ஷாஸ்தம் – 3

wp4594078

அது ஒரு மலையடிவாரம். பசும் புற்றரையில் ஆங்காங்கே மஞ்சள் பூக்கள் மடிந்து விழுந்தும் உயிர்ப்போடிருந்தன. நீளமான கல் பென்ஞ்சொன்று’ ட’ வடிவில் மலையைப்பார்த்தபடி மரத்தின் கீழ் போடப்பட்டிருக்க ஐந்து வயது கூட மதிக்க முடியாத சிறுவர் சிறுமிகள் நான்கு பேர் அந்த பெஞ்சில் வட்டமாக சுற்றி குழுமியிருந்தனர். அவர்களின் குற்றஞ்சாட்டும் முகபாவனைகள் பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த உருவத்தின் மேல் படித்திருந்தன.

கலங்கிப்போன கண்களுடன் அப்போது தான் எதையோ ஜீரணிக்க முயல்பவள் போல கண்கள் கலங்கிப்போய் அமர்ந்திருந்தாள் அந்த சிறுமி.  மாசுமறுவற்ற பளிங்கு முகத்தில் அவளுடைய சாம்பல் நிறக்கண்கள் கண்ணீரை தேக்கிக்கொண்டிருந்தன. தோள்களை தாண்டி பரந்திருந்த சாக்லேட் வண்ண முடி வார்னிஷின் பளபளப்போடு வளைந்து விழுந்து கொண்டிருக்க அந்த குட்டி உருவம் தன்னை சுற்றி நின்றவர்களையே ஏக்கமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

“நீ வரமுடியாது சுதி. இனிமேல் நாங்கள் உன்னை சேர்க்க மாட்டோம்” ஒரு சிறுவன் அவளை நோக்கி விரல் நீட்டி சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

“ஏன்?” அவளின் துக்கம் சுமந்த குட்டி முகம் கேள்வி கேட்டது

“உனக்கு எங்களை போல அப்பா அம்மா கிடையாதாம்”

“ஆமா. நீ ரொம்பக் கெட்ட பொண்ணாம். அதனால தான் உன் அப்பா அம்மா சாமிகிட்ட போய்ட்டாங்களாம். மீனு சொல்றா” பல குரல்கள் ஒருங்கே பதிலளிக்க

படக்கென எழுந்து விட்டாள் அந்த குட்டிப்பெண்

“அவ பொய் சொல்றா!!! எனக்கு அவங்க தான் ஏஞ்சல்கள் என்று பாட்டி சொல்லிருக்காங்க” அவளின் குரல் தீனமாய் ஆனால் உறுதியாய் மறுத்தது.

“உன் பாட்டி தான் பொய் சொல்றாங்க..”

“ஆமா…ஏஞ்சல்னா இப்போ கூப்பிட்டு காமிக்கிறியா?” முதலாவது பையன் மீண்டும் சவாலாய் கேட்க எல்லோரும் எங்கே கூப்பிடு என்பது போல அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அவளுக்கு எப்படி கூப்பிடுவதென்று தெரியவில்லை.

“ம்மா…ப்பா…” அழுகை விக்கி விக்கி வெளிவர கைபிசைந்து கொண்டு நின்றாள் அவள்

சற்றுநேரம் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றவர்கள் பிறகு “பொய் சொல்றா பொய் சொல்றா” என்றபடி  ஓடி மறைந்து விட அவள் மட்டும் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

சில நிமிடங்களில் மழையின் மெல்லிய  தூறல் மரத்தின் குடையை தாண்டிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவள் மேல் விழுந்து தன்னை நனைப்பதை அந்தக்குழந்தை கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் விரித்த கைகளின் அசைவு கூட மாறாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.. கண்ணீர் மழையோடு சேர்ந்து வழிந்து கொண்டே இருந்தது.

யுகங்களாய் கடந்த சில நிமிடங்களின் பின் இப்போது அவளது விம்மல் நின்று விட்டிருக்க செப்பு உதடுகள் கோடாக இறுகின. கண்களில் அப்படியொரு கோபம்! கைகளை விரித்து தன் நண்பர்கள் போன திசையில் காற்றில் ஓங்கி குத்தினாள் அவள்.. அடுத்த கணம் அவள் நின்ற இடத்தில் இருந்து தீ கோர நாக்குகளுடன் பரவ ஆரம்பித்தது. மெல்ல மெல்ல தூறிக்கொண்டிருந்த மழைத்துளிகள் அத்தீயின் பயணத்தை கொஞ்சமும் பாதிக்கவில்லை

தீயை கண்டதும் அதிர்ந்து முகம் வெளிறி அவள் இமைகள் சொருக மயக்கமாக “ஸ்வஸ்தீதீதீதீ” என்ற சங்கமித்தாவின் அதிர்ச்சிக்குரல் எங்கோ தூரமாய் அவளுக்கு கேட்பது போலிருந்தது. அத்தோடு எல்லாமே இருளாகிப்போனது அவளுக்கு

திடுக்கென எழுந்து அமர்ந்தாள் ஸ்வஸ்தி. மதிய நேரத்தை நெருங்கி விட்டிருக்கும் போலிருக்கிறது. வெளிச்சம் அப்படியே கண்களில் அறைந்தது. சில கணங்கள் கண்களை கசக்கியபடி இமைதட்டி விழித்தவளுக்கு சில கணங்களுக்கு முன்னர் அவள் கண்ட கனவு மீண்டும் நினைவு வந்தது. கூடவே அது தட்டி எழுப்பிய உணர்வுகளும் புகை மூட்டமாய் கவிந்தன.

அவன் பார்த்திருக்கிறான்!

நடந்தது புரிந்ததில் ஆத்திரம், இயலாமை, சோகம், வன்மம் எல்லாம் அவளுக்குள்ளே ஒன்றாக எழுவது போலிருந்தது. என் எண்ணங்களுக்குள்ளே நான் உணராமலே அவனால் போய் பார்க்க முடிந்திருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் என்றோ கல்லைக்கட்டி அமிழ்த்தி விட்ட நினைவுப்பாசி இப்படி மேலே வந்து மிதந்திருக்க முடியாது.

யாருக்கும் நான் காண்பித்திராத என் மூடப்பட்ட பக்கமொன்றை ஒரு அந்நியனால் உள்ளே நுழைந்து பார்க்க முடிந்திருக்கிறது

கோபமும் எதிலோ தோற்கடிக்கப்பட்ட உணர்வுமாய் ஆரம்பித்த அவளது எண்ணங்கள் இப்போது அந்த அவனை தாண்டி, அன்றோடு தனக்கு மறுக்கப்பட்ட மனிதர்களோடான வாழ்க்கை, குழப்பமான அவளின் சுயம் என்று மாறி மாறி தடை தாண்டி பயணிக்க எதிர்கொள்ளும் எல்லைக்கோடாய் அவளது மொபைல் அழைக்க ஆரம்பித்தது.

“சுசீ அழைக்கிறான்”

அந்த பாழாய்ப்போன ஏழடி ராட்சசனை தேடிக்கொண்டு அலைந்ததில் ஒன்றும் சிக்காமல் வந்து கட்டிலில் விழுந்தது தான் அவளுக்கு தெரியும். அன்றைக்கு ஒரு மணிக்கு சுசீயோடு பாக்ஸிங் தேசிய போட்டித்தொடர் பார்க்க வருகிறேன் என்று வாக்களித்திருந்ததை கூட மறந்து அவ்வளவு நேரம் தூங்கிப்போயிருக்கிறாள்.

“ஹே ஸ்வஸ்தி”

“சொல்டா”

“நான் இன்னும் அரைமணியில் புறப்பட்டு விடுவேன். சரியாகி ஒன்றரைக்கெல்லாம் உன் வீட்டில் இருப்பேன்! நீ …நீ நிஜமாகவே வருகிறாய் தானே”

“ஒரு தடவை சொன்னால் புரியாதா உனக்கு!!! வரேன் லூசே” அவன் பதிலை கூட கேட்காமல் போனை கட் செய்தவள் அவசரமாய் டவலை எடுத்துக்கொண்டு பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தாள்.

‘பாவம்!’

பத்து நிமிடத்திலேயே குளித்து முடித்து வெளியே வந்தவள் உடைமாற்றிக்கொண்டு தலையை கை விரல் கொண்டே சீர்படுத்திக்கொண்டவளின் ஓரக்கண்ணில்  பக்கவாட்டில் இருந்த நிலைக்கண்ணாடியில் விழுந்து கொண்டிருந்த அவளது விம்பம் தெரிந்தது. மெல்ல அதை நோக்கி திரும்பினாள் ஸ்வஸ்தி.

கருநீலத்தில் இடுப்பில் இறங்கி இருந்த டைட் பான்ட், அதே கருநீலத்தில் உடலோடு கச்சிதமாய் பொருந்தும் நைக்கி டீஷர்ட். நல்ல உயரம்,  அதே சாம்பல் விழிகள் , தலைமுடியின் சாக்லேட் நிறம் இப்போது கடும் தேன்பழுப்பு நிறத்துக்கு வந்திருந்தது. உடல் தான் வளர்ந்திருந்தது, ஆனால் விழிகள் வழியே தெரிந்த பாவம் பதினைந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்தப்புள்ளியில் இருந்து அவள் கடந்து செல்லவேயில்லை என்று அதிர்ச்சியோடு அவளுக்கு உணர்த்தியது போலிருந்தது.

அது இத்தனை நாட்கள் அவளுக்குகூட தெரியாது. அதெல்லாம் நான் கடந்து போய் விட்டேன், என்னை அவை பாதிப்பதே இல்லை என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டிருக்க  அவன் என் எண்ணங்களுக்குள் அத்துமீறி உண்மையை கண்டு கொண்டிருக்கிறான்.

“யாரவன்?”

“அவன் நல்லவனா? கெட்டவனா?”

“எதற்காக வந்திருக்கிறான்?”

எதுவுமே புரியவில்லை அவளுக்கு.

எப்படியும் அவனை வெகு விரைவில் மீண்டும் நீ சந்திக்கத்தான் போகிறாய் அப்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம். உள்ளுணர்வு சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு திரும்பி நடந்தவள் வாசலில் சட்டென்று மின்னிய வெளிச்ச்சத்தில் “என்ன?” என்று அதிர்ச்சியுடன் அதை நோக்கி ஓடினாள்

அன்று இரவு பாட்டிக்கு அவள் அனுப்பிய செய்தி அவளுக்கே திரும்பி வந்திருக்கிறது. அவள் காற்றில் அனுப்பிய பொன்னிற எழுத்துக்கள் அவளின் கண்முன்னே ஒன்றொன்றாய் அணைந்து துகள்களாய் விழுவதை பார்த்துக்கொண்டே நின்றவளின் உதடுகள் பாட்டி என்று முணுமுணுக்க தவறவில்லை.

“பாட்டிக்கு செய்தி சென்று சேராமல் போனதேயில்லையே..”

“அப்படினால் பாட்டி சாசனத்தில் இல்லையா? அவ்வளவு தூரமாக ஏன் போனார்?”

“இல்லையேல் எதற்காகவேனும் அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறாரா?”

“பாட்டி எங்கே போயிருக்கிறார் என்று கூட அவளுக்கு தெரியாதே..”

பாட்டிக்கு ஏதேனும் நேர்ந்திருக்கும் என்று கூட அவளால் நம்ப முடியவில்லை. சங்கமித்தாவுக்கு தீங்கு விளைவிக்க யாராலும் முடியாது. அவரே சொல்வது போல “என்னால் புக முடியாத துளை என்ற ஒன்றே கிடையாது ஸ்வஸ்தி”

“ஸ்வஸ்தீ…” சுசியின் குரல் வாசலில் இருந்து அவளின் யோசனைக்கு தடா போட்டது.

ஒரு நிமிஷம் உக்காரு வந்து விடுகிறேன்… என்று எட்டிக்குரல் கொடுத்தவள் பிறகு ஒரு தீர்மானத்தோடு பாட்டியினுடைய அறைக்குள் நுழைந்து அவருடைய தலைவாரும் மரசீப்பினை எடுத்து வந்தாள். தன்னுடைய அறையின் இடப்பக்க சுவரை முற்றாக அடைத்திருந்த திறந்த அலுமாரியை பக்கவாட்டில் தள்ளினாள். இப்போது அலுமாரி விலகிக்கொள்ள சுவரில் தோன்றிய திறந்த ஷோகேசில் பலவித சின்ன சின்ன குவளைகள் கச்சிதமாய் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

கண்ணை ஒரு கணம் இறுக மூடித்திறந்தவள் இரண்டு சின்னக்குவளைகளில் இருந்த திரவங்களை வெகு கவனத்துடன் மாறி மாறி ஊற்றிக்கலந்து பிறகு அதை அப்படியே பாட்டியின் சீப்பின் மீது ஊற்றினாள்.

அடுத்த சில கணங்களில் சீப்பின் மீது நுரைத்துக்கொண்டிருந்த திரவத்தை தாண்டி பாட்டியின் வெகு பரீட்சயமான ஊதா வண்ண புகை வடிவம் மெல்ல மெல்ல சீப்பில் இருந்து மேலெழுந்தது. பிறகு அவளது கையைத்தாண்டி திறந்து கிடந்த யன்னல் வழியே மெல்ல வெளியேறி காற்றில் கலந்து தூரமாக ஆரம்பித்தது.

colour-smoke-bomb-clipart-5

அது கண்ணை விட்டு மறையும் வரை யன்னலின் கம்பிகளில் முகத்தை புதைத்து பார்த்துக்கொண்டே நின்றவள் பிறகு முகபாவத்தை சீர் செய்து புன்னகையை வரவழைத்தபடி ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள்.

ஹாலில் இருந்த மரத்தட்டுக்களில் ஏகப்பட்ட கண்ணாடிக்குவளைகள் வண்ண வண்ண வர்ணத்திரவியங்களோடு இருக்க அவற்றின் அருகில் போய் பார்த்துக்கொண்டு நின்றான் சுசீ.

“கவனம். ஒன்று உடைந்தாலும் பாட்டியம்மா ரசிக்க மாட்டார்கள். இதெல்லாம் அவங்க வருஷக்கணக்காக அலைந்து திரிந்து மூலிகைகளில் எடுத்து செஞ்சது தெரியுமா?”

“நான் கிட்டவே போகலை.. உங்க பாட்டி பெரிய டாக்டர் போலிருக்கு” அப்பாவியாய் சொன்னான் சுசீ

“ஆமாம். அவங்களால தீர்க்க முடியாத எந்த வியாதியும் இல்லைன்னு மக்கள் சொல்வாங்க“கள்ளப்புன்னகை இப்போது ஸ்வஸ்தியின் உதடுகளின் வழிந்தது.

“வா போலாம்” என்று அவனைத்தள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்தவள் வெளிக்கதவை பூட்டிக்கொண்டு நடந்தாள்.

“நீயும் இதெல்லாம் கத்துக்கணும் ஸ்வஸ்தி” திடும்மென அவன் சொல்ல

“என்னது?” அவளுக்கு விக்கிவிட்டது.

“இந்த ஆயுர்வேத மருத்துவம் எல்லாம் அழிஞ்சே போயிட்டிருக்கு. இந்த தலைமுறை இதை மதிப்பதே இல்லை. பாட்டியோட இந்த அறிவு போயிரக்கூடாது. நீ பாட்டிம்மாக்கிட்ட இருந்து கத்துக்கணும்”

அவனது வெள்ளந்தியான நீண்ட விரிவுரையில் புன்னகை தோன்ற “பாட்டி நிறைய தடவை கேட்டிருக்காங்க, எனக்குத்தான் ஆர்வமே வந்ததில்லை” என்று சொல்லி வைத்தாள் அவள்.

“இப்போ தானே இருபது ஆகுது உனக்கு.  இன்னும் நிறைய டைம் இருக்கு இதெல்லாம் கத்துக்க”

“ஹ்ம்ம்..”

அக்கறையாய் பேசிக்கொண்டு தனக்கு முன்னே நடப்பவனை வாஞ்சையாய் விழிகளால் வருடிய வண்ணம் சுசீயை தொடர்ந்தாள் அவள்.

ஐந்து வயதில் அந்த சம்பவத்தோடு மனிதர்களோடான அவளது தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு விட்டது. வீட்டிலேயே தான் அதுவும் மாய மந்திரவாதிகள் மூலமாக தான் அவள் கல்வியை முடித்தாள். சங்கமித்தா கவுன்சிலில் இருந்தும விலகி தூரமாய் வந்ததில் அந்த மனிதர்களும் அவளுக்கு நெருக்கமில்லை. ஆனால் பல விஷயங்களை புரிந்து கொள்ளும் சக்தியின்றி கடவுள் என்றோ சாத்தான் என்றோ அமானுஷ்யங்களுக்குப்  பெயரிட்டு தங்கள் மனதை அமைதி செய்து கொள்ளும் அப்பாவி மனிதர்களை அவளுக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். அவர்களோடு பழகுவதும்  அவர்களுடைய பாதுகாப்பை தன்னுடையதாக்கியதும் என அவளுக்கு எப்போதுமே மனிதர்கள் தொடர்பில் ஈரம் உண்டு. அது அவளுடைய அப்பா மாறனின் இயல்பு என்று பாட்டி திட்டுவது போல சொல்வதுண்டு தான்.

சுசீ அவளுக்கு விசேடமான நண்பன். அவள் பாட்டியிடம் அடம்பிடித்து பொதுவிடத்தில் மந்திரவித்தைகளை பயன்படுத்த மாட்டேன் என்று வாக்களித்துவிட்டு  போய் முதல்வனில் சேர்ந்து கொண்ட போது அவளுக்கு முன்னே வந்து நண்பனாகி அவளது இதயத்தில் ஒரு இடத்தையும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் முதலாமவன் இவனே.

ஒரு பெரிய கரடி பொம்மை போல அவளுக்கு அன்பையும் நட்பையும் தட்டில் வைத்து முகம்மாறாமல் எப்போதும் நீட்டும் அவனின் முகத்தில் சிரிப்பை வரவழைக்க தன்னுடைய வித்தைகளில் ஒன்றிரண்டை செலவு செய்ய அவள் யோசிப்பதே கிடையாது. நேரத்தையும்!

அவன் தேசிய பாக்ஸிங் போட்டித்தொடரில் கலந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருந்ததாகவும் ஆனால் அவனால் முதற்கட்ட போட்டிகளில் தெரிவாக முடியவில்லை என்றும் சோகமாக சொல்லியிருந்தான். அவ்வளவு தூரம் தெரியாத ஒருவனை குத்துவதற்கு இவன் ஏன் ஆசைப்படுகிறான் என்னிடம் சொன்னால் குத்துக்களோடு சில பல அதிக பிட்டுக்களையும் போட்டுக்கொடுப்பேனே என்று மனதுக்குள் கிண்டலாக  நினைத்துக்கொள்வாள் அவள், இந்த மொக்கை பாக்சிங் எப்படி ஒருவனுக்கு உயிராக முடியும். இதெல்லாம் கரடிகளுக்கு மட்டும் தான் புரியும் போலிருக்கிறது!

ஹா ஹா

பெரும்பாலும் தேசிய மட்டப்போட்டிகள் சாசனத்தில் நடாத்தப்படுவதே கிடையாது. பல வருடங்களுக்கு பிறகு நடாத்தப்படும் இப்போட்டித்தொடருக்கு அவ்வளவு மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக திரண்டிருந்தனர்.  வாசலில் இருந்து அடிக்கொரு இடைவெளியில் போலீசார் வேறு கடமையில் இருக்க, அனைவரையும் தாண்டிக்கொண்டு தங்கள் இருக்கையை தேடிக்கொண்டு நடந்த சுசியின் பின்னால் நடந்தாள் அவள்..

“புல்லரிக்குதுடி..”

“ஸ்ஸ்ஸ்.. கரடிக்கே கண்ணு வேர்க்குதா..” அவள் விழிகளை உருட்டினாள்

“மேலே உன் திருவாயை திறந்து ஒண்ணும் சொல்லிடாதே..” அவன் அவளிடம் முறைத்துக்கொண்டு நடக்க நிகழ்வில் ஆங்காங்கே நின்று கூட்டத்தை கவனமாக பிறர் கவனம் படாமல் அலசிக்கொண்டிருந்த  கவுன்சில் உறுப்பினர்களை அடையாளம் காண முடிந்தது அவளுக்கு.

“அப்போ கண்டிப்பா என்னமோ பெருசா போயிட்டிருக்கு.”  மனதில் பாட்டியின் நினைவும் அந்த ஊதா வண்ணப்புகையும் நினைவில் நிழலாடாமல் இல்லை. சீக்கிரமே பதில் கிடைச்சாகணும்!

கவுன்சில் உறுப்பினர்களின் பார்வை தன்மேல் கூர்மையாக படிவதை உணராதவள் போல சுசியே கவனமாக சென்று அவன் அருகில் அமர்ந்து கொண்டாள் ஸ்வஸ்தி. பாப்கார்ன்பெட்டிகளோடு நடந்து கொண்டிருந்தவர்களிடம் காரமல் பாப்கார்ன் வாங்கிக்கொண்டுமாயிற்று.

மேடையை, அங்கே நடந்த தயார்ப்படுத்தல்களை ஒரு ஏக்கப்பாவனையோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனை அவள் ஓரக்கண்ணால் கவனிக்கவே செய்தாள்.

இவ்வளவு தூரம் வருத்தப்படுவான் என்று தெரிந்திருந்தால் நாம் ஏதும் செய்திருக்கலாம் ப்ச் என்று எண்ணிக்கொண்டவள் பாப்கார்னை அவனை நோக்கி நீட்டினாள்

ப்ச் வேண்டாம் என்பதை போல தலையசைத்தவனின் பார்வை மேடையிலேயே இருந்தது. “தீனிப்பண்டாரம் “அவன் முணுமுணுத்தது கேட்கவே செய்தாலும் அவள் ஏதும் பதில் சொல்லவில்லை. கவுன்சில் உறுப்பினர்களின் நடமாட்டத்தையே விழிகளால் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள் ஸ்வஸ்தி

ஒரு வழியாக போட்டி ஆரம்பித்தது. மேடைக்கு வந்த இருவரில் போட்டியாளர்களை பார்த்ததும் சுசி கண்களை கைகளால் மூடி தலையை பிடித்துக்கொண்டு விட்டான்.

“என்னாச்சு” ரகசியக்குரலில் கேட்டாள் அவன்

“கடைசி மாட்ச்ல இந்தக்காண்டி என்னோடு தான் விளையாடினான். எங்களுடைய சேப்பியன்ஸ் கிளப் தான் அவனும்” என்றபடி சிவப்பு ஆடை அணிந்திருந்த போட்டியாளனை காண்பித்தான் அவன்.

“ம்ம்…”

“நான் தான் ஜெயிச்சேன்”

“ஓ..”

“அப்படியானால் இவன் எப்படி இந்த  சீரீசில் வெளையாட முடியும்?”

“ஒரு வேளை உனக்கு பிறகு வேற மாட்சுகள் ஜெயிச்சிருக்கலாமில்லையா?”

“இல்ல ஸ்வஸ்தி..என்னோடு விளையாடிய மாட்ச் வென்றாலும் தோற்றாலும் இவன் சீரீசுக்கு தேர்வு செய்யப்பட மாட்டான் என்ற நிலைமை தான். ஏனெலில் நான் தான் கடைசியாக இவனோடு விளையாடியது!”

“ஒ..அப்படின்னா இவன் தெரிஞ்சவங்க மூலமா வந்திருக்கான்னு சொல்றியா?”

ஆம் என்று தலையசைத்தவன் இப்போது அவனாகவே பாப்கார்னை கையில் வாங்கிக்கொண்டான்

“என்னை மாதிரி பின்புலம் இல்லாதவங்க இப்படித்தான் பவிலியனில் உக்காந்திருக்கணும் போலிருக்கு”

அவனின் குரலும் தோற்றுப்போன முகபாவமும் அவளுக்குள்ளும் சோகத்தை ஏற்படுத்தியது

“அட அழாதே கரடி.. அவன் இன்னிக்கு செமையா குத்து வாங்கி தோத்து தான் போவான்”

பச்”

“சியர் அப் கரடி” அவள் அவனின் தோளில் இரண்டு தடவை தட்டி விட்டு யோசனையோடு மேடையை பார்த்தாள்.

இரண்டு போட்டியாளர்களும் ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்க தயாராக ஆரம்பித்திருந்தனர். நடுவர் விசில் ஊதி ஒற்றைக்கையை அவர்கள் நடுவில் காண்பித்து விட்டு விலக தன்னுடைய கைகளை இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டாள் ஸ்வஸ்தி. கண்கள் அந்த அவனிலேயே படிந்திருந்தது.

சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும். பார்வையாளர்களிடம் இருந்து சின்னதாய் சலசலப்பு, அவளின் அருகே குனிந்தான் சுசீ

“இவன் அடிக்கவே மாட்டேன்றான்டி. தற்காப்பு மட்டும் தான் பண்ணிட்டிருக்கான். முதல் ரவுண்டிலேயே எதுக்கு இப்படி பண்றான்?”

“தகுதி இல்லாவன் போட்டிக்குள் வந்தால் இப்படித்தான் ஆகும். நான் சொன்னேன்ல இன்னிக்கு அடிவாங்கி சாகப்போறான்னு!” அவள் கண்கள் ரகசியப்பளபளப்பை பூட்டிக்கொண்டிருந்தன.

“லூசா நீ? நான் சேப்பியன்ஸ்!!  நான் விளையாடாவிட்டாலும் எங்கள் சேப்பியன்ஸ் டீம் அடுத்த ரவுண்டுக்கு போக வேண்டும்! கமான் காண்டி!!!!” அவன் அந்தக்காண்டியை உற்சாகப்படுத்த

அடக்கரடியே…அவனை விழிவிரித்து வெறித்தாள் ஸ்வஸ்தி. இந்த மனிதர்களை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. இவனுக்கு அநியாயம் நடந்திருக்கிறது. இவனுடைய இடத்துக்கு அவன் வந்திருக்கிறான். ஆனால் ஒரே க்ளப் என்ற காரணத்துக்காக அவன் வெல்ல வேண்டும் என்று இந்தகரடி நினைக்கிறான்!!! எப்பேர்ப்பட்ட அசட்டு நியாயவான் இவன்!!!

இப்போது மேடையில் நிற்பவன் தன்னால் ஏன் தற்காப்புக்கு தவிர பிற சமயங்களில் கைகளை அசைக்க முடியவில்லை என்று குழம்பி பதட்டமடைந்து கை கால்களை தாறுமாறாக உதற ஆரம்பிக்க பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் குழம்பிப்போய் அவனை கேலி செய்யும் வசைகளை எழுப்ப ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

இன்னும் அவனை மன்னிக்க ஸ்வஸ்தி தயாராகவில்லை. பிடிவாதமாய் பார்வையை அவனிடத்திலேயே வைத்திருந்தாள் அவன்.

“அடேய் காண்டி…”சுசீ சலிப்பாய் தலையில் கைவைத்துக்கொள்ள

“அடுத்த ரவுண்டில் விட்டதை பிடிப்பான் சுசீ..” என்றாள் அவள் விட்டேற்றியாக

“முதல் ரவுண்டில் இப்படி கோட்டை விட்டால் ரொம்ப கஷ்டமாகும் வெற்றி பெறுவது!” அவனின் முகமே விழுந்து விட்டது

“கமான் சூசி. அவன் வெற்றிக்கு தகுதியானவன் கிடையாது. ஏமாற்றுக்காரன்!”

“அவனை பற்றி எனக்கு அக்கறையில்லை. எங்கள் க்ளப் வெற்றிக்கு தகுதியானது. சேப்பியன்ஸ் டிசெர்வ் டு வின்!!!!”

“ஏன் அந்த மற்றக் க்ளப் மட்டும் தோற்க வேண்டுமா?” அவளுக்கு கடுப்பாகி விட்டது

“அது எனக்குத் தெரியாது. என் க்ளப் ஜெயிக்க வேண்டும்.”

“ஷ் இந்த மனிதர்களை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையே..”

அவளை பார்த்து விழிகளை உருட்டியவன் “நரிக்கூட்ட தலைவி” என்று முணுமுணுத்தான்!

சிரிப்போடு மறுபக்கம்  திரும்பிக்கொண்டாள் அவள். “எப்படியோ போய் தொலையட்டும். இனிமேல் இந்த விளையாட்டில் அவள் தலையிடுவதாக இல்லை”

கைகளை விலக்கிக்கொள்ள நினைத்து அசைத்தவள் அடுத்த கணம் பெரும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானாள். அவளது கைகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. அதுவும் அவளால் அது என்ன வித்தை என்றே புரிந்து கொள்ள முடியாமல்!!! அவசரமாய் மேடையை பார்த்தால் அங்கே அந்த காண்டி தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தான்!!!!

அவளது வித்தையை உடைத்து யாரோ அவளை கட்டிப்போட்டிருக்கிறார்கள், அந்த குறிப்பிட்ட யாரோ யார் என்று அவளுக்கு உடனேயே புரிந்து போனது!

நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டு திரும்பி கூட்டம் முழுவதையும் கண்களால் அலசினாள் அவள். அந்த ஏழடி ராட்சசன் இங்கே எங்கோ தான் நின்று கொண்டிருக்கிறான். அவளது உள்ளுணர்வு சொன்னது.

“இப்ப என் கட்டை எடுக்கலைன்னா நான் நீ எங்கே போனாலும் தேடி வந்து உன்னை கொல்வேன்” அவள் பல்லைக்கடித்தபடி முணுமுணுத்தாள். கையை கட்டியிருக்கும் மாயம் அவளிடத்தில் இருக்கும் வரை அதற்கு காரணமானவனால் அவளின் குரலை கேட்க முடியும்!

அடுத்த சில செக்கன்களில் அவளின் காதருகே நீர்க்குழிழி போல ஒன்று வந்து உடைந்தது.

“பொது இடத்தில் மந்திரங்களை தேவையின்றி உபயோகித்ததற்கு உனக்கு தண்டனை வேண்டாமா சுந்தரி?” பிசிறே இல்லாமல் அந்த அவனின் குரல் சோம்பலாய் அவளின் இடது காதில் ஒலித்தது

“நீ என்ன கவுன்சில் தலைவனா? முதலில் என் பெயர் சுந்தரி இல்லை!!!!”

“கவுன்சில் ஹா ஹா ஹா ஹா” இப்போது  இன்னொரு நீர்க்குமிழ் அவளருகில் உடைந்தது.

அவசரமாய் திரும்பி பார்த்தவளின் கண்ணில் அவளுக்கு பின் வரிசையில் இருந்த ரெண்டே வயது மதிக்கத்தக்க அழகுச்சிறுவன்  நீர்க்குமிழ்களை ஊதும் அந்த நீளமான பிளாஸ்டிக் விளையாட்டுப்பொருளை உதட்டருகே வைத்து ஊதிக்கொண்டிருந்தான். அவன் ஊத ஊத சோப்பு நுரையில் இருந்து பெரிய பெரிய குமிழிகள் புறப்பட்டு நாலாபுறமும் மெல்ல மெல்ல மிதந்து கொண்டிருந்தன. அவள் பார்ப்பதை கவனித்து அவளை பார்த்து கன்னங்குழிய சிரித்தான் அந்த சிறுவன்.

பாப்கார்ன் “ என்று சுசி அவளின் தோளைத்தட்ட வெடுக்கென்று திரும்பியவள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று அவசரமாய் தலையசைத்தாள்

அவளையும் அவளது இடையில் கட்டியிருந்த கரங்களையும் விநோதமாய் பார்த்தவன் “ஏன் டென்ஷனா இருக்கே” என்று கேட்டான்.

“சே…சேப்பியன்ஸ் ஜெயிக்கணுமே..பதட்டமா இருக்கு”

“பார்த்தியா? பாக்ஸிங் என்றால் என்னவென்று தெரியாதவர்களையும் தன்னுடைய ரசிகர்களாக்கி விடும் எங்கள் க்ளப்” அவன் வாயெல்லாம் பல்லாக

‘கிழிக்கும்!!!!’ வாய்க்குள் பல்லை நெருமியவள் வெறுமனே தலையாட்டி வைத்தாள்

“சுந்தரி… நீ எனக்கு வேண்டுமே.. ஒரு தேவைக்காய் நீ எனக்கு தேவை. வருகிறேன் என்று சொல் விட்டு விடுகிறேன்” அடுத்த நீர்க்குமிழி அவள் காதருகில் வந்து முடியிழைகளில் பட்டு உடைய சோம்பலாய் அவன் குரல் அவள் காதோரம் குறுகுறுக்க வைத்தது

ஆஹா.. கோழி முட்டையை பொரிக்க வைத்துவிட்டு டைனோசர் குஞ்சை கேட்ட கதையாயில்ல இருக்கு! இவனுக்கு நான் தேவையாமா?

“முதலில் என் கையை அவிழ்த்து விடு!”

“அப்போ நீ வருவாய்….”

“நீ யார் எவன் என்று தெரியாமல் நான் எப்படி உனக்கு உதவ முடியும்?”

“என்னால் சாசனத்துக்கோ அதன் உயிர்களுக்கோ எந்த கேடும் வராது. போதுமா?” அவன் குரல் அமைதியாய் வந்தது

“உன்னை எப்படி நம்புவது?”

“நீ என்னை சத்தியத்தின் மூலம் தாராளமாய் கட்டிப்போடலாம்”

“அவ்வளவு தூரம் உனக்கு நான் ஏன் தேவை காரணம் சொல்”

“அது உனக்கு தேவையில்லாதது”

“அப்போ நானும் உனக்கு தேவையில்லை”

“ஹா ஹா எனக்கு மறுக்கிறாயா நீ? உன் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறானே உன் பிரிய மானுடன். அவனில் ஏதேனும் வேடிக்கை விளையாட்டு காட்டவா?” அவனில் குரல் சொல்வதை செய்வேன் என்றது

அவள் மறுக்க முன்னர் “ஆஆ..” என்று மெல்லிய குரல் சுசீயிடம் இருந்து வர பதறிப்போய் திரும்பினாள் அவள்

என்ன சுசீ?

“கைல சுருக்கென்று வலிச்ச போல இருந்தது. இப்போ இல்லை!” அவன் கைகளை தடவி விட்டு மீண்டும் போட்டியில் கவனமானான்

“சுசீ மேல் ஒரு தூறல் பட்டாலும் உன்னை கண்டதுண்டமாக்கி விடுவேன்” அவள்  சீட்டில் குனிந்து அமர்ந்தபடி பல்லைக்கடித்தாள் அந்த அவனிடம்

“அப்போ எனக்கு சத்தியம் செய்து கொடு”

“முதலில் நீ என் கையை விடு. பண்ணித்தருகிறேன்”

உடனடியாக அவளுடைய கை விடுதலையானது. அவனது குரலை சுமந்து கொண்டு மீண்டும் காதருகே வந்த நீர்க்குமிழியொன்றை தன் முடியிழைகளில் பட்டு உடைய முன்னர் விரல் நுனிகளால் பவித்ரமாய் தொட்டு விரலில் அமரவைத்தாள். பிறகு  ஒரு தீர்மானத்தோடு வலப்புறமாய் விரலை சுற்ற ஆரம்பித்தாள்.  இப்போது அவளின் விரல் நுனியில் கணக்கில்லாத வேகத்துடன் சுற்றிக்கொண்டிருந்த குமிழியை பிறர் கவனத்தில் படாமல் தன் உதடுகளுக்கு  அருகில் கொண்டு வந்தாள்.

“என் பெயர் சுந்தரி கிடையாது மரமண்டை!!!! “ என்று  முணுமுணுத்து விட்டு மெல்ல குமிழியை ஊதி விட்டாள். அது மெல்ல மெல்ல அந்த குட்டிப்பையனை கடந்து மேலே மிதந்தது.

அவ்வளவு தான் அதன் பிறகு அந்தக் குரல் அவளுக்கு கேட்கவே இல்லை. ஸ்வஸ்தியின் உதட்டில் இப்போது அவளது பைசாசிக புன்னகை நன்றாகவே பூத்திருந்தது.

என்னடி சிரிக்கிற?

“பாப்கார்னை கொடுடா கரடி. காசு கொடுத்து வாங்கினது நான் தனியா நீ மட்டும் வச்சு காலி பண்ணுவியா?” என்ற படி பார்ப்கார்ன் பெட்டியை பறித்துக்கொண்டவளை கோபமாக பார்த்தான் சுசீ

“பைத்தியம்!!!”

 

 

 

5 thoughts on “ஷாஸ்தம் – 3

  1. First Thanks for coming back with this diff unique style.
    அதகளமா இருக்கு ரெண்டு பேரும் அடிச்சுக்கறது.
    செம்ம curiosity create pannum plot ah iruku.
    Waiting for further episodes

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: