸ்வஸ்தி.

பாட்டி இருந்திருந்தால் இதெல்லாம் அவர் தான் செய்வார், அவளுக்கு செய்திகளாக மட்டும் தான் இவையெல்லாம் தெரியவரும். தானும் சுதந்திரமாக நகரில் சுற்றித்திரிய தேட, அவள் மனம் விழையும். இருபது வந்ததுமே உள்ளூர் வானொலியில் செய்தி சேகரிப்பாளினியாக அவள் இணைந்து கொண்டதன் காரணமே அது தான்.

கண்கள் அவளின் எதிரே கடற்கரையில் சிறிதாய் குழும்பியிருந்த கூட்டத்தை கண்டு லேசாய் சுருங்க அவள் வேகமாய் அவர்களை நெருங்கினாள்

“இந்த விடிகாலை நேரம் இங்கே என்ன நடக்கிறது?” தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் அப்படியே அவர்களின் மேல் மிதந்தபடி கவனிக்க ஆரம்பித்தாள் ஸ்வஸ்தி.

மூன்று மீனவர்கள் நடுவில் நின்று கைகளை ஆட்டி ஆட்டி கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்க சுற்றியிருந்த வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டும் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டும் இருந்தனர் பிறர்.

“சத்தியமா பார்த்தோம்ங்க. வெளியே கடல் அப்படி கொந்தளிச்சிட்டு இருந்தது. பயங்கர அதிர்வு சத்தங்களுக்கிடையில் எங்களுக்கு நாங்கள் எங்கே போகிறோம் அந்த திசையில் இருக்கோம்னே புரியல. நாங்கள் பயந்தே போனோம். என்ன நடந்தது என்று தெரியும் முன்னரே இன்னொரு அதிர்வு, விழித்துப் பார்த்தால் நாங்கள் இந்த கரைக்கு அருகில் இருந்தோம். எங்களுக்கு வேறேதும் ஞாபகமே இல்லை.”

ஒரு மீனவன் மூச்சிரைக்க சொல்லி முடிக்க சுற்றியிருந்த மக்கள் மத்தியில் ஒருமிக்க பேச்சுக்குரல் எழுந்தது.

என்ன நடக்கிறது?

அன்றைக்கு கடலில் எந்த புயலும் வந்திருக்கவில்லையே…

யோசனையோடு கைகளை நீட்டி ஒட்டு மொத்த கடற்கரைக்கும் அவள் முணுமுணுப்பாய் மந்திரிக்க சில கணங்களிலேயே அந்த மீனவர்களை சுற்றி நின்றுகொண்டிருந்த மனிதர்கள் ஏன் அங்கே வந்தோம் என்ற குழப்பத்தோடு கலைந்து போக ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் விலகி மறைவதை திருப்தியுடன் பார்த்தபடி தூரத்தே இருந்த தாளை மரக்கூடல்களின் மறைவில் பிரசன்னமானாள் ஸ்வஸ்தி. களைத்து போய் பயம் அப்பிய முகத்தோடு இருந்த மீனவர்கள் திடும்மென தங்களை சுற்றியிருந்த மனிதர்கள் கலைந்து செல்வதை சற்றே குழப்பத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருக்க மெல்ல தீர்மானமான காலடிகளோடு அவர்களை நெருங்கினாள் அவள் .

அவளுக்கு அவர்கள் பேசுவதில் இருந்த உண்மையை தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

“என்ன ஆச்சு?” அவளது பார்வை அவர்களது கண்கள் வழியாக உண்மையை தேடுவது போல கண்களுக்குள்ளே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள் .

அந்த குரலிலும் பார்வையிலும் ஏதோ மந்திரத்துக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள் போல அவர்கள் நடந்ததை மீண்டும் அப்படியே ஒப்புவிக்க அவளுக்குள் சின்னதாய் ஒரு அதிர்வு உருவானது. இது நடந்த சம்பவம் அல்ல. அவர்களின் ஞாபகங்கள் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. என்ன முயன்றும் அதை செய்தவர்களையே அந்த ஞாபகங்களின் தடத்தையோ அவளால் கண்டுகொள்ள முடியவே இல்லை.

அவளுக்கு இதுவரை இப்படி நேர்ந்ததில்லை. மீண்டும் மீண்டும் முயன்றதில் தலைவலியே வந்து விடும் போலிருக்க அவர்களிடம் விடைபெற்று திரும்பி நடந்தவளின் முகத்தில் முழுக்க முழுக்க குழப்பமே நிறைந்திருந்தது.

திரும்பி வரும் வழியில் காற்றில் சங்கமித்தாவுக்காய் நடந்த செய்தியை எழுதி அது நெருப்பு வர்ண எழுத்துக்களாய் காற்றில் நகர்ந்து மறைய ஆரம்பிக்க வீட்டை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தாள் ஸ்வஸ்தி.

உண்மையில் சாசனத்தில் என்ன நடக்கிறது?

அன்றைய இரவின் மர்மங்களுக்கு உச்சம் வைத்தாற் போல அவள் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தபோது அவர்களின் வீட்டு உட்படியில் விழுந்து கிடந்தான் ஒரு மர்ம மனிதன்.

தீர்க்கமான முகம் மயங்கிக்கிடக்கும் போதும் இறுக்கம் தளரா அழுத்தம், அவன் சாதாரணன் இல்லை என்று ஒற்றைப்பார்வையிலேயே சொல்லும் உடலமைப்பு. அவசரமாய் அவனருகில் மண்டியிட்டவள் அனிச்சையாய் அவனின் தடயங்களை சுற்று வட்டாரத்தில் இருந்து அழித்தாள் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஒரு பச்சை வெளிச்சம் ஒளிர்ந்து அணைந்து அவனின் தடயங்கள் அழிந்ததை சொல்ல அப்படியே அவனை ஏந்திக்கொண்டு நேராக தன்னுடைய அறைக்குள்ளேயே நுழைந்து கட்டிலில் படுக்க வைத்தாள். தண்ணீரை கையில் அள்ளி அவன் முகத்தில் அடித்தவள் அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்தாள். அவன் கண்ணிமைகளை அசைக்க ஆரம்பித்திருக்க அவளுடைய மந்திர சக்தி புகை போல அவனது நினைவுகளின் எல்லை சுவரை தொட்டு அந்த சுவரின் சக்தியை அவளுக்கு புரியவைக்க அவனின் எண்ணங்களுக்குள் நுழைய ஒரு இடைவெளி கிடைக்காதா என்று பல்லை கடித்த படி தேடிக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

“வீண்வேலை! நான் மனது வைக்காமல் உன்னால் ஒரு துளியை கூட என்னிடம் இருந்து பெயர்க்க முடியாது.”

ஆழ்ந்து ஒலித்த குரலின் அதிர்வில் வாரிச்சுருட்டிக்கொண்டு நிமிர்ந்தவள் அவனை நோக்கி புருவங்களை நெரித்தாள். அவன் இப்போது கன்னத்தில் கைவைத்துக்கொண்டு அவள் புறமாக சரிந்து படுத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“ஓடு. போய் கொஞ்சம் பால் எடுத்துக்கொண்டு வா”

“என்னது?” அதிகாரமாய் வந்த ஆணையை எதிர்பார்க்காதவளிடம் இப்போது கோபச்சிவப்பு ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவனோ பொறுமை இழந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று நெரித்து கொண்டிருந்த நெற்றியின் வரிகள் அப்படியே சொல்லின

“சொல்வது புரியவில்லையா? போ போய் பால் எடுத்துக்கொண்டுவா ”

சடடென எழுந்து விட்டாள் அவள்

“இதோ பார். உன்னை பாவம் பார்த்து வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்து வைத்திருக்கிறேன் என்றா நினைத்தாய்? பால்வேறு கொடுக்க வேண்டுமா? நீ வெளியூரை சேர்ந்தவன் என்று எனக்கு தெரியும். மரியாதையாய் நீ யார் என்று சொல்லும் வரை உன்னால் இங்கிருந்து வெளியேற முடியாது.”

வாய் விட்டு சிரித்தான் அவன். “சரி பயந்து விட்டேன். ஓடிப்போ போய் எடுத்துக்கொண்டு வா.”

கோபம் உச்சத்தில் எற அடிபட்ட பறவையாய் அவனை நோக்கி தன்னுடைய கைகளை குவித்து சக்தியை திரட்ட ஆரம்பித்தவளின் கைகள் அப்படியே நின்று போயின.அடுத்த கணம் அவளை கேட்காமல் அவளது உடல் எழுந்து கொண்டது.

அவளை இதுவரை இப்படி எவருமே கட்டுப்படுத்தியது கிடையாது.அவளுக்கு இதயம் வேக வேகமாக அடிக்க கோபம் கணக்கில்லாத வண்ணம் ஏறியது

“உன்னை இப்படியே நடத்தி எனக்கு வேண்டியவற்றை செய்து முடிக்க முடியும். நீயாக எடுத்து வந்தால் உனக்கு நல்லது. சங்கமித்தாவின் பேத்திக்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் எண்ணம் எனக்கில்லை. என் பொறுமையை சோதிக்காதே.” அவனும் பல்லை கடித்தான்.

இவனுக்கு பைத்தியமா என்ன? யாரோ தெரியாத ஒரு பெண்ணிடம் இப்படி அடிமைக்கு வேலை சொல்வது போல சொல்லிவிட்டு நான் செய்யாத போது இவ்வளவு கோபம் வேறு .வருகிறதே. உடல் வேறு ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட அசைய மறுத்தது.

“என்னை விடு. எடுத்து வருகிறேன்” வேறு வழியில்லாமல் பல்லை கடித்தபடி வேண்டினாள் அவள் அடுத்த கணம் அவள் அங்கங்கள் விடுதலை பெற வேகமாய் அங்கிருந்து வெளியேறினாள் அவள்

“மிளகு, கற்பூரம் சேர்த்துக்கொண்டு வா” அவனின் குரல் பின்னாலேயே வந்தது

அதைக் காதில் வாங்காதவள் போல வேகமாய் நடந்தாள் அவள்

“வந்திருப்பவன் பாட்டியை தேடித்தான் வந்திருக்கிறான். ஏதோ ஒரு சாபத்தை உடைக்கத்தான் பால் கேட்கிறான்” அவளுக்கு புரியாமல் இல்லை ஆனாலும் அவளை அசிங்கப்படுத்த எவனுக்கும் உரிமை கிடையாது! அவளை சீண்டியவர்களை அவள் சும்மா விட்டதும் கிடையாது.

பாலை கிண்ணத்தில் ஊற்றி மிளகும், கற்பூரமும் சேர்த்துவிட்டு மேலதிகமாக ஹாலுக்குள் வரிசையாய் ஒழுங்கு மாறாமல் அடுக்கி வைத்திருந்த ஒரே அளவில் இருந்த குடுவைகளில் ஒன்றை எடுத்து வந்து திறந்து பாலுக்கு மேலே கவிழ்த்தாள். நீல நிறத்தில் புகைவடிவில் பாலுக்குள் கலந்த ஆத்திரவம் பாலின் நிறத்தை மாற்றாமல் சேர்ந்துகொள்ள கூடவே இன்னொரு தட்டில் இரண்டு ரொட்டித்துண்டுகளுக்கு நடுவில் சீஸ் வைத்து இரண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்கு போனாள் அவள்.

“பாட்டியை தெரிந்திருக்கிறது என்பதால் உனக்கு கூடுதலாக உணவும் தருகிறேன். ஆனால் மக்களை பாதிக்கும் எதையும் என்னால் அனுமதிக்க முடியாது. நீ யார்? எதற்காக வந்திருக்கிறாய் என்று சொல்லியே ஆகவேண்டும்” என்று பற்களை கடித்தபடி தட்டுக்களை அவன் முன்னிலையில் டொப்பென வைத்தாள் அவள்.

லேசான புன்னகையோடு அவன் பால்கோப்பையை கையில் எடுக்க ‘பாலைக்குடி. நீ என்னை கட்டிப்போட்டாய் அல்லவா? உன் நாவை கட்டிப்போட்டு வேண்டியவற்றை எல்லாம் தெரிந்து கொள்கிறேன்.’ என்று மனதுக்குள் கறுவிய வண்ணம் அவனுக்கு சந்தேகம் வராதிருக்க ‘தண்ணீர் எடுத்து வருகிறேன்’ என்ற படி ஹாலுக்குள் நழுவினாள் ஸ்வஸ்தி. முகத்தில் அவளது பைசாசிக புன்னகை இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மலர ஆரம்பித்திருக்க ஏதோ ஒரு பாடலை ஹம் செய்ய ஆரம்பித்தவள் அடுத்த கணம் அப்படியே உறைந்தாள். அவளுக்கு பின்னிருந்து நீல நிறப்புகை அவளைத்தாண்டிக்கொண்டு ஹாலுக்குள்சென்று உரிய கண்ணாடிக்குடுவையை திறந்துகொண்டு குடுவைக்குள் நுழைந்து மூடியையும் பூட்டிக்கொண்டது.

இப்படி ஒரு சம்பவத்தை அவள் கண்டதும் இல்லை.கேட்டதும் இல்லை. சங்கமித்தாவின் ஆகப்பலம் வாய்ந்த உண்மை வாங்கியை இதுவரை யாரும் கண்டுகொண்டதும் கிடையாது, இப்படி முறியடித்ததும் கிடையாது. மின்னல் வேகத்தில் அறைக்குள் மீண்டும் பிரசன்னமானவளை இப்போது வெற்றுக்கட்டில் தான் வரவேற்றது. கூடவே காலியான பாலும் ரொட்டித்தட்டும், திறந்து கிடந்த அவளது பர்ஸும்!

எதை எதை எடுத்துப்போனான்? பர்சில் எதுவுமே குறையவில்லை. காலையின் வெளிச்சம் உடலில் சுடும் வரை கோபாவேசமாய் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை அலைந்து திரிந்து அவனை தேடிக்களைத்தவளுக்கு அன்றைக்கு தோல்விதான் மிஞ்சியது.

9 thoughts on “ஷாஸ்தம் – 2

  1. OMG!!!! Fantasy world la kooda oruthara nimmathiya kotta kooda mudiyatha😛 aniyayam!!

    Vithagan uncle…Viraj thambi…🙄 Naan kooda ungala terror piece nu nenachen😛 Sangamitha paatti semma gethu polaye😀… Adangathavangala kattathukkulla adaichu paakkarathula apdi enna ananthamo🙃 swastima namathu rajathandhirangal anaithum veenagi vittadhey😛

    Liked by 1 person

    1. Oh well what do we think, we think that this is not the first time you have made your fans proud and certainly this won’t be the last. Every scene just conjures up . Beautiful and brilliant Uchu. Wow writing, piquing the curiosity in the right amounts. Magic, black magic, in the midst of all this a job in the radio station, birds chasing, the blue smoke emanating from the milk omg Uchu you are on a roll. Let me stop reading now and resume once you finish it so that I can enjoy the magic in its entirety. You are the best❤️

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: