கொண்டாட்டம். காம்

Niveda-Thomas-in-money-ratnam-movie-(26)4694

 

ஹாய் டர்லிங்க்ஸ்

நான் கொண்டாட்டம்.காம் முழுக்கதையையும் இந்த லிங்கில் படிக்கலாம். உங்கள் கருத்துக்களை சொல்ல மறவாதீர்கள். நன்றி

Full story link

Advertisements

கொண்டாட்டம்.காம் -18

Niveda-Thomas-January-2013-stills-(30)8572

ஹைவேயில் நடைபெற்ற கோர விபத்து என்று விடியோ காட்சிகள் செய்திகளில் காண்பிக்கப்பட்டபோது வசீ இந்தளவோடு  தப்பித்தது இறைவன் செயல் என்றே தோன்றியது. வேக எல்லை நூறைத்தாண்டிய நிலையில் கட்டுப்பாடிழந்த லாரி ஒன்று WKC வண்டியை மொத ஹைவேயில் இருந்து பிரிந்து சாதாரண வீதி இறங்கும் இடத்துக்கு மேலிருந்து விழுந்திருக்கிறது வண்டி! நினைத்துப்பார்க்கவே உடல் சிலிரித்தது மீராவுக்கு.

வெறும் காயங்களோடு மட்டும் அவன் தப்பி விட வேண்டும். பின்விளைவுகள் ஏதும் இருந்து விடக்கூடாது என்பதே எல்லோருடைய பிரார்த்தனையாகவும் இருந்தது.

நித்யாவை பார்க்க அவளுக்கே பாவமாக இருந்தது. ஆனால் யாரை யார் தேற்றுவது?

விடியும்வரை சாப்பிட்டேன் தூங்கினேன் என்று பேர் பண்ணிக்கொண்டிருந்தவள் அதிகாலை விடிந்ததுமே எழுந்து தயாராகி விட்டாள். யாரை இந்த அதிகாலை அழைத்துச்சென்று விடுமாறு உதவி கேட்பது? மனோவை எழுப்பவும் ஒருமாதிரியாக இருந்தது,பாதி இரவுக்கு மேல் வரை தூங்காததினாலோ என்னவோ அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த நித்யாவை எழுப்பாமல் அவள் வெளியே வர, காபி அருந்தியபடி டைனிங் ஹாலில் அவளுக்காய் காத்திருந்த மனோவை கண்டதும் நன்றி சுரந்தது அவளுக்கு.

“நான் போய்ட்டா ஆண்ட்டியை வீட்டுக்கு அனுப்பிடலாம்.. “ தயங்கிச்சொன்னவளை பார்த்த விழி விலக்காமல் “போகலாம்” என்றபடி இன்னொரு காபிக்கப்பை எடுத்து அவள் கையில் திணித்தான்.

சீக்கிரம் குடிச்சு முடிச்சேன்னா போய்டலாம்.

ஹ்ம்ம்..மறுபேச்சின்றி அவள் குடித்து முடிக்க போட்டிருந்த ஆர்ம் கட் பனியனை மட்டும் மாற்றிக்கொண்டு கார்ச்சாவியோடு வெளியே வந்தான் மனோ.

இப்போ நான் போய் உன்னை அங்கே விட்டுட்டு அம்மாவை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்து அப்புறம் நித்யாவை கூட்டிட்டு வந்து விடறேன். நீ அதுவரை தனியா இருப்பியா?

ஹ்ம்ம்.. பிரச்சனையில்ல. உங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம் கொடுக்கறோம் இல்ல? இப்படியொரு உதவி இல்லாவிட்டால் அவள் என்ன தான் செய்திருப்பாள்! நினைக்கவே மனம் கலங்கியது

காலங்கார்த்தால திட்டக்கூடாதுன்னு பார்க்கிறேன்!!! அவன் கடைக்கண்ணால் அவளை முறைக்க லேசான சிரிப்பு அவள் இதழ்களில் பூத்தது. அது அவனையும் தொற்றிக்கொள்ள உதட்டில் உறைந்த சிரிப்புடனேயே வண்டியோட்டினான் அவன்

“அவனுக்கு உடம்பு முழுக்க பயங்கர பெயின் இருக்கும். கண்முழிச்சு எல்லாம்  சரியானதும் கொஞ்ச நாள் ஆளைக்கட்டி வீட்ல உக்கார வச்சுறலாம். எதை பத்தியும் கவலைப்படாதே..”

ஹ்ம்ம்…

ஆறுமணிக்கெல்லாம் அவர்கள் ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தார்கள். வசீ கண்திறக்கவில்லை எனினும் இடையிடையே லேசாய் முனகி பிறகு மீண்டும் மயக்கத்துக்கு போனதாக சித்ரா தெரிவித்தார். ஓடிப்போய் பார்த்தபோது  நேற்று விட்டுப்போன அதே நிலையில் தான் கிடந்தான் அவன்.

கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொள்ள வெளியே வந்து நாட்காலியொன்றில் மீரா அமர்ந்து கொள்ள சித்ரா வீட்டுக்கு கிளம்பினார். அந்த நர்ஸ் செல்வமும் குளித்து உணவருந்திவிட்டு வருகிறேன் என்று கிளம்பிப்போனார்.

அந்த நடைபாதையில் போவபர் வருவபர் எந்த பிரக்ஞையும் இல்லாதவளாய் அவளையும் வசீயையும் பற்றிய நினைவுகளோடு தலையை கையில் தாங்கி மீரா அங்கே அமர்ந்திருந்தாள்.

பெற்றோரை பறிகொடுத்த தினம், தன் துக்கத்தை அடக்கிக்கொண்டு சிரித்து சிரித்து அவன் அவளைத்தேற்றியது, இருவருமாய் வாழ்க்கையில் போராடிய கணங்கள் எல்லாமே ஞாபகம் வந்தது அவளுக்கு.

இறுதியாய் நித்யாவை காதலிப்பதாய் கண்கள் மின்ன அறிவித்த வசீயும்!

நித்யா என் வீட்டுக்கு வர சம்மதிப்பாளா என்ற டென்ஷனோடு சுத்தியவனை தானும் சேர்ந்து ஆறுதல் படுத்தியது, இறுதியில் நித்யா அவர்களையும் தாண்டி பெற்றோரிடம் சம்மதமே வாங்கிவிட்டாள் என்று தெரிந்ததும் இருவருமாய் கொண்டாடியது என்று கடந்த வாரம் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் உச்சக்கட்டம் தான்! அதுதான் ஆண்டவனுக்கு பொறுக்கவில்லையோ? அவளது சிந்தனைகள் இந்த ரீதியிலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்க

இடையில் ஒருதடவை மனோவின் டாக்டர் நண்பன் வந்து ஆறுதலாய் பேசிப்போனான்.

நல்ல வேளை!  அவளும் சுபாப்பாட்டியும் மட்டுமாய் இருந்தால் இந்நேரம் உள்ளே விடவே ஆயிரம் விதிமுறை சொல்வார்களே!

ஏழரை மணிக்கெல்லாம் கையில் உணவோடு நித்யாவும் மனோவும் வந்துவிட்டார்கள். அதற்குள் செல்வமும் வந்திருக்க அவரை வசீயோடு விட்டுவிட்டு காண்டீனை நோக்கி மூவரும் நடந்தார்கள். மனோவும் நித்யாவும் தங்களுடைய உணவையும் கட்டி எடுத்துவந்ததில் மூவருமாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பேசியபடி சாப்பிட்டு முடித்தனர்.

கைகழுவிக்கொண்டிருந்த போது தான் செல்வம் மனோவை அழைத்தார்.

அவன் தொடர்ச்சியாக முனகுவதாகவும் கண்திறக்க முயற்சிப்பதாகவும் யாராவது ஒருவரை உள்ளே போய் அமைதியாக அதிகம் பேச்சுக்கொடுக்காமல் அவனை சுயநினைவுக்கு கொண்டுவர முயற்சி செய்யுமாறு சொன்னார்.

நித்யா மீராவிடம்” நீ போ “ என்று சொல்ல அடுத்த கணம் சிட்டாய் பறந்தவள் ICU விற்குள் புகுந்தாள்.

இவள் போன போது வசீயின் முனகல் “மீரா மீரா” என்று மாறியிருந்தது. சிரமப்பட்டு கண்களைத்திறக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.

“மீராண்ணா..இங்கே பார்..”என்று பொங்கிவந்த அழுகையை அடக்கியபடி அவள் தீனமாய் அழைக்க இம்முறை அவன் கண்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விரியத்திறந்தன. அவளைக்கண்டதும் ரத்தம் கட்டிக்கிடந்த உதட்டோரங்கள் சின்னப்புன்னகை செய்ய முயன்று தோற்றன.. சிரமப்பட்டு உதடு பிரித்து வார்த்தைகளை கோர்த்தான் அவன்

“மீரு..எனக்கு.. ஒண்ணுமில்ல.. நான் செரியாயிடுவேன். நீ ஒண்ணும் கவலை….”

அவ்வளவுதான் அவன் இமைகள் மறுபடியும் மூடிக்கொண்டுவிட்டன. ஏதோ அதை அவளிடம் சொல்வதற்காகவே கண்விழித்தது போல!

அழுகை பொங்கினாலும் அவன் பேசிவிட்டதே ஆனந்தம் தர வெளியே ஓடி காத்து நின்ற நித்யா மனோவுக்கு தகவல் சொன்னாள் அவள்.

அன்று மொத்தம் நான்கு தடவைகள் அவன் கண்விழித்தான். rib bone உடைந்தது பேசுவதையே வேதனையாக்கும் என்று டாக்டர் சொல்லியது போல சிரமப்பட்டே பேசினான்.

அதுவும் கடைசியில் நித்யாவிடம் பேசும்போது I am waiting என்று சிரிக்க முயன்றதாக சொல்லி அவள் கொஞ்ச நேரம் தன்பங்குக்கு அழுது கொண்டிருந்தாள்!

தலையில் மூன்று தையல் போட்டிருந்தார்கள். நெஞ்சை சுற்றி ஒரு பாண்டேஜ் . வலக்கையும் கழுத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்க வலது கால் பாண்டேஜினால் சுற்றி ஆதாரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. நேற்றைய வீக்கங்கள் கொஞ்சம் குறைந்தால் போல இருந்தது.

முதல் நாளுக்குப்பின் மீரா தான் வைத்தியசாலையில் தங்கினாள்.  காலையில் நித்யா வந்துவிட இவள் வீட்டுக்கு போய் குளித்து வருவாள். மூன்று நேரமும் சாப்பாடு நித்யா வீட்டில் இருந்தே ஹாஸ்பிட்டல் வந்து விடும். சுபா பாட்டி, சித்ரா, ராஜு என மாறி மாறி விருந்தினர்கள் சூழவே அவன் இருந்தான். மனோ மூன்றாம் நாள் விரிவுரை செல்ல ஆரம்பித்ததால் மாலை வேளைகளில் வருவான். ஆபீஸ் முடிய ஆதியும் சக்தியோடு வந்தது போவான்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விண் விண்ணென்று தெறிக்கும் உடல் வேதனைகள் வற்றினாலும் அடுத்த இரண்டு நாட்கள் தூங்கிக்கொண்டே இருந்தவன் நாலாவது நாள் கொஞ்சம் பேச ஆரம்பித்தான். மீராவின் உணவை கேட்டு வாங்கி கொஞ்சமாய் ருசி பார்த்தான்.

சாதாரண தனி வார்ட் ஒன்றுக்கு அவனை மாற்றிய பிறகு இவர்களுக்கு இன்னும் இலகுவானது. அறையிலேயே அவனோடு இருக்க முடிந்தது.

வழக்கம் போல கலகலப்பாய் பேச ஆரம்பித்தாலும் அவன் முயற்சி தான் செய்கிறான் என்பதை இரண்டு நாட்களாகவே மீரா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.  என்ன பிரச்சனை அவனை வாட்டுகிறது? தனியாக சிக்கும் போது அவனிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் அவன் எங்கே தனியாக சிக்குகிறான்! ஆபீஸ் நண்பர்கள், தனிப்பட்ட நண்பர்கள், இல்லாமல் போன உறவினர்கள் என்று கும்பலுக்கு குறைவே இருக்க வில்லை! அவனுக்கென டின் டின்னாக எல்லோரும் ஹார்லிக்ஸ் நெஸ்டமோல்ட் மைலோ ப்ரோடினேக்ஸ் என்று கொண்டு வந்து கணக்கில்லாமல் குவிக்க நித்யாவும் மனோவும் அதை உடைத்து அங்கேயே தின்று  தீர்ப்பதும் அன்றாட வாடிக்கையாகிப்போனது!

அப்படியே நாட்கள் நகர தலையில் போடப்பட்டிருந்த தையல் பிரிக்கப்பட்டு நெஞ்சிலும் கை, கால். எலும்பு முறிவையும் தவற வேறேதும் பாதிப்புக்கள் இல்லைஎன்று அனைவரையும் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விடவைத்த அறிக்கையுடன் அவன் நாளை வீட்டுக்கு போய் அங்கிருந்து குணமாகலாம். இனி வைத்திய சாலையில் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று சொன்னபோது முழுதாக இரண்டு வாரங்கள் ஆகியிருந்தன. அதற்குள் இரண்டு வருடங்கள் கடந்தன போல மீரா மலைத்துப்போயிருந்தாள்!

மறுநாள் பிசியோ தெரபிஸ்ட் ஒருவர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு அவர் மூலமாக அவன் ஒவ்வொரு நாளும் சிறு சிறு பயிட்சிகள் செய்ய வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டு ஒருவழியாக வசீ வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான்!

ராஜவேல் வீட்டு வானின் பின் சீட்களை அகற்றி அவனை படுத்த வாக்கிலேயே ஏற்றி வசீயின் வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து கீழ்த்தளத்தில் அட்டாச் பாத்ரூமோடு இருந்த விசாலமான விருந்தினர் அறையில் அவனை படுக்க வைத்தனர். செல்வம் தினமும் மூன்று வேளைகள் வந்து அவனுக்கான பணிவிடைகளை செய்வதென்று முடிவானது. ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தபோதிருந்த  உற்சாகமும் போய் விழுந்து விட்ட முகத்தோடு இருந்தவனை பார்க்கவே கஷ்டமாக இருந்தது.

இரவு உணவை இங்கேயே சமைத்துக்கொள்கிறோம் என்று மீரா சொன்னதில் மனோ வீட்டினர் கிளம்பிச்சென்று விட வசீயும் தூக்கம் வருகிறதென்று படுத்து விட்டான். இரண்டு வாரமாய் தலைகீழாய்க்கிடந்த வீட்டை ஒழுங்கு படுத்துவதில் சுபாவும் மீராவும் ஈடுபட்டு மாலை நான்கரை மணிக்குள் ஒருவழியாக எல்லாம் செய்து முடித்திருந்தனர்.

அப்போதுதான்.

வசீ வீட்டுக்கு வந்த செய்தி கேட்டு WKC யினர் மொத்தமாய் சேர்ந்து அவனை பார்க்க வந்தனர்.

சித்ரா ஆண்ட்டி எடுத்து வந்த குக்கீசும் காபியும் பரிமாறி இவளும் பேச்சில் கலந்துகொள்ள சிரிப்பும் கலகலப்புமாய் பேசிக்கொண்டே இருந்தவர்கள் திடீரென்று வசீ சொன்ன விஷயத்தை கேட்டு நிசப்தமாகிப்போயினர்.

அத்தனை நாளும் அவன் மண்டையை அரித்த விடயம் என்னவென்று மீராவும் அப்போது தான் உணர்ந்து கொண்டாள்.

“டாக்டர் சொல்றதை பார்த்தா குறைஞ்சது ரெண்டு மாசத்துக்கு என்னால ஆபீசுக்கு வர முடியாதுன்னு தோணுது. எனக்கு உங்க பயம் புரியுது. உங்களுக்கும் குடும்பம் இருக்கு. என் கூடவே நான் திரும்பி வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

“ரெண்டு மாதத்துக்கு எல்லாருக்குமே குறிப்பிட்டளவு பணம் நான் தந்து விடுகிறேன். நீங்கள் நீங்கள்.. வே..வேறு யாருடனானவது தொழில் செய்யலாம்.” கலங்கிய கண்களை ஆவேசமாக தேய்த்து விட்டுக்கொண்டவன் “நான் வந்த பிறகு மறுபடியும் என்னிடமே வந்து விடுவீர்கள் தானே?” என்று ஏக்கமாய் மெல்லக்கேட்டான்.

அவனுடைய கண்களில் கனவுகள் எல்லாம் கண்ணீராய் கரைவதை மீராவால் காணமுடிந்தது!

இல்லை.. அவள் அதற்கு விடமாட்டாள்!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

கொண்டாட்டம்.காம் -17

ashok-selvan-in-ar-rahman-790x474

நித்து ப்ளீஸ் அழாதம்மா..

காரை புயலென பிரதான வீதியை விட்டு குறுக்குவீதிகளிலெல்லாம் வேகமாக ஓடித்துத்திருப்பிக்கொண்டிருந்த மனோவின் இதயமும் படபடவென அடிக்க முகம் கல்லென இறுகிக்கிடந்தது. அருகே நித்யா விக்கி விக்கி அழுது கொண்டிருந்தது வேறு வலிக்க வைத்தது.

“வசீக்கு ஹைவேல ஆக்சிடென்ட் ஆகிடுச்சு!” இதை மட்டும் தான் அந்த முதிய பெண்மணியால் கூற முடிந்தது. பெரிய ஆக்சிடென்ட் கேஸ் என்பதால் அவர்களே நேராக “மருதான” அரசினர் வைத்தயசாலையில் கொண்டு போய் விட்டிருந்தனர். அங்கே இருக்கும் அவனது நண்பர்களிடம் இவனைப்பற்றி கூறி விரைந்து சென்று பார்க்க சொல்லிவிட்டுத்தான் அவன் காரை எடுத்ததே.

மீராவை நினைக்க நினைக்க அவனுக்கு நெஞ்சில் என்னமோ செய்தது. ஆக்சிடென்ட் என்ற சொல் கேட்டாலே மயக்கம் வருவது போல உணர்வேன் என்று சொல்வாள். பழைய சம்பவங்களின் பாதிப்பு! இந்த செய்தியை எப்படித்தாங்கியிருப்பாள்?

அவனுக்கு எதுவும் ஆகிவிடக்கூடாது. அவனுக்கு எப்படிப்பிரார்த்திக்க வேண்டும் என்று கூடத்தெரியவில்லை.

எவ்வளவு ஆனந்தமாக ஆரம்பித்த நாள் இப்படி முடிந்து போய் விட்டதே!

அரச வைத்தியசாலை எனும் போது பார்வை நேரம் என்று ஒரு விதி உள்ளதல்லவா? ஒரு வழியாய் ஹாஸ்பிட்டலின் முன் வண்டியை நிறுத்தியபோது பார்வை நேரத்திற்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. செக்கியூரிட்டி அவனுக்கு மசிபவன் போல இல்லாதிருக்க வேறுவழியின்றி நண்பனை அழைத்தான்.

அவசரமாய் வெளியே வந்தவனுடன் வைத்தியர்களின் வழியை உபயோகித்து ஏறக்குறைய ஓடினர் மூவரும்.

என்னடா ரியாஸ் ஆச்சு? அவனுக்கு ஒண்ணும் இல்லல்ல..?

நித்யா முன்னால் ஓடுவதை கவனித்துவிட்டு மனோவிடம் குனிந்தான் ரியாஸ்.

“கொஞ்சம் கிரிட்டிகல் தாண்டா. நெறைய பிராக்ஷர்ஸ், ரைட் சைட்டா தான் கீழே விழுந்து அடிபட்டிருக்கான். அதுனால ரைட் சைட்ல மிடில் rib bone ஒண்ணு வெடிச்சிருக்கு. அப்புறம் ரைட் hand, ரைட் leg ரெண்டுலயும் பிராக்ஷர். உடம்பு பூரா ஸ்க்ராச்சஸ். தலையில மூணு தையல் போட்ருக்கு. நெறைய ப்ளாட் லாஸ் ஆயிருக்கு. அதைதான் இப்போ அட்டென்ட் பண்ணிட்டு இருக்காங்க. “

அவன் அடுக்கிக்கொண்டே போக எச்சில் விழுங்கினான் மனோ. ரொம்ப சீரியசாடா?

இல்லைன்னு தான் நான் நம்பறேன்.. நாளைக்கு தான் சொல்ல முடியும். ஆக்சிடெண்ட்ல தூக்கி வீசிருக்கறதால ஷாக்கே அதிகமா இருக்கும். அவனுக்கு ரொம்ப பெயினாவும் இருக்கும். இன்னும் கண் திறக்கல. நாளைக்கு கண் முழிச்சு பார்த்துடுவான்னு நினைக்கிறேன். நித்யாவை பார்க்கவே கஷ்டமாருக்கு. நீ பார்த்துக்க.

அவனிடம் தலையசைத்துவிட்டு உள்ளே ஓடியவன் நித்யாவை அணைத்துக்கொண்டு விம்மிக்கொண்டிருந்த சுபாப்பாட்டியை பிரித்தெடுத்து இருவரையும் முதலில் அமரவைத்தான்.

மீரா எங்கே பாட்டி?

“மீருவுக்கு எதுவும் சொல்லாம தான் இங்கே கூட்டிட்டு வந்தோம். அவனுக்கு ஆக்சிடன்ட்னு இங்கே வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் சொன்னோம். ICU வழியா வசீயை பார்த்தவ அப்படியே மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டா. உடனே அவளையும் தூக்கிட்டு போய் குளுக்கோஸ் ஏத்தினாங்க. ஏதோ மருந்து கொடுத்து தூங்க வச்சிருக்காங்க. ஏழு மணி போல எழுந்துருவான்னு சொன்னாங்க.” அவர் அழுது கொண்டே பேசினார்.

அவரை அங்கேயே விட்டு விட்டு அவன் ஓட ரியாசும் தன் வேலைகளை வேறு யாரோ ஒரு டாக்டரிடம் கொடுத்து விட்டு இவனிடம் வந்திருந்தான். இருவருமாய் மீராவைப்போய் பார்த்தனர்.

முகமெல்லாம் வெளுத்து கண்மூடி படுத்திருந்த அவனுடைய மீராவைக்கண்டதும் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ பிசைய அவளருகில் அமர்ந்து தலையை வருடித்தந்தான் அவன். ரியாசின் புருவங்கள் லேசாய் உயர்ந்தனவே தவிர எதுவும் சொல்லவில்லை.

மச்சி..அவங்க தூங்கட்டும்டா ..வா

மீண்டும் ICU நோக்கி நடந்தனர். தலையை கைகளில் தாங்கியபடி நித்யா அங்கே அமர்ந்திருக்க தவிப்பாய் ரியாசிடம் திரும்பினான் மனோ.

மச்சான். இந்த ஹாஸ்பிட்டல் ஓகேவா? சரியா பார்த்துப்பாங்களா? நாம வேணும்னா லங்கா ஹாஸ்பிட்டல், ஆசிரி இப்படி வேற எங்கயாவது கூட்டிட்டு போய்டலாம்டா.

“சும்மா இரு. இந்த மாதிரி கேசஸ் இங்கே இருக்கறது தான் பெட்டர். சேப். இந்த ஹாஸ்பிட்டல் ஒண்ணும் மோசமில்லை. அதோட அவனுக்கு பிராக்ஷர் தான் அதிகம். நாம நினைக்கற படியே அவன் பாடி மெடிசின்சை அக்செப்ட் பண்ணி ரீகவர் ஆக ஆரம்பிச்சா ஒரு டூ வீக்ஸ்ல நீங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய்டலாம். அப்புறம் ஒரு த்ரீ மந்த்ஸ் ஆவது அவன் பெட் ரெஸ்ட்ல இருக்கணும். நான் நிலவன் எல்லாம் இங்கே இருக்கோமே. பார்த்துப்போம்டா”

இல்லடா.. ப்ரைவேட் ஹாஸ்பிட்டல்னா நாம கூடவே இருக்கலாமேன்னு தான்.

இங்கேயும் ரெண்டு பேர் இருக்கற போல நான் அர்ரேஞ் பண்றேன். டென்ஷனாகாதே.

பயமில்லையே..

இல்லைடா.. நீ தைரியமா இரு.

ஹ்ம்ம்…

ஆதியை அழைத்தவன் அங்கே நிச்சயதார்த்தம் எல்லாம் சரியாக முடிந்ததை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு நித்யாவுக்கு மாற்றுடையும் உணவும்  யாரிடமாவது கொடுத்து விடச்சொன்னான்.

அப்போதுதான் அவனும் குர்தாவிலேயே இருப்பது ஞாபகம் வந்தது. மண்டபத்தில் இருந்து நேரே இங்கல்லவா ஓடி வந்தார்கள்?

தகனக்கும் மாற்றுடைக்கு சொன்னவன் கொஞ்சம் யோசித்து நித்யாவுடைய இன்னொரு செட் உடையையும் எடுத்து வரச்சொன்னான். மீராவும் உடைமாற்றாமலே இருக்கிறாளே.

வசீயை பார்த்துக்கொள்ள ஆண் நர்ஸ் ஒருவர் கண்டிப்பாக தேவையே.. பயிற்சி பெற்ற நடுத்தர வயதிலான ஆண் ஒருவரை  ரியாசின் உதவியுடன் ஒப்பந்தம் செய்தவன் பிறகு தங்கையின் அருகில் போய் அமர்ந்து கொண்டான்.

அங்கே அமர்ந்திருப்பதை தவிர வேறு என்னதான் செய்யமுடியும்?

மீரா விழித்தெழுந்து எப்படி ரியாக்ட் செய்வாள் என்பதிலேயே அவன் மனம் சுழன்று கொண்டிருந்தது.

ஒவ்வொரு செக்கனும் பேரோசையுடன் நகர்வதைப்போல நாழிகைகள் கண்முன்னே விடை பெற்றுப்போய்கொண்டிருந்தன.

மணி ஏழை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

மனோ… ரியாஸ் மெதுவாக தோளில் தட்டி அழைத்தான்.

என்ன என்பது போல் ஏறிட்டவனை  கண்ணாலேயே அழைத்துப்போனவன் மீராவின் அறைக்குள் கூட்டிப்போனான்.

எதையோ முணுமுணுத்தபடி கண்விழிக்காமலே புரண்டு கொண்டிருந்தாள் மீரா.

ஓடிபோய் அவள் அருகில் அமர்ந்த மனோவுக்கு அப்பாக்கு ஒண்ணுமில்ல, அது அப்பா இல்லை..அம்மா என்று முணுமுணுப்பது கேட்கவும் தவித்துப்போனான். பழைய சம்பவங்களை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

பட்டென அவள் தோள்களை பிடித்து மீரா மீரா என்ற படி உலுக்கினான். சட்டென விழித்துக்கொண்டவள்  ஒரு நிமிஷம் குழப்பமாய் இருந்தாலும் மறுநிமிஷமே “வசீக்கு என்னாச்சு? அவனும் என்னை விட்டுட்டு போயிட்டானா?” என்று கேவ ஆரம்பித்தபடி எழுந்து ஓட முயன்றாள்.

வலுக்கட்டாயமாய் அவளைப்பிடித்து இழுத்து  அமர்த்தி மனோ கொஞ்சம் பெரிய சத்தத்தில் மீரா!!!  என்று அவளை அதட்டியதில் கண்ணீருடன் அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தாள்.

ரியாஸ் மூலமாக வசீயின் நிலையை கொஞ்சம் நம்பிக்கை ஏற்படுமாறு சொல்ல வைத்தவன் கொஞ்சம் ஆறுதல் மொழிகள் சொல்லி அவளின் கையை இறுகப்பற்றியபடி  வெளியே அழைத்து வந்தான்.

அவன் வெளியே வந்தபோது ராஜவேல், சித்ரா ஆதி, சக்தி எல்லாரும் அங்கே இருக்க எல்லோர் கண்களும் பற்றியிருந்த அவர்களின் கைகளிலேயே நிலைத்தது அவனுக்குப்புரிந்தது. கூட இருந்தவளுக்கோ அதெல்லாம் புரிந்திருக்க ஞாயமில்லை. சித்ரா மற்றும் நித்யாவை கண்டதும் மீண்டும் கேவியபடி அங்கே ஓடினாள்.

வசீயின் கேசைக்கையாண்ட டாக்டர்களிடம் பெரியவர்கள் பேசிவிட்டு திரும்பி வரும் போது நித்யா மீரா, மனோ மூவரும் உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பிறகு ஹாஸ்பிட்டல் காண்டீனுக்கு அவர்களை அழைத்துப்போனார் ராஜவேல்

இரவு ரெண்டு பேர் தான் வசீ கூட தங்க முடியும். நர்ஸ் ஒழுங்கு பண்ணிட்டதால அவர் ஒருத்தர் கூட இருப்பார். மற்றது..

நான் இருக்கிறேன் என்று மனோ சொல்ல

நான் இருப்பேன் என்று மீராவும் நித்யாவும் சொல்ல சித்ரா அனைவரையும் கையர்த்தினார்.

மனோவுக்கும் நித்யாவுக்கும் இதுவரை நைட் ஸ்டே பண்ணின அனுபவமே இல்லை! இன்னும் வசீ கண் திறக்கவே இல்லை. இன்னிக்கு நைட் அனுபவமுள்ள ஒருத்தர் தான் நிக்கணும்.

நான் இருக்கேனே ஆண்ட்டி.. என்னால வீட்ல இருக்க முடியாது.

வேனாம்ம்மா. உனக்கும் செடேட்டிவ் கொடுத்திருக்காங்க. தவிர உனக்கும் அனுபவம் கிடையாது! சுபா பாட்டி மெடிசின்ஸ் எடுத்துக்கறவங்க அவங்களால முடியாது. இன்னிக்கு நைட் நான் வசீ கூட இருக்கேன். என்ன ராஜ்?

அதான் சரி.

ஆண்ட்டி..

சொன்னாக்கேக்கணும்மா.. நாளைக்கு காலைல நீங்க வந்துடுங்க.

ஆண்ட்டி ப்ளீஸ்!

“இன்னிக்கு ஆண்ட்டி வசீ கூட இருக்கட்டும்மா. சொன்னாக்கேளு! “ ராஜவேல் பேசவும் அவள் அடங்கிவிட்டாள்.

நித்யா  வீட்டுக்குப்போய் சித்ராவுக்கு தேவையாவனவற்றை எடுத்து வேலையாவிடம் கொடுத்து விடுவதென்று முடிவானது. வெறித்த பார்வையுடன் கண்கலங்க நின்ற மீராவைப்பார்க்க மனோவுக்கு பாவமாய் இருந்தது. அண்ணன் மேல் இனி நமக்கு உரிமை இல்லை என்று எண்ணுவாளோ?

மனோ…. அப்பாவின் குரலில் சட்டென்று திரும்பினான் அவன்.

நீ மீராவையும் பாட்டியையும் கூட்டிட்டு போய் பாட்டியோட மெடிசின்ஸ் மத்த மீராவோட திங்க்ஸ் எல்லாம் எடுத்துட்டு எங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வா. இன்னிக்கு அவ அங்கே தனியா இருக்க வேண்டாம். நித்யா கூட இருக்கட்டும்.

சரிப்பா..

இல்ல அங்கிள். என்று ஆரம்பித்தவளின் தலையில் கைவைத்து “பெரியவங்க சொன்னால் கேக்கணும்” என்று அவர் மென்மையாய் சொல்ல அடங்கிப்போனவள் “ அதுதான் சரி மீரு. நானும் அண்ணா கூட வர்றேன்,உங்க ரெண்டு பேர்  திங்க்சையும் எடுத்துட்டு எங்க வீட்டுக்கு போலாம்” என்று நித்யா சொல்லவும் தலையசைத்துவிட்டு அவனைத்தொடர்ந்தாள்.

கொண்டாட்டம்.காம் -16

images

“சாரி மீரா, நீ என்னை வெறுத்துடுவேன்ற பயத்துல தான் நான் உன் கிட்ட  பொய் சொன்னேன். கோபமா?” மனோ மறுமுனையில் கொஞ்சலாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“ அப்படியெல்லாம் இல்ல. ஆனாலும் நித்து என்கிட்டே இப்படி மறைச்சிருக்க கூடாது. உங்க வீட்டு ஹால்ல போட்டோஸ் பார்த்ததுமே..ஹையையோனு சொல்லிட்டேன். அவமானமா போச்சு! “

ஹா ஹா ஹா தட் அந்த குழந்தையே நான் தான் மொமென்ட் ஹா ஹா

மீராவுக்கும் உதடுகள் மெல்லிய சிரிப்பில் மலர்ந்தன.

ஹேய் வசீகரன் எங்க வீட்டு மாப்பிள்ளைன்னா நீ எனக்கு முறைப்பொண்ணு தெரியுமா?

அப்படியா?

என்ன அப்படியா? உனக்கு இன்னும் கோபம் போகலைல்ல?

அப்படியில்ல …

பார்த்தியா? நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன்னு எல்லாமே உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். ஒரு மனுஷன் தப்பு பண்றதும் திருந்தறதும் சகஜம். இதை நீ ஏன் இவ்ளோ பெரிய விஷயமா தூக்கி பிடிச்சிட்டு இருக்க?

நான் எதுக்கு அதை பெரிய விஷயமா எடுத்துக்கணும். அது உங்க பர்சனல் ப்ராப்ளம்! இப்போ அது என் மைண்ட்லையே இல்ல! நம்புங்க

வேணாம்…என்னை டென்ஷன் பண்ணாத!

இப்போ நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படி டெண்ஷனாகிறீங்க!

நீ வழக்கம் போல என் கிட்ட பேசு! எவனோ பீட்சா கொடுக்க வந்தவனுக்கு பதில் சொல்ற போல ஒட்டாமலே பேசிட்டிருக்க..

ஹலோ…உங்க தங்கச்சிக்கு நான் தான் official மாமியார்! என்னை மிரட்டறது நல்லால்ல சொல்லிட்டேன்!

“உனக்கும் அவ தானே மாமியார்! உன் குடுமியும் அவ கைல தானே இருக்கும்? அப்புறம் எனக்கென்ன பயம்?” அவன் மறுமுனையில் உல்லாசமாய் சிரிக்க அந்த சிரிப்பு அவளிடம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில் மெலிதாக உடல் சிலிர்த்தாள் மீரா.

எல்லாம் முடிவானதைப்போலவே பேசுகிறானே. இதுவரை இருவருமே எதையும் பகிர்ந்து கொள்ளவே இல்லையே.. அவளும் மயக்கத்தில் இருந்தவள் தான் ஆனால் இந்த வாரம் கிடைத்த  கண்திறப்புக்கள் அவளை விழிக்க வைத்திருந்தன.

இந்த கோகா கோலா போல நினைத்த நேரம் எல்லாம் பொங்கும் இவன் இயல்புக்கும் அவளுக்கும் உண்மையில் பொருந்தி வருமா? மனதில் ஆசை வருதல் மட்டும் வாழ்க்கைக்கு போதுமா? குளிர் அலைகள் அவளை ஊடுருவ மௌனம் சாதித்தாள் மீரா.

ஹலோ… ஹலோ..

சொல்லுங்க..

ஏன் பேசாமலே இருக்க..

…….

வேணாம்! போனை வச்சிடு.. நேர்ல பேசிக்கறேன்! குட்நைட்

மனுஷன் ஆசையா பேசவந்தா கடுப்பேத்திட்டு!!! இணைப்பை துண்டிக்கும் சில கணங்களில் அவன் எரிச்சலாய் முணுமுணுத்தது தெளிவாகவே இவள் காதுகளில் விழுந்தது!

தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு ஆயாசமாய் சாய்வு நாற்காலியில் விழுந்தாள் மீரா. வாழ்க்கையில் அவள் முக்கியமான முடிவொன்றை செய்யவேண்டிய நேரம் வந்தது விட்டதாக அவள் நினைத்தாள்.

காதலின் துள்ளலோடு பறந்து திரியும் வசீயின் சந்தோஷத்தை  கண்டு ஆனந்தம் அடைந்தாலும் மனதின் ஓரத்தில் இனிமேல் நான் தனி என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் வந்து விட்டிருந்தது. அவளுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்காமல் வசீ திருமணம் செய்து கொள்ள மாட்டேன் என்று விட்டான். ஆகவே கூடிய விரைவிலேயே அவளது வாழ்க்கையிலும் ஒரு கரை வந்துவிடும் என்ற பயம் அவளுக்குள் புகுந்து வாட்டிக்கொண்டிருந்தது. இனிமேல் வாழ்க்கை முன்போல இனிய நதியாய் ஓடுமா?

மனோத்யன் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று புரியவே செய்கிறது. இன்றோ நாளையோ அவன் நேரடியாக கேட்கவும் செய்வான். அவளுக்கும் அவனை பிடிக்கிறது. ஆனால் அவனது இயல்பு?

அவசரகோலத்தில் எதையும் செய்வது பேசுவது என்றிருக்கும் அவனால் அவளோடு பொருந்தி வாழ முடியுமா?

அவள் பார்த்த வரை அவன் உயர்மட்ட குடும்ப இளைஞன் ஒருவனின் ஒட்டுமொத்த வார்ப்புத்தான். உணவகத்தொழில் எல்லாம் கீழ்மட்டத்தோர் செய்வது என்று ஒரு நினைவு இருப்பதாலேயே பெற்றோரை பிரிந்தான். ஆரம்பத்தில் தன் வேலையை அவன் அனுமதித்தாலும் அவனது நண்பர் குழுக்களின் விழாக்களில் விருந்தினராய் இல்லாமல் ஒரு பணியாளராய் அவள்  பணிபுரிவதை அவனால் ஏற்க முடியுமா? அவமானமாய் உணர்ந்தால்?  வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டால்?

திருமணத்தின் பின் அவர்களிடையே வரும் பிரச்சனைகள் அவர்களையும் தாண்டி வசீ மற்றும் நித்யாவை நேரடியாக பாதிக்கும். தங்கைக்காக வசீ பேசவே செய்வான்! எவ்வளவு சிக்கல் இதில் ?

அவனை விட்டு விலகி விட்டால் எல்லா சிக்கலும் தீர்ந்து விடும். ஆனால் மணிக்கொரு முறையாவது அவனை நினைத்து விடும் மனதை என்ன செய்ய? அவனை நினைக்காமல் இன்னொருவனை இப்போதே ஏற்றுக்கொண்டு அவளால் வாழ்ந்து விட முடியுமா? என்றெல்லாம் குழம்பித்தவித்தவள் முடிவை ஆறப்போடலாமா என்று சிந்தித்தாள்.

எப்படியாவது அவளுக்காக காத்திராமல் வசீயை நித்யாவை திருமணம் செய்ய வைத்து விட வேண்டும்.

அதன் பின்னர் அவளது வாழ்க்கையை பற்றி நிதானமாக யோசிக்கலாம் ..

அதுதான் சரி..

முடிவெடுத்து விட்ட பின்னும் அந்த இரவு அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு அளவில்லாத சோகத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. மனம் முழுக்க ஏதோ ஆகிவிட்டது போன்ற படபடப்பு.. தூக்கமே இன்றி அன்றிரவு வெகு நேரம் விழித்துக்கிடந்தாள் மீரா.

சனிக்கிழமை காலை அழகாக விடிந்திருந்தது.

முதல் தடவையாக வசீ வடிவமைத்த அலங்காரம் அரங்கேற்றம் பெறப்போகிறது என்பதாலோ என்னவோ அவன் மிக மிக உற்சாகமாக இருந்தான்.

நித்யாவை அந்தப்பக்கமே வரக்கூடாது என்று ப்ராமிஸ் வாங்கிக்கொண்டதால் ஆர்வம் இருந்தாலும் என்ன தான் செய்கிறான் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்துடன் வீட்டில் இருந்த வேலைகளை சித்ராவுக்கு உதவியாக செய்து கொண்டிருந்தாள் நித்யா.

மனோ காலையில் ஹாலுக்கு போனவன் தான் அதன் பின் கண்ணிலேயே தென்படவில்லை! அங்கே ஒழுங்கமைப்புக்களில் உதவிக்கொண்டிருக்கக்கூடும்!

பன்னிரண்டரை போல பொறுமை இழந்தவளாய் மீராவுக்கு அழைத்தாள் நித்யா. ஒரு ரிங்கிலேயே அழைப்பு எடுக்கப்பட்டது!

எருமையே என்னடி பண்றீங்க எல்லாரும்?

ஹா ஹா ஹால்ல எல்லா வேலையும் முடிஞ்சது. நாங்க வீட்டுக்கு போய் ரெடியாகிட்டு ஹாலுக்கு வர்றோம்! நீயும் சீக்கிரம் ரெடியாகி வந்தது சேர்!

வர்றேன்..வசீ எங்க?

அவனுக்கு யாரோ கால் பண்ணாங்க நித்து. போயிட்டு சரியான டைம்க்கு ஹாலுக்கே வந்துர்றேன்னு சொல்லிட்டு போனான்.

ஏய் அவனும் மனோவும் மீட்டினாங்களா? மனோ கிட்ட கேட்டா ஒரு மார்க்கமா சிரிக்கிறானே தவிர ஒண்ணும் சொல்ல மாட்றான்!

ஹா ஹா அதையேன் கேக்கற!! நீ தான் கட்டப்பொம்மனா? நீ தான் ஜாக்சன் துரையான்னு ஸ்டார்ட் பண்ணி அப்புறம் பிக்கப் ஆயிட்டாங்க! வசீ தனக்கு சீனியர் உங்கண்ணான்னு சொன்னான்.  எனக்கு கலாய்க்க பார்ட்னர் இல்லையா? களத்துல இறங்கல.. நீ வா நாம கச்சேரியை ஆரம்பிக்கலாம்!

ஹி ஹி அதை விட எனக்கு வேறென்ன வேலை! நீ சீக்ரம் ரெடியாகி வா.

மனோவும் வசீயும் எப்படிப்பெசியிருப்பார்கள் என்ற கற்பனையே சிரிப்பை வரவழைக்க ஏற்கனவே தயாராய் வைத்திருந்த  கொப்பர் கலர் லெஹெங்காவை அணிந்து  வழக்கத்தை விட அதிகமாக பார்த்துப்பார்த்து அலங்காரம் செய்து கொண்டு அவள் ஹாலுக்கு போன போது அங்கே மீரா ஏற்கனவே அங்கே வந்திருந்தாள்.

நித்யா வீட்டு விழா என்பதனால் வழக்கமான நீலத்தை தவிர்த்து சந்தன நிறத்தில் லேஸ் சோளி அணிந்திருந்தாள் அவள். சாக்லேட் குர்தாவோடு அவள் அருகில் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்த மனோவை கண்டதும் அவளுக்கு குபீர் சிரிப்பு.

இந்த மனோ அண்ணா இப்படியொரு ஜொள் மன்னனாக மாறுவான் என்று அவள் கனவிலும் நினைத்ததில்லை! ஆனால் மீராவுக்கு அவன் இன்னும் எதையும் வெளிப்படுத்தாத நிலையில் கிண்டல் செய்யக்கூடாது என்று எண்ணிக்கொண்டு அவர்களை குழப்பாமல் மெல்ல ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள்.

எதிரே விரிந்த காட்சியில் கண்கள் நாலாபுறமும் சுற்றிச்சுழல அந்தக்கணமே ஓடிச்சென்று வசீயின் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொள்ள வேண்டும் போல அவளுக்குள் பூதாகரமான ஏக்கம் தோன்றியது!

ஒரு ரோஜாத்தோட்டத்தையே அமைத்து வைத்திருந்தான் அவன்!

மணமக்களுக்கு ஒதுக்கிய இடம் ஏதோ ஒரு ரோஜாப்பந்தலுக்கு கீழே அமைத்தது போல அவ்வளவு தத்ரூபமாக இருக்க  யன்னல்கள் விளக்குகளில் எல்லாம் தொங்கும் தோட்டம் போல கொடி ரோஜா அலங்காரம் இலையும் கொடியுமாய் பூத்திருக்க அந்த ஹாலே ஒரு ரம்யமான வண்ணத்தில் இருந்தது. மிகவும் சிம்பிளான ஆனால் இயற்கையின் வடிவத்திலேயே இப்படி ஒரு அலங்காரத்தை அவள் இன்று தான் பார்க்கிறாள்!

இத்தனையும் அவளுக்காகத்தானே!!

பாரேன் நித்து!! இந்த சுறாவுக்குள்ளேயும் இப்படியொருத்தன் ஒளிஞ்சிட்டு இருந்துருக்கான் பார்!!! நமக்கு தெரியாம போய்டுச்சே!!! த்சோ த்சோ!!! மீராவின் குரல் குறும்பாக காதருகில் ஒலித்தது.

ஏய்!!! கொலப்பண்ணிருவேன் ராஸ்கல்! என் ஆளையே கலாய்க்கிறியா? ஒழுங்கா ஓடிப்போயிரு!!!

அவ்வ்வ்… கட்சி மாறிட்டியா?!!!  எங்களுக்கும் காலம் வரும் காலம் வந்தால் உங்களை நாம் கலாய்ச்சிடுவோமே!!!

கன்றாவியா இருக்கு!!! நித்யாவுக்கு ஒரே சிரிப்பு!

ஒகே வேணாம்… இது எப்படியிருக்கு? சுறாவும் சுள்ளானும் சேர்ந்தா மொக்கைடா!!!  அபிநயித்துக்காட்டி விட்டு அவள் ஓடிவிட

செத்தடி நீ!!!!  என்று பல்லைக்கடித்தாள் நித்யா.

“ஹா ஹா ஹா” சிரிக்கும் திருவுருவாக ஓடிப்போனவளின் மேலேயே கண்களை பதித்தபடி அங்கே வந்து நின்ற மனோவின் மேல் அவள் கோபம் பாய்ந்தது!

டேய் அண்ணா! பார்த்து!!!நீ விடற ஜொள் மழைல இந்த ஹாலே மூழ்கிடபோகுது!

ஹ்ம்ம்… உனக்கு புரிஞ்சு என்ன ஆகப்போகுது? புரிஞ்சுக்க மாட்றாளேடி? நீ கொஞ்சம் ஹெல்ப்பேன் ?

நானே வசீ இன்னும் வரலைன்னு டென்ஷனா இருக்கேன்! வேணாம்!!!

அவன் தானே! மூணரைக்கெல்லாம் இங்கே இருப்பான்!

மனோவின் டோனே அவர்களுக்கிடையில் உருவாகியிருந்த நட்புணர்வை சொல்ல சந்தோஷமாய்  அன்றைய நிகழ்வை ரசித்து அனுபவிக்க ஆரம்பித்தாள் நித்யா.

விழாவிற்கு வந்த இளவட்டங்களை அப்படியே கவர்ந்திழுத்தது வலப்பக்கமாக குட்டி ஸ்டேஜ் போடப்பட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்த போட்டோ பூத்! அதில் வைக்கப்பட்டிருந்த கார்டுகளில் வழக்கமான ஆங்கில வாசகங்களுக்கு பதிலாக வைரலான தமிழ் வசனங்கள் எழுதப்பட்டிருக்க குபீர் சிரிப்புடன் இளைஞர் கூட்டம் அந்த கார்டுகளை உயரப்பிடித்தபடி போட்டோ எடுக்க முண்டியடித்தது! இந்த ஐடியாவும் வசீயுடையது தான். ஆனால் வசனங்களை தேடிப்பிடித்தது மொத்த WKC குழுவும் தான்!

“சூப் பாய்! “

“நான் உன்னை விரும்ப‌ல‌… உன் மேல‌ ஆசைப்ப‌ட‌ல‌… நீ அழ‌காய் இருக்கிறாய் என்று நினைக்க‌ல‌… ஆனால் இது எல்லாம் ந‌ட‌ந்துடுமோ என்று ப‌ய‌மா இருக்கு!”

“பெற்றோமக்ஸ்  லைட்டே தான் வேணுமா?”

“ப்ரதர் எனக்கு ஆல்ரெடி ஆள் இருக்கு!”

“என்னம்மா நீங்க இப்படி பண்றீங்களேம்மா?”

இந்த வசனங்களை ஆளாளுக்கு தமக்கு பொருத்தமாக தூக்கிப்பிடித்திருக்க அங்கே இருந்த காமராமான் கிளிக்கி சுட சுட பிரிண்ட் போட்டுக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

 

இன்னும் விழா ஆரம்பித்திருக்காத நிலையில் மேடையில் சிரிப்பும் கும்மாளமுமாய் இருந்தவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு மற்றவர்கள் நிற்க திடீரென அந்தப்பக்கமிருந்து வந்த மனோ நித்யாவையும் மீராவையும் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு மேடையேறி விட்டான்!

நித்யாவை நடுவில் விட்டுவிட்டு அவளுக்கு வலப்புறம் நின்றுகொண்ட மனோ “காதுமா ஆர் யூ ஒகே பேபி?” என்ற போர்டை தூக்கிப்பிடித்துக்கொண்டு நித்யாவைத்தாண்டி எக்கச்சக்கம் காதலுடன் மீராவை எட்டிப்பார்க்க அவள் குறும்புச்சிரிப்புடன் “டேய் ரெட் டீஷர்ட்!! உன்னைத்தாண்டா!” என்ற நயன்தாரா டயலாக் எழுதிய போர்டை தூக்கிப்பிடித்துக்கொண்டு நிற்க இவர்கள் இருவரின் நடுவில் மாட்டிக்கொண்டு முழிப்பவள் போன்ற முகபாவத்துடன் “என்னம்மா இப்படிப் பண்றீங்களேம்மா?” போர்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள் நித்யா! செம குறும்பான புகைப்படமாய் அது சுடச்சுடகையில் வர ரசித்து சிரித்தாலும் இன்னும் வந்து சேராத வசீயிடம் அவளுக்கு மெல்லிய கோபம் வந்தது!

அவன் இருந்திருந்தால் அவனோடு ஒரு புகைப்படம் இப்படி எடுத்திருக்கலாம் இல்லையா? மொபைலையும் ஆன்சர் பண்ணாமல் என்ன செய்கிறான்? என் வீட்டு விழாவுக்கு வராமல் இருந்தால் அப்பா அம்மா அண்ணா எல்லாம் என்ன நினைத்துக்கொள்வார்கள்?

ஆனால் நேரம் செல்ல செல்ல விழாப்ப்பரபரப்பு அவளையும் தொற்றிக்கொண்டு விட்டது.

சக்தியை மேடைக்கு அழைத்து வந்தது, நிச்சயம், பிறகு மாலை மாற்றி , கேக் வெட்டி தம்பதிகள் ரோஜாப்பந்தலின் கீழ நிற்க மக்கள் ஒவ்வொருவராக சென்று அவர்களை வாழ்த்தி விட்டு உணவுக்கான புபேயில் இணைந்து கொள்ள அப்பாவுக்கு மிக நெருங்கிய நண்பர்கள், நெருங்கிய உறவினர்களை கூடவே இருந்து கவனிக்க வேண்டிய கடமை வீட்டுப்பெண்ணாக அவளுக்கு இருந்ததே. WKC யின் ஒழுங்கமைப்பில் ஒவ்வொன்றும் தவறாமல் புதுமையாய் இனிமையாய் நடைபெற விழா இனிதே நிறைவுறும் தருணத்தை வந்தடைந்தது.  அப்பாவின் நண்பர் குடும்பம் ஒன்றை வழியனுப்பி வைத்து விட்டு திரும்பியபோது தான் வசி இன்னும் வந்து சேரவில்லை என்று அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தது. கண்ணீர் இதோ வந்துவிடுவேன் என்று பயமுறுத்தியது. என் வீட்டு விழாவுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து வர வேண்டும் என்று அவனுக்கு தோன்றவே இல்லையா?

அவனோடு இனிமேல் பேசவே போவதில்லை பொங்கி வரும் கண்ணீரை அவள் ஆவேசமாகத்துடைத்தபோது “நித்தும்மா மாப்பிள்ளை எங்கே?” என்று அப்பா அவளருகில் வந்து மெல்லிய குரலில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தக்குரலில் விம்மல் வெளியில் வந்துவிட “அவர் வரவே இல்லப்பா “ என்று அழுகையோடு உரைத்துவிட்டு அவர் பதில் சொல்ல முன்னே வேகமாய் ரெஸ்ட் ரூம் தேடி ஓடினாள் நித்யா.

தூரத்தே அவளைக்கண்டுவிட்டு மணமக்களோடு நின்று கொண்டிருந்த மனோ அவளை நோக்கி வருவது கடைக்கண்ணில் தெரிந்தது. இருந்தும் அவள் நிற்கவில்லை!

நித்து நித்து…

கண்களை துடைத்து தன்னை சமப்படுத்திக்கொண்டு வெளியே வந்தவள் கேள்வியோடு நின்ற மனோவை ஏறிட்டாள்

அழாத லூசு.. அவனுக்கு கண்டிப்பா ஏதும் சீரியசான வேலை வந்து மாட்டிட்டு இருப்பான். அதுக்குப்போய் அழுது ..ச்சீ ச்சீ என்ன இது? சின்னப்பிள்ளையா நீ?

இல்ல மனோண்ணா.. நேத்துல இருந்து என்னை பார்க்கவே விடாம எல்லாம் பண்ணிட்டு இன்னிக்கு பங்ஷனுக்கு வராம இருந்துட்டார். பார்த்தியா?

எங்கே போனான்னு கேட்டியா?

இல்லை.. மீரா மூணரைக்கே வந்துடுவார்னு சொல்லவும் நான் ஒண்ணும் கேக்கல..

சரி மீரா கிட்ட கேக்கறேன். என்ற படி தொலைபேசியை எடுத்து அவளை அழைத்தவனின் நெற்றி சுருங்கியது. அவளும் ஆன்சர் செய்யவில்லை.

எங்கே அவ? யோசனையோடு

எதிரில் கையில் வயரோடு நடந்து போன WKC பையனொருவனை நிறுத்தி மீராவை பார்த்தால் மனோ அழைப்பதாக கூறச்சொன்னான் அவன்.

அண்ணா.. மீரா இல்லையே.. அப்போவே போயிட்டாங்களே!

என்னது? எப்போ?

ஒரு வன் ஹவர் இருக்கும்!

எங்கே போனான்னு தெரியுமா?

இல்லண்ணா. திடீர்னு போன் வந்துது.. பார்த்துக்கோங்கன்னு சொல்லிட்டு கிளம்பி போய்ட்டாங்க.

சரி நீ போ.. என்றவனின் உதடுகள் something wrong என்று முணுமுணுத்தன.

அதிர்ந்து நின்ற நித்யாவை உலுக்கி “வசீ வீட்ல வேற யாரோடவாவது நம்பர் உன்கிட்ட இருக்கா ? இருந்தா சீக்கிரம் எடு” என்று அவசரப்படுத்தினான் மனோ.

கொண்டாட்டம் .காம்- 15

5c2d58a51483c27ced134689473c1e73

வெள்ளி மாலை

அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டு உடலெங்கும் ஓடும் பதட்ட அலைகளை சமன் செய்ய முயன்றபடி காலடியோசைக்கு காதுகளை கொடுத்துக்கொண்டு  உதடு கடித்து நின்றான் மனோ!

மீராவின் பேச்சும், கிட்டத்தட்ட எல்லா உறவினர் வீட்டுக்கும் நேரில் போனதும் அவனுக்கு ஒரு கண்திறப்பாகவே அமைந்திருந்தது. உறவினர் நடுவில் அவனுடைய செயலால் அவன் குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு தலையிறக்கம்? முன்பெல்லாம் அப்பா பேசினாலே புன்னகையோடு கேட்டு மறுபேச்சுப்பேசாதவர்கள் “குடும்பத்தில் எல்லாம் சரியாகிவிட்டதா?”  என்று மறைமுகமாய் பரிதாபம் காட்டி பேசும் படி நானே வைத்துவிட்டேனே என்பது அவனுக்கு பெரும் கவலையாக இருந்தது.

அவர்களுடைய பக்கத்து உறவினர்கள் பேசாமல் இருந்தாலும் அண்ணியின் உறவினர்களுக்கு அவன் பேசுபொருளாய்த்தானே ஆவான். தேவையே இல்லாமல் அண்ணன் தலைகுனிய வேண்டுமா?

காலம் கடக்க முன்னர் மனோ அதை சரி செய்தே ஆகவேண்டும்! என்று மனம் முரண்ட ஆரம்பித்து விட்டது.

எல்லாவற்றையும் விட முக்கியக்காரணம் நாளை வீட்டில் விசேஷம், வீட்டினர் எல்லாம் குதூகலமாய் பம்பரமாய் சுழன்று கொண்டிருப்பார் என்ற எண்ணமே அவனை கொத்திக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு மேல் அவனால் தனியாக அங்கே கிடக்க முடியவில்லை. பிடிவாதமாவது மண்ணாவது. மன்னிக்கமுடியாத தவறு ஒன்றும் உலகத்தில் உள்ளதா? அதுவும் பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கிடையில்! நினைத்த மாத்திரத்தில் கிளம்பி வந்துவிட்டவனுக்கு இப்போதுதான் பக் பக்கென்றது…

அப்பா போ என்று சொல்லிவிடுவாரோ?

சோம்பலாய் கிளிக்கித்திறந்த கதவு அன்னை சித்ரா முகத்தில் பெரும் ஆச்சர்யத்தையும் கண்ணீரையும் காண்பித்தபடி விரியத்திறந்தது!

அன்னையோடு அடிக்கடி பேசுபவனே ஆயினும் அவன் மீண்டும் வீட்டுக்கு வரும் தினம் இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வரும் என்பதை அவர் எதிர்பார்த்திருக்காததினால் சித்ராவின் கண்கள் மழை பொழிய ஆரம்பிக்க ஓரெட்டில் அன்னையை நெருங்கி அணைத்துக்கொண்டு “என்னை உள்ளே கூப்பிட மாட்ட்டீங்களாம்மா?” என்றான் மனோ ஏக்கமாக

“இது உன் வீடு டா! “என்று அதட்டியபடி அவனை விடுவித்தவர் கைகளை மட்டும் விடாமல் உள்ளே அழைத்துச்சென்றார்.

வழக்கம் போல உள்ளே நுழைந்ததுமே ஒருபக்கச்சுவரை கிட்டத்தட்ட அடைத்தபடி அவனை வரவேற்றது அவர்களுடைய பிரமாண்டமான குடும்பப்படம்!

நித்யாவின் பட்டமளிப்பு விழா அன்று மாலை எடுத்தது இந்த புகைப்படம். வெளியே இருந்த புல்லில் பெஞ்ச் போட்டு அப்பா அம்மா அமர்ந்திருக்க ஆதியும் நித்யாவும் பெஞ்சுக்கு பின்னே நின்று சிரிக்க இவன் மட்டும் பெற்றோருக்கு முன்னே புல்லில் படுத்த வாக்கில் ஒருக்களித்திருந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஆண்டுக்கணக்கில் பிரிந்திருந்து வீடு வந்த உணர்வில் ஹோவென உணர்ச்சிகள் அடைத்துக்கொண்டு வர பிரிவு இடைவெளியே இன்றி சகலத்தையும் அடைத்து நிரப்ப வேண்டும் போல் மனதுக்குள் வேகம் பிறந்தது.

“ஆதி ரொம்ப சந்தோஷப்படுவான் நீ வந்தது தெரிஞ்சா!” பேசியபடியே சித்ரா போனை நோக்கிப்போக..

“சித்து நீ கொடுத்த லிஸ்டில் சந்தனம் மட்டும் உதயாஸ்ல இல்லையாம். நாம வேலையாவை அனுப்பி வசந்தத்துல வாங்கிக்கலாம்” என்றபடி கதவைத்திறந்து கொண்டு  உள்ளே வந்த ராஜவேல் அவனைக்கண்டதும் ஒரு கணம் அப்படியே நின்று விட்டார். பார்வை மட்டும் லேசாய் சுருங்கியிருந்தது.

அப்பா என்று அவன் உதடு பிரித்து அழைக்க ஆரம்பிக்க ராஜவேலோ லேசாக நெற்றியை பிடித்தபடி “ எனக்கு தலை வலிக்கிற போல இருக்கு. நான் போய் கொஞ்ச நேரம் படுத்துட்டு வரேன்” என்றபடி அறையை நோக்கித்திரும்ப மனோத்யன் முகம் விழுந்து விட்டது.

சித்ரா தவிப்புடன் “ராஜு.. மனோங்க.. ஒண்ணுமே சொல்லாம போறீங்களே” என்று கணவரை அழைத்தார்.

நான் என்ன பேச வேண்டும் என்பது போல திரும்பி மனோவையே ஊடுருவிப்பார்த்தவரின் பார்வையை தாங்க இயலாமல் லேசாக கண்களில் நீர் திரையிட்டுக்கொள்ள நிமிர்ந்தவனின் காதில் ஈயம் பாய்ச்சியது போல மாடியில் இருந்து நித்யாவின் குரல் கேட்டது!

“நான் கடுப்பாயிருவேண்டி!!! இப்போ என்ன உன் லெக்சரர் என்னோட அண்ணா..சரி. அதுக்காக நீ எதுக்கு மூஞ்சியை உர்ர்ர்ர் னு தூக்கி வச்சிருக்க? நான் பாட்டுக்கு லூசு போல பேசிட்டிருக்கேன். அவன் என்ன கடிச்சா தின்னுருவான் உன்னை!” என்று மேலே  அவள் படபடக்க இங்கே இவன் இதயம் ஒருகணம் நின்றே போனது

ஒரே நேரத்தில் இருமுனைத்தாக்குதலை எப்படி அவன் சமாளிக்க முடியும்? இந்த திருப்பத்தை எதிர்பார்க்காதவனாய் திகைத்தாலும் முதலில் கண்ணெதிரே நின்ற அப்பாவிடம் கவனத்தை செலுத்தி சாரிப்பா என்று முணுமுணுத்தான்.

அவனை கொஞ்சமும் கவனிக்காதவராய் சித்ராவிடம் திரும்பியவர் “ வான்னு கூப்பிடணும்னு சொல்றியா? இங்கே யாரும் அவனை போகச்சொல்லல. அவனே தான் கிளம்பிப்போனான். இப்போவும் அவனே தான் வந்திருக்கான். அவனுக்கு ஞாபகம் இல்லைன்னாலும் இதுவும் அவன் வீடுதான். அவன் பேசினது எதையுமே என்னால மறக்க முடியும்னு தோணல. நானும் மனுஷன் தானே.. ” அவர் குரல் உடையவும்

அப்பா என்றபடி மனோ ஒரு அடி எடுத்துவைக்க

அதற்குள் அவர் அறையை நோக்கி திரும்பியிருந்தார்.

அடிபட்ட குழந்தையாய் அவர் போன திசையையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தவனின் கையை அழுத்திய சித்ரா.. “ அப்பா சரியாயிடுவார்டா. மனசை குழப்பிக்காம  நீ உள்ளே போ..” என்று கலக்கத்தை காண்பிக்காமல் அவனை அழைத்தவர் மாடியை ஒருகணம் பார்த்து பட்டென முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு “ மீரும்மா.. அப்படியே ஓடிராதே..நான் குழல் புட்டு எடுத்து வச்சேன் உனக்கு” என்றபடி கிச்சனுக்குள் விரைந்தார்.

முகத்தில் தப்பான தருணத்தில் வந்துவிட்டோம் என்ற சங்கடத்தை முகத்தில் அப்பட்டமாய் காண்பித்தபடி படிகளில் நித்யாவோடு இறங்கி  வந்த மீரா அவர் தலை மறைந்ததுமே அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தாள்.

முகத்தை எங்கு கொண்டு போய் வைப்பதென்று தெரியவில்லை என்பார்களே அது இதுதான். சங்கடமாய் அவள் கண்களை சந்தித்தவன் பின்னாலேயே நித்யா அவர்கள் இருவரையும் கூர்ந்து பார்த்தபடி வருவதைக்கண்டதும் அவசரமாய் முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு “ஹாய்” என்றான்.

ஆச்சரயப்பார்வையை அவனை நோக்கி வீசினாலும் அவனை பின்பற்றி “ஒரு பட்டுக்கொள்ளாத ஹாய் சார்” உடன் மீராவும் தான் கொண்டுவந்த கைப்பையை எடுக்க அதற்குள் எவர்சில்வர் தூக்குவாளிகளோடு வந்திருந்த சித்ரா வேலுவை அழைத்து அதை காரில் வைக்கும் படி சொன்னாள்.

எதுக்கு ஆண்ட்டி இவ்வளவும்?

நீங்க மூணு பேர் இருக்கீங்களேம்மா.. எல்லார்க்கும் சேர்த்துத்தான் செஞ்சேன்

“ஆஹா.. இன்னிக்கு என் சமையலை சாப்பிடற கொடுமைல இருந்து எல்லாரும் தப்பிச்சிட்டாங்க” என்று மீரா சிரிக்க நித்யா உதட்டைக்கடித்தபடி அவனையும் அன்னையையும் பார்க்க மனோ குழப்பமாக இருவரையும் பார்த்து நின்றான்.

முதல் முறையாக வீட்டுக்கு வந்தவள் போல இல்லையே அம்மா இவளைக்கவனிக்கும் விதம்…மனம் பல யோசனைக்கொடுகளை வரைந்தது.

அடப்போமா ..எங்க வீட்டுல இருக்கறதுக்கு வெறும் பேக்கிங் மட்டும் தான் தெரியும். சமையல் கத்துக்கோடின்னு நான் கத்திட்டே இருக்கேன். அவ எங்கே கேக்கறா! நீ எவ்வளவு நல்ல பொண்ணு!

அக்கரை மாட்டுக்கு இக்கரை பச்சைம்மா.. ரொம்ப அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணாதே  என்று போலிக்கோபமாய் நித்யா ஆரம்பிக்க வேலு காரை எடுத்து வரும் ஓசை கேட்டது.

அத்தோடு நிறுத்திக்கொண்டு இவளை விட்டுட்டு வரேன் என்று நித்யா கிளம்ப மீரா இவனிடமும் சம்பிரதாயமாய் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

கேள்வியாய்  தாயை ஏறிட்டவனை சங்கடமாய் பார்த்த சித்ரா “நித்து இப்படி மீராவோட அண்ணா, பேரு வசீகரன். எனக்கு புடிச்சிருக்கு போல இருக்கு. இந்த பையன் உங்களுக்கு ஒகேவாப்பான்னு வந்து கேட்டா மனோ..நல்லா விசாரிச்சோம். தங்கமான பையன். என்ன இப்போதான் பிசினஸ் ஆரம்பிக்கிறான்.  நித்யாவோட சொத்தே அவங்களுக்கு போதுமே அப்புறம் எதுக்கு பணத்தை பார்க்கணும்னு நாங்க ஒகே சொல்லிட்டோம்.” என்று தெரிவித்தார்

முகம் இறுகிப்போய் நின்றவன் “ வசீகரன் என் ஜூனியர் தான்” என்று மட்டும் சொன்னான்.

நித்து தான் அவளே உன்கிட்ட சொல்லணும்னு சொல்லிட்டாப்பா. அதனால தான் உனக்கு யாரும் சொல்லலை.

ஹ்ம்ம்… அவள் ஏன் சொல்லவில்லை என்று அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. தலைக்குள் சுள்ளேன்று பரவிய வேதனையை மறைத்தபடி லேசாய் புன்னகைக்க முயன்றான் அவன்.

இந்த பொண்ணு கூட என்னோட ஸ்டூடன்ட் மா.

தெரியும் டா.. இன்னிக்கு வீட்டுக்கு வரும்வரை அவளுக்கு விஷயம் தெரியாது. ஹால்ல உன் போட்டோவை பார்த்து அலறிட்டா! ஹா ஹா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு.

நீ ஏன் இப்போ அவளுக்கு தேவையில்லாம சர்டிபிகேட் கொடுக்கற?

தாயில்லா பொண்ணு! இன்னிக்கு வந்ததுமே என்னை தேடிட்டு வந்தது நிஜமாவே அவங்க வீட்டுக்கு நித்துவை கொடுக்க எங்களுக்கு சம்மதமான்னு கேட்டா. மாப்பிள்ளைக்கு வேற யாரும் இல்லாததினால அவதானாம் இதெல்லாம் சரியா தெரிஞ்சுக்கணுமாம்! நீ பண்ணுவியா இப்படி?

சரி சரி அவளை விடு. ஒரு மனுஷன் ஒரு மாசத்துக்கு மேல சாப்பாடுன்றதையே மறந்து போய் காய்ஞ்சு வர்றேன். எனக்கு ஒரு வாய் கொடுக்கணும்னு உனக்கு தோணுதா? ஊருக்கெல்லாம் பார்சல் பண்ணிட்டு இருக்க!

அவன் நினைத்தபடியே..

ஹய்யோ… நீ பாக்கை வச்சிட்டு வா..நான் எடுத்துவைக்கிறேன் என்றபடி அவர் கிட்சனுக்குள்ளே வேகமாய்  மறைந்துவிட “மீரா இந்த விஷயத்தை எப்படி எடுத்துக்கொள்வாள்?” என்று தீவிரமாய் சிந்தித்தபடி மாடிப்படிகளை ஏறிக்கடந்தான் மனோத்யன்.

குளித்து உடைமாற்றி மீண்டும் கீழே வந்து டைனிங் டேபிளில் அன்னையோடு அமர்ந்து சூடான உணவை ஒரு பிடி பிடிக்கையில் நித்யா திரும்பி வந்தாள்.

உலகம் திரும்பி சுத்துதே! அதுக்குள்ளே திருந்திட்டியா நீ? என்று கேட்டபடி அவனருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.

எனக்குத்தெரியாமல் மாப்பிள்ளை எல்லாம் பார்த்து டிசைட் பண்ணிருக்க. வாழ்த்துக்கள்

ம….மனோ சாரி. நீ வீட்டுக்கு வருவேன்னு எனக்குத்தெரியாது. நாளை பங்ஷன்ல மீட் பண்ண வைக்கலாம்னு நினைச்சேன்.

அதாவது டிசிஷன் எடுத்தப்புறம் ஜஸ்ட் ஒரு இன்போர்மேஷனா எனக்கு சொல்லனும்னு இருந்த..அப்படித்தானே?

நீ மட்டும் என்கிட்டே கேட்டுட்டா டிசைட் பண்ணினாய்? வேணாம்னு எவ்ளோ தடவை சொன்னேன்! கேட்டியா?

நான் டிசைட் பண்ணிட்டேன்னு உன் கிட்ட எப்பயாவது சொன்னேனா? நீ வந்து நிறுத்துன்னு கத்துன? பிக்ஸ் ஆகாத கல்யாணத்தை நான் எப்படி நிறுத்த?

மனோண்ணா!!!! என்ன சொல்ற நீ?    நிஜமாவா தம்பி? நித்யாவும் சித்ராவும் முகமெல்லாம் சிரிப்புடன் அவனை ஆர்வமாய் கேட்க பட்டென்று சிரித்துவிட்டான் அவன்.

ஹ்ம்ம்.. அவர் என்கிட்டே கேட்டார் அவர் பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி. உடனே மூஞ்சில அடிச்ச போல இல்லைன்னு சொல்லக்கூடாதுல்ல. அதோட அப்பா கூட கொஞ்சம் கோபம் வேற. அவர் காண்டாகட்டும்னு யோசிச்சு சொல்றேன்னு சொன்னேன். அந்த கதை தான் இந்த லட்சணத்துல உங்க காதுக்கு வந்தது. நீங்களும் நம்பிட்டீங்க. அப்பா காண்டாகட்டும்னு நானும் கிளியர் பண்ணாம விட்டேன்!

மனோ… தப்பு..பிடிக்கலன்னா பட்டுன்னு சொல்லிடணும். அந்தப்பொண்ணு வேண்டாத கற்பனையை வளர்த்தா அப்புறம் அது நமக்குத்தான் பாவம்டா!

சொல்லிட்டேன்மா.. அவர் வெளிநாட்டுக்கு போயிட்டு இன்னிக்கு தான் வந்திருந்தார். நேரே போய் பார்த்து சொல்லிட்டே வந்துட்டேன்.

சாரி மனோ… நித்யா அவன் முகத்தையே பார்க்க சிரித்து விட்டவன்

உன் ஆளு என் ஜூனியர் தான். கேள்விப்பட்டவரை நல்ல பையன் தான். எதுக்கும் நாளை பார்த்துட்டு சொல்றேன் என்று சிரித்தபடி அவள் மூக்கைப்பிடித்து திருகினான்.

வலிக்கிது விட்றா!!!!  அவன் சிரித்தபடியே கையை  எடுக்க

தாங்க்ஸ் என்றாள் அவள் முகமெல்லாம் சிரிப்புடன்!

அதெல்லாம் செல்லாது! ஞாபகம் வச்சுக்கோ! உன்கிட்ட நான் ஏதாவது கண்டிப்பா கேட்பேன்! மீராவின் நினைவில் வந்த சிரிப்பில் அவன் கன்னம் குழிந்தது!

ஹேய் ஹேய்!!! எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சு!!! Yesssss என்று உற்சாகமாய் கத்திய நித்யா  அவனைப்பார்த்து கண்சிமிட்டினாள்.

எனக்கும் சொல்லேண்டி!!! ஆர்வமாய் பரபரத்த சித்ராவிடம் “ மை டியர் டியூப்லைட் மம்மியே! கொஞ்ச நாள் சஸ்பென்ஸ் ஓடவே சுத்துங்க!”

போடி நீங்க ஒண்ணும் சொல்ல வேணாம்.எனக்கும் புரிஞ்சிடிச்சு!!!  என்றபடிஅவர் இருவரையும் முறைத்தார்

என்ன புரிஞ்சது? கொஞ்சம் சொல்லேன்மா?

அதெல்லாம் நான் உங்க கிட்ட சொல்லணும்னு அவசியம் இல்ல!!

ஓஹோ… மனோவும் நித்யாவும் ஹைபை கொடுத்து சிரிக்கவும் சித்ரா இருவரையும் மாறி மாறிப்பார்த்தவர்  பிறகு நிதானமாய் பாத்திரங்களை எடுக்க ஆரம்பித்தார்.

“கத்திரிக்கா முத்தினா சந்தைக்கு வந்துதான் ஆகணும்”